GoNo's Gedichten & Verhalenhoek

Onherstelbare schade…

2012-02-07T14:38:00.000+01:00

Ze vragen mij soms of die verhalen over die paters en nonnen echt gebeurd zijn. De verhalen zijn echt, soms zou ik de personen die erin voorkomen bij naam en toenaam willen noemen. Maar ik veronderstel dat de meesten van hen al aangekomen zijn in de hel. ’t Heeft dus weinig of geen zin. Ik kan er alleen over schrijven, noem het voor mijn part een zekere vorm van therapie. Maar na al die jaren heb ik het er nog moeilijk mee. De gebeurtenissen staan op m’n netvlies gebrand. Het is een film die steeds terug keert of ik het nu wil of niet. Zeker, ik lach maar in m’n binnenste huil ik omdat ik nooit een normale jeugd heb gekregen. De ontbrekende nestwarmte heeft z’n sporen nagelaten. Ooit dacht ik dat het allemaal zo’n vaart niet zou lopen. Dat ik een sterk karakter had. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat ik mezelf zand in de ogen strooi.
Als ik nu zie hoe mondig de kinderen zijn, op het onbeleefde af, zie ik een wereld van verschil tussen hoe ik met harde hand opgevoed ben en de hedendaagse jeugd. Waarbij ik niet wil zeggen dat de kinderen vandaag zouden moeten meemaken wat ik doorstaan heb. Soms wens ik dat wel eens als ik zo’n ettertje bezig hoor. Dan denk ik, verdomme, je zou zulk een antwoord eens moeten gegeven hebben aan pater Frans of zuster Sulpitia. Dan konden ze je met een aardappelmesje van de muur krabben…
Het enige middel om te ontsnappen aan die gestichten van wederopvoeding was naar het leger gaan. Wat ik ook gedaan heb. Veel verschil maakte dat niet uit, gezien die befaamde heropvoedingsgestichten op militaire leest geschoeid waren. Klakkeloos bevelen opvolgen, zonder zich te mogen afvragen wat het nut of de relevantie was van de uit te voeren taak. ’t Was gewoon brainwashing, niet meer en niet minder. Ze hadden het volgens mij van de Duitse bezetter geleerd. De schooljeugd in Duitsland kende maar één god en dat was Hitler. De “ Hitlerjugend” dat zegt genoeg hé?
Bij ons in het gesticht kenden we twee goden. De pater-directeur en de boven-al-beminde God. Met de beminde God viel nog te leven, die was zogezegd alom tegenwoordig maar je zag Hem nooit. De pater-directeur was alom tegenwoordig,die zag en voelde je ook. ’t Was geen pretje om bij dat heerschap op de thee of koffie uitgenodigd te worden. Die man kon niet normaal spreken, had de gewoonte om je bij je oor vast te grijpen en er luidkeels in te brullen. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, zegt men. De straffen die hij uitdeelde werden met plezier en leedvermaak door z’n mede-sadisten uitgevoerd. Soms liet hij de grotere kinderen beslissen hoe een straf moest uitgevoerd worden. Ik kan u verzekeren dat die grote jongens er ook wat van kenden. Ik ken twee gevallen van kinderen die van het dak van de keuken gesprongen zijn. Ze overleefden het, verbleven maanden op de ziekenboeg en zijn op aanraden van de psycholoog overgeplaatst naar een psychiatrische instelling voor kinderen in Schaarbeek. Ik vraag me af wat ervan die twee geworden is.
Ik heb ook met zelfmoordplannen rondgelopen. Ik veronderstel dat ik niet de enige was. Maar ’t was moeilijk om iemand in vertrouwen te nemen. Wie was er vriend of vijand? Dus kropte ik het op, verbeet m’n tranen en hield er een dagboek op na. Ik vertrouwde het papier. ’t Zat weggestopt in de boekenkast bij de leraar Plastische Opvoeding. Die was geen pater, maar een doodgewone leraar die het goed meende met z’n pupillen. Het toppunt was dat wij iedereen over dezelfde kam scheerden en hem het leven op alle mogelijke manieren zuur maakten. Soms deed ik er ook aan mee. ’t Was wij tegen hen hé? Moest de arme man dit ooit lezen, verontschuldig mij. Zoals Jezus aan het kruis zei: “ Ze weten niet wat ze doen…”
Dat hakenkruis met dat ventje aan de galg was niet voor jou bedoeld, maar voor pater Frans. En ja, je had gelijk om echt boos te worden, maar het verhaal van je vader die omgekomen was in Bergen-Belsen, drong op dat moment niet door bij ons. Voor ons was het alle dagen oorlog. Ik vraag me af wat er met dat kladschriftje gebeurd is. Iemand zal het wel gevonden hebben. Iemand zal m’n diepste zieleroerselen wellicht gelezen hebben, zich afvragend wie dat kind is die zo schrijft…
’ t Kan ook zijn dat men het gewoon weggegooid heeft, om de confrontatie uit de weg te gaan. Per slot van rekening waren wij maar kinderen van het gerecht. We stonden onder voogdijschap van de heer Jeugdrechter. Een nummer op een dossier. Een dossier dat vernietigd is of ergens diep in een kelder ligt weg te rotten. De muizen kunnen er maar goed mee zijn.
Was er dan niets positief aan heel die periode? Weinig moet ik zeggen. Het enige lichtpuntje was de enige keer dat ik een weekendje naar huis mocht. Na zeven maanden in een heropvoedingsgesticht, stond ik totaal verweesd met m’n treinticketje op het perron van Mol. Ik had terug hoop om voorgoed naar huis te mogen. Zou m’n uitertse best doen thuis, zodat niemand iets zou kunnen zeggen. Het is gebleven bij dat éénmalig weekendje. M’n moeder wou mij niet terug, was blij dat ze van mij vanaf was. Dat deed mij ontzettend veel meer pijn dan heel dat heropvoedingsgesticht. Dat was een onzichtbare vijand, ergens ver weg in Gent. Een vijand waar tegen ik mij niet kon verweren. Ik denk nog steeds aan al die keren dat ik op de speelplaats stond, te wachten tot ze mijn naam zouden afroepen, mij de envelop met treinticket en zakgeld geven. En telkenmale bleef ik alleen achter, met de aangroeiende zekerheid dat niemand van mij hield. Wat doe je dan als puber? Ergens wegkruipen in een hoekje, vechtend tegen de opkomende tranen. De ene sigaret roken na de andere, want roken was niet verboden toendertijd. Misschien volgende week, zegt de opvoeder. Doe maar flink je best, we zullen eens praten met je moeder. Er moet wat afgepraat zijn tussen hen en m’n moeder. Ze hebben zoveel gepraat dat een klein briefje van harentwege zelfs overbodig was. En ik ? Ik hoopte dat ooit alles goed zou komen, dat ik m’n broers en zusjes terug zou zien. Ik heb ze terug gezien, drie jaar later. Toen ik bij het leger was. En nee, ’t is nooit goed gekomen, er was iets gebroken. Onherstelbaar…

©GoNo

Barre vervlogen tijden…

2012-02-06T09:32:00.001+01:00

’t Zijn barre tijden, de winter houdt heel Europa in een koude greep. Ik kijk door m’n aangedampte raam, waar ik uit verveling een smiley getekend heb. Vroeger werd ik daarvoor op de vingers getikt, omdat er meestal nog choco of confituur aan m’n vingers plakte. De non van dienst gaf me dan liefdevol een draai om m’n oren. Met de wijze woorden: “ ga uw vuile poten wassen...”
Toen waren de winters ook streng, meestal waren de ramen getooid met ijsbloemen. De slaapzalen waren ijskoud, je kon je verwarmen met het klapperen van je tanden. De nonnen en paters hadden er geen last van, die hadden allemaal een opleiding bij de para’s gekregen. Wij sliepen in een soort van lang slaapkleed, gemaakt uit gesteven katoen. Bij mij duurde het uren voor ik de slaap kon vatten. De koude werkte aanstekelijk op m’n blaas. Maar na de derde keer was de pater met nachtdienst mij kotsbeu. De arme pater moest telkens uit z’n warme kamertje komen, recht de koude slaapzaal in. Hij vervloekte me en zei dat ik een echt duivelsjong was. Waarbij hij vergat dat hijzelf op de duivel geleek met z’n zwarte baard en z’n harige handen. Ik had schrik van die vent. Hij was een sadist, die dacht dat hij nog in de Congo zat. Z’n favoriete straf was je te laten zitten op blote knieën op twee bakstenen. Met de handen in de lucht. Als je pech had, mocht je in iedere hand een boek omhoog steken. Ik haatte hem hartsgrondig. Fantaseerde dat hij in de plaats van Jezus aan dat kruis hing...
’t Waren toen ook barre tijden. Je moet je eens voorstellen dat je ’s morgens na het voortreffelijke ontbijt, dat bestond uit twee sneden brood met choco of confituur, om zeven uur in een ijskoude kapel je gebeden mocht opdreunen. Anders kwam ik en m’n medeslachtoffers niet in de hemel. Na onze boetedoening mochten we, als compensatie,op de speelplaats de sneeuw ruimen. ’t Was gezond voor lijf en leden, zeiden de paters. De nonnen hadden ook geen medelijden met onze verkleumde bibberende lichaamsdelen. Er was maar één non, die min of meer blijk gaf van enige moederlijke gevoelens. Ze was de uitzondering op de regel. Bij haar kon ik af en toe terecht als ik het niet meer zag zitten. Maar ze kon niet op tegen de heerschappij van de paters. Paters stonden een trapje hoger in de kerkelijke hiërarchie.
Na de sneeuwopruiming gingen we in lange rijen, in stilte, naar de verschillende klaslokalen. Het eerste uur was er godsdienstles. Over hoe Jezus zo liefdevol met de mensen omging. Spijtig dat die paters en nonnen hun eigen bijbel niet in de praktijk brachten. Zouden die er ooit bij stilgestaan hebben wat ze ons aandeden? En toch probeerden we te spelen als kinderen. Met sneeuwballen gooien, een sneeuwman maken, winterse tafereeltjes schilderen en kattekwaad uitsteken. We wisten dat we zouden gestraft worden, maar toch deden we het. ’t Was sterker dan onszelve. Op de duur hadden we geen tranen meer over. Alles wordt gewenning, ook lijfstraffen…
Als er hoog bezoek kwam, moest alles blinken als een spiegel. De kolenstoof werd hoger gezet, zelfs de slaapzalen werden verwarmd. Overdag. ’s Nachts lieten ze die gewoon uitgaan. Het hokje van de pater met nachtdienst werd verwarmd met een elektrische blazer. Maar die mens had dat nodig want liep de godganse winter met een druipneus. Diezlfde pater presteerde het om tikken tegen je kop te geven omdat je een snotneus had. Gebruik je zakdoek, vies ventje. Waar is je zakdoek? Verloren? Of heb je vuile manieren onder je deken gedaan? Dat was ook de reden dat we met onze handen boven de dekens moesten slapen. Armen gestrekt naast het lichaam, boven het deken. De duivel loert overal hé?
’t Waren barre tijden toen. De winter was onzen vriend niet. Zeker niet in het internaat annex klooster. Maar alles gaat voorbij, ook de hel op aarde. Kijk, ik teken nog een ventje op m’n raam. Spijtig dat ik geen choco of confituur aan m’n vingers heb…

©GoNo

Cartoons

2012-02-05T03:18:00.002+01:00

Sterven doe je alleen…

2012-02-05T03:06:00.001+01:00

Rookt z’n laatste sigaret
hoest nog wat slijmen op
de wekker is reeds gezet
grijpt met de handen naar z’n kop

nog zoveel te doen, nog zoveel te geven
verdomme, wat is het toch kort een leven

reistas is ingepakt, staat in de gang
tandenborstel niet vergeten
deze keer gaat hij, zij het onder dwang
ze moesten het eens weten

nog zoveel te doen, nog zoveel te beleven
verdomme, wat is het toch kort een leven

dokter zegt alles is in orde, alles is oke
je hoeft je geen zorgen te maken
de kanker loopt gezwind met hem mee
binnen paar maanden een dodenwake

nog zoveel te doen, nog zoveel te genieten
wie zal er zorgen voor z’n grasparkieten

krijg ik nog een sigaret voor ik inslaap
ja, zegt z’n buurman in ’t witte bed
je gezicht lijkt op dat van een oude aap
boven hebben ze de koffie al klaargezet

niets meer aan te doen, alles houdt op te bestaan
zwart als z’n longen is de weg die hij alleen moet gaan…

©GoNo

Uitgeperst als een citroen…

2012-02-03T11:09:00.001+01:00

De verdelers van gas, elektriciteit en water wrijven zich in de handen. Nog een paar dagen vriestemperaturen en de rekening zal met reuzensprongen de hoogte ingaan. Ik vraag me af waar dit moet eindigen. Feitelijk zouden we die maatschappijen stuk voor stuk voor de rechtbank moeten dagen. Wegens woekerwinsten op de kap van de werkman. M’n buurman is overgeschakeld op de goeie ouwe kolenkachel. ’t Is wel sleuren met zakjes anthraciet van 10 kilo, maar het weegt niet op tegen de voordelen die hij heeft. Zegt hij. Vroeg of laat doen ze de kolenmijnen terug open, weer een pak werklozen minder. En na een tiental jaren een pak meer met een stoflong. ’t Is het ene of het andere hé?
Een andere buurman stookt met een houtkachel. Die hij meer gebruikt als allesbrander. Wat hem al een bezoekje opleverde van de wijkagent. Wegens overmatig stankoverlast. Hij moet er eens goed mee lachen en trekt er zich niets van aan. Da’s de nieuwe mentaliteit bij de jongeren. Zich van niets iets aantrekken, ikke en de rest kan stikken. In zijn geval zal het niet zo lang meer duren. Een houtstoof is niet gemaakt om plastic flessen in te verbranden. ’t Is dezelfde kerel die zich met vier wielen op het voetpad zet en er vanuit gaat dat de voetgangers maar op de openbare weg moeten lopen. De politie rijdt rond in hun warme combi en trekken er zich ook niets van aan. ’t Is geen prioriteit, zeggen ze. Flitspalen brengen meer op, naar ’t schijnt.
De buurman uit het appartement recht tegenover mij, is met de noorderzon vertrokken. Z’n appartement is openbaar verkocht. Wegens openstaande schulden bij de belastingen. Heeft het indertijd gekocht voor 138 000€. Is nu verkocht voor 73 000€. ’t Moet erg zijn om iets waarvoor je hard gewerkt hebt, zo te moeten verliezen. Hij stuurde me een sms-je om te zeggen dat hij onder een brug slaapt. Misschien is het waar, misschien ook niet. Feit is dat ik hem niet meer kan bereiken, neemt niet op en antwoordt niet op m’n boodschapjes. We glijden terug af naar de middeleeuwen, zoveel is zeker. Maar ze hebben ons zot gemaakt met zogezegde goedkope leningen. Alles op krediet, moet kunnen. Tot de economie in elkaar stuikt. Je moet eens rondkijken hoeveel huizen er te koop staan. Huizen die meestal onder hun marktwaarde verkocht worden. Wie wordt hier rijk van? Niet de werkmens hé? Ons aller Belgenland verkeert officieel in recessie. Hoe kaal kan mens ons nog plukken. Hoe lang kan men ons nog uitpersen als citroenen? Ergens moet er toch een limiet zijn? Of is de sky nog altijd de limiet? Er komen vanaf maart weer een pak werklozen bij. De ene firma na de andere gooit z’n personeel op straat. Met uitgestreken gezicht vertellen ze ons dat hun fabrieken in het buitenland het wel goed doen. Zijn wij vet mee. Misschien moeten we met z’n allen emigreren naar het buitenland. Kunnen die nietsnutten van politici regeren over een land zonder inwoners. Wedden dat ze een muur rond Vlaanderen bouwen? En in 2050 valt dan de muur van Vlaanderen. Een historische dag. Vlaanderen wordt terug herenigd en verenigd met Wallonië. De mensen blij en content en ook een beetje gelukkig. De politiekers zagen dat het goed was en legden direct nieuwe belastingen op. Belastingen op het herenigen van België. De koning die in ballingschap verbleef ergens in ’t zuiden van Frankrijk, kwam triomfantelijk terug. Met in zijn kielzog z’n ganse hofhouding. En de werkman-of vrouw? Die wordt verder uitgezogen en uitgeperst als een citroen…

©GoNo

Dominus Vobiscum en de rest…

2012-02-02T19:59:00.000+01:00

Je gelooft je eigen oren niet
maar aanhoor dit droevig lied
dit verhaal is echt gebeurd, echt waar
van twee verliefden in ’t prille voorjaar

ze kwamen elkaar toevallig tegen
buiten viel met bakken de regen
ze schuilden in de donk’re kerk
het kwelduiveltje deed z’n werk

ze keken in elkaars ogen, verlegen
de liefde houdt je zomaar niet tegen
z’n handen zocht haar wulpse dijen
zij liet hem zonder tegenspraak betijen

hij heeft haar onder Jezus’ kruis genomen
ze is een keer of vijf klaargekomen
Jezus is de enige die weet hoe het begon
de vurige liefde tussen de pater en de non

daar moesten toch vodden van komen
’t was beter van misdienaartjes te dromen
na negen maanden had ze een buikje rond
voor een wulpse non is dat niet zo gezond

vergeef me, m’n God, o Lieve Heer
maar die pater doet het telkens weer
ik laat mij iedere keer afpeigeren
kan hem potdorie niets weigeren

z’n staf is een goddelijk instrument
en ’t is een fluitje van een cent
om hem in mij te voelen, ‘k zeg u voorwaar
we houden ontzettend veel van elkaar

goddelijk of niet, de kerk sloeg ze in de ban
verliefd zijn op elkaar, dat hoort niet man
zit aan de kinderen, die zijn nog klein
of vinden jullie dat niet prettig en fijn?

©GoNo

Ijsschaatsen zijn geen rolschaatsen…

2012-02-02T09:53:00.000+01:00

Koning Winter heeft eindelijk z’n blijde intrede in ons dierbaar landje gedaan. Een vorst waardig, met vriestemperaturen die gewillig onder de tien graden en meer gaan. Prins Wind speelt het spelletje mee en zorgt ervoor dat het nog kouder wordt. Een snijdende en bijtende wind, waarvan m’n oren tuiten, m’n handen en voeten aanvoelen als blokken meegezeulde ijs. De ijsberg waar honderd jaar geleden de Titanic tegenaan voer, is er niets tegen.
Maar ik klaag niet, het enige minpuntje is de totale afwezigheid van een maagdelijk wit tapijt. De Nederlanders dromen, zoals ieder jaar als het een beetje vriest, over hun roemrijke Elfstedentocht. Het zou wat geven moest er daar ooit eens een Belg gaan winnen. Maar blijkbaar hebben wij geen schaatsers die opgewassen zijn tegen de met schaatsen geboren Nederlanders. Ik doe m’n hoed af voor degenen die de Elfstedentocht uitrijden of moet ik zeggen uitschaatsen. Ooit heb ik de toekomstige koning der Nederlanden zien meeschaatsen, met in z’n kielzog de staatsveiligheid die hem amper konden bijhouden. De prins had er duidelijk lol in. Er was, bij mijn weten, toen nog geen sprake van Maxima…
Ik vraag me af waarom wij in Vlaanderen zoiets niet organiseren. Bij gebrek aan dichtgevroren riviertjes? Hier beperkt zich het schaatsen tot een ijspiste op de Grote Markt. Beperkt in ruimte en in tijd. We hebben goede voetballers en nog betere wielrenners, maar schaatsers? Buiten een Vanden Perre, maar die kent bijna niemand. In Nederland worden de schaatsers op handen gedragen. Telkens is er een nieuwe generatie die de lat een stukje hoger legt. Ik kijk er graag naar en zeker als er eentje onderuit gaat. Spektakel gegarandeerd.
Ik heb het ooit eens geprobeerd. Ze hadden mij wijsgemaakt dat schaatsen hetzelfde is als met de fiets rijden of rolschaatsen. Sjonge, was dat een tegenvaller. Het begon al met die verdomde schaatsen aan te trekken. Of mijn voeten waren te groot of m’n schaatsen waren te klein. Na lang wringen geraakte ik er toch in. Probleem was hoe geraak ik potdorie op die ijsbaan. Twee vriendinnen van mij hielpen mij op de weg. Hielden me zelfs vast tussen hen in. Gaven mij zo de snelheid van het licht. Tot ze mij plots loslieten en ik op eigen benen moest schaatsen. Manlief, ik ging daar met een rotvaart en wist niet eens hoe ik moest afremmen, laat staan hoe ik moest stoppen. Ik zag de reclamepanelen met de seconde groter en groter worden. De andere schaatsers brachten hun wijsvinger naar hun voorhoofd. Ik kon zelfs m’n middelvinger niet opsteken. Al molenwiekend ben ik tegen een reclamepaneel van Begrafenisondernemer Cloedt en Zonen gebotst. Een goddelijke vingerwijzing die kon tellen. Moesten die drie mensen die ik onderuit gemaaid had er niet gestaan hebben, ik was waarschijnlijk los door het paneel gegaan en negen kansen op tien in de cafetaria terecht gekomen. Omdat ik nogal een pragmatisch denker ben had ik wellicht een warme chocomelk besteld…
Sedertdien geloof ik niemand nog die mij komt vertellen dat schaatsen hetzelfde is als rolschaatsen of fietsen. ’t Is een kunst apart en zeker in mijn geval. Laatst was ik een videootje aan ’t bekijken van André Rieu. Met de schaatsers van Holliday on Ice. Ik vroeg me constant af wat er zou gebeuren als er eentje de maat van de Weense wals niet kon houden en de hele meute mee zou sleuren de dieperik in. Een bloederig tafereel ontvouwde zich voor m’n ogen. Vlijmscherpe schaatsen die lijf en leden van het dolenthousiaste publiek in mootjes hakten. De gebroeders Strauss draaiden zich om hun graf. Ge zult maar gevierendeeld worden op de tonen van de Radetzkymars of de Schone Blauwe Donau. Die nadien omgetoverd wordt tot de Schone Rode Donau. Om maar te zeggen dat ik helemaal anders aankijk tegen een optreden van Holliday on Ice bij Rieu. Ik zie mezelf al molenwiekend een walske doen met die ervaren schaatsers. Wederom spektakel gegarandeerd. Rieu gaat er prat op, en ’t klopt nog ook, dat hij de klassieke muziek dichter bij het volk brengt. Welnu, ik zou het schaatsen ook dichter bij het volk brengen. Zo dicht zelfs dat ze mij kunnen aanraken. Een god aanraken is niet voor iedereen weggelegd. En dan nog ene met schaatsen aan z’n zweetvoeten lijkt me toch wel het ultieme wat een mens in z’n nietszeggend leventje kan bereiken. Gelukkig voor zij die niet geloven, ik ben niet van plan om een eventuele loopbaan op schaatsen te beginnen. Na het debacle op die ijspiste in Brugge heb ik noot meer geschaatst en ook niet meer gerolschaatst. Gefietst heb ik wel nog gedaan tot ik op een mooie lentedag in de haag terecht kwam. Evenwichtsstoornissen. M’n dochter is nog altijd op zoek naar de fietsbel die plots verdwenen was…Maar da’s een ander verhaal…

©GoNo

Tussen pot en kookboek…

2012-01-28T09:32:00.000+01:00

Overal waar ik kom, word ik rond de oren geslagen met kookboeken. ’t Is nog niet genoeg dat iedere televisiezender een kookprogramma heeft, nee, ik zal en moet leren koken. De eerste kookprogramma’s werden gemaakt uitsluitend voor de vrouw aan de haard. Met het kookboek van de Boerinnenbond als leidraad. In lang vervlogen tijden. Nu loopt de televisie over van al die zogenaamde gerennomeerde koks. En het floreet, gezien de tegenwoordige bestsellers bijna allemaal kookboeken zijn. Vroeg of laat zal Hollywood een verfilming maken van een compleet kookboek. Met twee acteurs. Een kok en een hulpje. Lijkt me handig om later een honderdtal sequels te maken. Ze kunnen er misschien een thriller van maken. Snijdt de beroemde kok in z’n vingers of snijdt hij z’n hulpje de keel door? De kip op het aanrecht opteert voor het tweede. Maar die moet zwijgen want reeds enige uren dood…
Gisteren zag ik een kok een uileg doen waarvan ik de helft niet begreep. De man in kwestie is een Brusselaar. Z’n ganse uitleg over hoe je in weze een simpel gerecht zoals Gentse waterzooi moet klaarmaken, was doorspekt met Brussels dialect. Op zich een sappig taaltje, maar niet zo handig als men een kookprogramma presenteert. Al goed dat ik lang geleden drie jaar in Schaarbeek gewoond heb. ’t Kan zijn dat dit programma een culturele meerwaarde heeft en ook zo bedoeld is, maar toch. Ik heb wijselijk besloten om toch maar te zappen. Voilà, twee zenders verder stuit ik op ons alller Piet Huysentruyt. De man, het schoolvoorbeeld van hoe een kok moet presenteren. Gewoon doen, een man des volks. Spijtig dat hij telkens aan z’n slachtoffers vraagt wat ze geleerd hebben. Hoezo geleerd? Na de zoveelste heropname van take 2, weten de meesten nog altijd niet waar de knop staat om hun gasvuur hoger of lager te zetten. Als ik al die gerechten de revue zie passeren, vraag ik me af of al die mensen nu ook daadwerkelijk achter het fornuis kruipen. Ge moet al een goedgevulde portemonnee hebben om telkenmale zoiets heerlijks op uw tafel te toveren. En ook de tijd hé? Er is een kok die beweert dat iedereen kan koken. Kan zijn, maar waarom zijn er dan koksscholen? Als het allemaal zo gemakkelijk is, kan ik evengoed leren koken met gewoon te kijken naar mama Miracoli of de reclame van pakweg Liebig Bouillonblokjes.
’t Is crisis en de mensen komen amper toe om iedere dag een warme maaltijd op tafel te zetten. Hoeveel mensen slaan het ontbijt over? We moeten allemaal aan onze gezondheid denken, we worden te dik, gaan allemaal een hartinfarct krijgen als we niet oppassen met onze voeding. En wat zien we op tv? De ene caloriebom na de andere…
Als je tegenwoordig geen vijftig kookboeken in huis hebt, bekijken ze je alsof je een cultuurbarbaar bent. Ik begin er stilletjes aan te denken om ook een kookboek te maken. Op het internet vind je miljoenen recepten. Wie kan en zal beweren dat ik die niet allemaal uitgetest heb? ’t Zal een mooi kookboek worden, met fotootje erbij en een woordje uitleg over hoe en waar het recept ontstaan is. Een beetje research zal volstaan om van mij een gerenomeerde kok te maken. Een expert in de gastronomische kunst. Op de volgende Boekenbeurs zullen er lange rijen staan aan te schuiven om een glimp en een handtekening van mij te vangen. Ik zal daaar met een welwillende glimlach m’n kookboek signeren. Met in m’n achterhoofd: kassa, kassa!

( tussen haakjes) Ik heb een getuigschrift van hulpkok industriële keuken.

©GoNo

2012-01-26T16:19:00.001+01:00

Aan de lijn met de Lijn…

“ Meneer, ik bel u in verband met de openstaande vacature van administratief bediende.”
“ Euh, ik zal u doorverbinden met de personeelsdienst, blijft u even aan de lijn?”
Stomme vraag, ik ben verplicht om aan de lijn te blijven…
De baliebediende wacht niet op m’n antwoord, ik word in standby gezet en hoor één of andere symfonie van Mozart of von Beethoven. Daar gaan we weer, denk ik in stille berusting. De klok tikt de minuten weg, time is inderdaad money.
“ Er zijn nog zes wachtenden voor u, gelieve even geduld te hebben, u wordt dadelijk doorverbonden…”
Ik wil roepen dat m’n geduld grenzen heeft, maar ’t zal niet veel zin hebben, vermoed ik.
“ Er zijn nog vier wachtenden voor u….enzovoort, blablabla…”
’t Gaat goed vooruit, moet ik zeggen, bijna aan mij. Ik overloop nog eens mijn cv, kwestie van op al hun eventuele vragen te kunnen antwoorden. Mijn oor begint stilletjes tekenen van vermoeidheid te vertonen door de krampachtige houding die ik aanneem om toch maar het begin van de conversatie niet te willen missen.
“ Hallo, met Bart van de personeelsdienst, met wat kan ik u helpen?”
Met een pak friet met stoofvlees en mayonaise wil ik bijna zeggen. Schiet ineens in m’n gedachten.
“ Ik bel u aangaande de openstaande betrekking van administratief bediende. Ik heb m’n cv doorgetuurd naar uw diensten en ik moest contact opnemen om een persoonlijk gesprek vast te leggen…”
“ Zozo, en uw naam is?”
Ik geef m’n naam door, het blijft eventjes stil aan de andere kant van de lijn, bij de Lijn.
“ Meneer, hoe staat u tegenover stakingen?” Deze vraag heb ik niet voorzien. Het overvalt me een beetje, wat moet ik hier op antwoorden?
“ Stakingen zijn het ultieme wapen om alsnog z’n gelijk te halen. Maar ik ben tegen wilde stakingen, meestal is de reiziger de pineut…”zeg ik in eer en geweten.
“ Moest de Lijn staken, zou u dan mee staken?” De vraag wordt gesteld met enige aandrang alsof zijn en mijn leven er vanaf hangt.
“ Ik zou er alles aan doen om toch maar op m’n werk te geraken, desnoods neem ik een taxi…”
Stilte aan de overkant. Zo’n trouwe bediende komen ze waarschijnlijk niet vaak tegen…
“ Hallo, bent u er nog?”vraag ik ook met enige aandrang.
“ Euh, jawel, maar ik overleg even met mijn collega, de hoorn niet neerleggen hé?”
Zal ik zeker niet doen want ik bel met mijn mobieltje. De minuten tikken aardig door, de rekening zal navenant zijn. Een gratis abonnement zou een mooie geste zijn vanwege de Lijn, denk ik.
“ Meneer, hallo?”
“ Ja, Bart, zegt u het maar…”
Direct de familiale tour opgaan, ’t schept een band van wederzijds vertrouwen. Waarom gaf hij anders z’n naam hé?
“ Ik zie hier op uw cv staan dat u een 55+ bent. Wij zoeken voor ons bedrijf een jongere kracht. Maar we laten u nog iets weten in geval u toch weerhouden bent. Nog een prettige dag verder..”
Ik krijg de kans niet om hem te feliciteren om zoveel transparantie en openheid. De verbinding wordt verbroken en laat mij achter met een “ tuut-tuut”.
Eventjes kijken wat dit gesprekje mij gekost heeft. 12,92€. Moet er nog zand zijn, vroeg de woestijnbewoner aan de stofzuigerverkoper…

©GoNo

Bompa is een brompot (zegt m’n kleindochter van vier…)

2012-01-25T08:52:00.000+01:00

Ik begin me af te vragen of het inherent aan het oud worden zijn om meer en meer te zagen. Zonder er bij stil te staan, bijna onbewust, loop ik soms te knorren als een oude brombeer. Ik kan m’n draai niet meer vinden in deze maatschappij, die er enkel op gericht is om mensen aan te zetten tot overconsumptie. Presteren tot je erbij neervalt.
Straks moeten er geen pensioenen meer betaald wordenn gezien de overgrote meerderheid al lang de pijp zal uit zijn. We worden ouder en ouder, in vergelijking met pakweg een eeuw geleden. Dat heeft gevolgen voor de pensioenkassen die leeg zijn. Ik hoor altijd maar dezelfde vraag: wie zal dat betalen? Vertel me dan eens waar al onze bijdragen gebleven zijn? In de bodemloze put van potverteerders? We moeten met z’n allen de broeksriem aanspannen, de tering naar de nering zetten. Maar als de tweeverdieners het nu ook al moeilijk beginnen te krijgen, klopt er iets niet. Lees er de krant maar eens op na. Ze slaan je constant met allerlei verdoken belastingen om de oren. Op de ene bladzijde zeggen onze teerbeminde regeerders dat ze vijf miljoen moeten vinden om de begroting in evenwicht te brengen. Ze hebben een even grote som nodig om de stemcomputers te vernieuwen. Anders moeten we gaan stemmen met potlood en papier. Men kan nostalgisch zijn, maar ze moeten nu ook weer niet overdrijven hé? Ze zoeken waar er eventueel nog bezuinigd kan worden. Op de andere pagina zeggen ze dat het geen probleem is om vijf miljoen te vinden om aan een godvergeten land te schenken in de vorm van ontwikkelingshulp. Begrijpe wie kan…
Ik snap niet goed waar ze al dat geld om weg te schenken blijven halen. Als je bedenkt wat je allemaal zou kunnen doen om de armen onder ons hiermee te helpen. Als de ouders arm zijn, zijn de kinderen het ook. Investeer dat verdomde weggesmeten geld in een degelijk onderwijssysteem, gekoppeld aan de arbeidsmarkt. Het heeft totaal geen zin om mensen af te laten studeren in de Romaanse filosofie of wijsbegeerte. Om ze nadien een job te geven als vuilnisophaler. Met als dooddoener dat je content moogt zijn dat je een job hebt. Ik ken iemand die tot z’n vierentwintig gestudeerd heeft en nu werkt bij de McDonald. Op de vraag of hij gelukkig is, bekijkt hij me steevast alsof hij een rund is die naar het slachthuis gevoerd zal worden. ’t Zal verband houden met de hamburgers die hij heden ten dage met een obligatoire glimlach moet verkopen…
’t Is crisis, dat hoor ik nu al van 2008. We zijn intussen 2012. in de jaren ’70 was er ook een crisis. Toen de olieproducerende landen (OPEC) de oliekranen dicht draaiden. België ging er toen prat op dar er weinig kon gebeuren. Het zou zo’n vaart niet lopen. Tot men tot de conclusie kwam dat ze geen oliereserves aangelegd hadden. Foutje bij de uitvoering van hun regeerakkoorden. Op papier bestonden die wel, maar in de praktijk?
’t Deed me denken aan de Russen, toen nog gezegend met het communisme, hun vijf-en tienjarenplannen. We hebben gezien tot wat het geleid heeft. Hier leeft men ook van dag tot dag. Een lange termijnvisie is teveel gevraagd. Men begint hier pas te dweilen als er een tsunami gepasseerd is…
Zie, ik ben weer de brompot aan het uithangen. Ik zie alleen nog maar de negatieve aspecten van de maatschappij. Na de Tweede Wereldoorlog in de vorige eeuw, hoopten we met z’n allen op een betere maatschappij. De kloof tussen arm en rijk zou eens en voor altijd gedicht worden. Kijk waar we nu staan…

©GoNo

Van krulstaartvisje tot madeliefvisje…

2012-01-23T23:38:00.001+01:00

Het krulstaartvisje is één van de weinige visjes die paren door middel van hun staartje. Hun staartje, dat de vorm heeft van krulletje, haakt zich in het krulstaartje van het vrouwtje vast. Wat er dan gebeurt, hoeft geen tekeningetje. Het vrouwtje kronkelt zich in alle bochten om van dat mannelijk aanhangsel verlost te zijn. Het helpt geen moer. Eens het mannelijk krulstaartje zich als het ware vastgebeten heeft, laat hij nooit meer los. Of het moet zijn dat hij opgevreten wordt door een grotere vis. Wat meerdere malen al gebeurd is. In het vuur van zijn liefdespel onderschat hij soms de gevaren die hem omringen.
De krulstaartvisjes leven meestal tussen de koraalriffen. Samen met de papegaaivis en de trompetvogelvis. Deze twee vissen zijn geen vijanden van de krulstaartvisjes. Ze leven in harmonie met elkaar. Wat men niet kan zeggen van de harpoenvis. Die schiet een giftige stekel af, in de vorm van een harpoen, op z’n prooi. De stekel is verbonden met een zijdeachtige draad. De harpoenvis hoeft alleen maar de draad binnen te halen en z’n prooi op te vreten. Meer moet dat niet zijn.
De schobbejakvis is een vis die altijd op de loer ligt om andermans eten te pikken. Is geweldig snel en schiet als een raket door het water. Lijkt een beetje op een piranha met een vals gebit. Ziet er verwijfd uit met z’n volle lippen, maar is het helemaal niet. Toch niet allemaal. Er zullen wel homofiele vissen bestaan, maar die hebben dezelfde rechten als de heterovissen. Vroeg of laat worden ze opgegeten door een grotere vis. De wet van de sterkste.
De pastoorvis, de kardinaalvis en de patervis zijn meestal te vinden waar de vissen hun eitjes droppen. Vroeg begonnen is half gewonnen. Ze eten de eitjes niet op. Ze koesteren ze alsof ze hun eigen kinderen waren. Met alle gevolgen vandien en vandaar. Ze krijgen al gauw de naam van pedovissen. Worden met een scheef oog bekeken door de vispopulatie. Zeker door de éénoogvis, die gevaarlijk kan uithalen met z’n één oog ingekapseld in een soort schelp. Maar meestal gebeurt er weinig of niets, gezien hij z’n één oog dicht doet en op de tast oogstoten heeft.
Dan hebben we het nog niet over de aprilvis gehad. Die bestaat dus echt. Die paart maar een keer in het jaar. Juist, in april, vandaar de originele naam. De paartijd duurt de hele verdomde maand. De vis is na afloop zo moe dat het hem allemaal niet meer kan schelen of hij nu opgevreten wordt of niet. Hoe zoudt ge zelf zijn nietwaar?
De bobbelvis is ook een geval apart. Bij mijn weten ken ik maar één vis die allergisch is aan water. Houdt zich schuil in ondiepe wateren. Komt ’s nachts aan land en schuurt zich tegen de rotsen. Ik kan u verzekeren dat een vis met jeuk geen appetijtelijk zicht is. Bloederig zelfs. Waarna hij bij het ochtendgloren terug het water in moet en z’n lijdensweg opnieuw begint. De inboorlingen die hem vangen, gooien hem stantepede terug. Ze denken dat hij een afgezant van de duivel is. Als men er van eet, wat vroeger meermaals gebeurde door de Spaanse conquistadoren, krijgt men na een paar uren afzichtelijke puisten. Die een geur verspreiden van rotte eieren en rotte vis. Dat laatste moet men met een korreltje zout nemen, zo erg ruikt het nu ook weer niet…
Het madeliefvisje is feitelijk geen visje, maar een kwalletje. Een onooglijk klein kwalletje dat bij gevaar zich kan opblazen tot de grootte van een volwassen voetbal. Nooit aanraken, want het madeliefvisje ontploft en laat een groene smurrie achter die ge zelfs met vernieuwde waspoeder niet wegkrijgt.
De zee heeft nog vele geheimen, die ze maar met mondjesmaat prijsgeeft…

©GoNo

Dromen mag dat nog?

2012-01-23T12:01:00.002+01:00

Geef de wereld terug aan de kinderen
geef ze speelruimte in de grote steden
in plaats van hun ontwikkeling te verhinderen
laat ze gewoon genieten van hun eigen heden

leer ze de natuur naar waarde schatten
geen bomen en planten gemaakt van plastic
in plaats hen voor een pc te laten plakken
leer ze luisteren naar de vogels hun muziek

overspoel ze niet langer met zinloze dingen
teveel voor de hersencellen in een kinderbrein
’t is misschien beter om kinderliedjes te zingen
’t moet niet altijd K3,Samson of MegaMindy zijn

laat een school er zijn om te leren hoe men later
respect opbrengt voor al het goede op deze planeet
dat een mens voor een groot deel bestaat uit water
men morsdood en vergeten is voor men ’t weet…

©GoNo

Cruise-Control

2012-01-22T10:43:00.001+01:00

Hé, kapitein met je playboylach
je bent de eerste aan wal
terwijl de rest verzuipen mag

kapitein en bemanning eerst van boord
van vrouwen en kinderen nooit gehoord

ze redden het wel zonder mij, dacht de schipper naast God
de beste stuurlui staan wal, riep hij hard hij tot afscheid en slot

daarbij, ‘k viel per ongeluk in de reddingsboot
toen ik van m’n gekapseisde schip afschoot

die rotsen stonden niet vermeld op m’n zeeroverskaart
‘k wou een bestelling doen bij de bakker, een grote taart

een metertje of twee naar rechts, zei hij onverstoord
maar wat is weeral ’t verschil tussen bak-en stuurboord

‘k duwde nog op ‘t rempedaal, maar ’t heeft niet mogen zijn
m’n cruiseschip week een beetje af van z’n lijn

hé, kapitein met je playboylach
je bent de eerste aan wal
terwijl de rest verzuipen mag?

©GoNo

Ik moet afscheid nemen

2012-01-21T11:28:00.001+01:00

Ik moet afscheid nemen
En dat doet pijn
Ik moet afscheid nemen
Wetende dat je er nooit zal zijn.
Ik ben blij dat ik je gekend heb
Al weet ik niet of ik je echt kende
De dingen die ik mijn gedachten zag
Lieten me zien hoe graag ik je mag
Liefde overvalt je op de gekste plekken
Soms moet je de wereld rond
Soms vind je het naast je
Tranen stromen over mijn gezicht
En ik weet niet waarom ik huil
Je hebt me niets beloofd
Je hebt me niets gezegd
Het enige dat ik weet
Is dat ik je missen zal.
Ik weet dat jij gelukkig bent
En zo warm ik mijn hart
Ergens diep vanbinnen
Zal er altijd een plekje voor je zijn.

©IsabelleWillem

Quo Vadis, Emiel? 5

2012-01-21T02:54:00.001+01:00

De directrice trekt een gezicht om bakstenen op kapot te slaan, meet zich een allure aan alsof ze persoonlijk de schuldenlast van Griekenland en België opgelost heeft. Ze kijkt streng naar de barones. Vermijdt om in de ogen van Emiel te kijken. Het ontlokt hem een nog grotere grijnslach…
“ Ze hebben jullie betrapt…”
Zo, het hoge woord is eruit. Betrapt. Op heterdaad. Als daar maar geen vodden van komen, denkt Emiel. Een duidelijk geval voor Baantjer met C.O.C.K. of in ’t slechtste geval Witse…
“ Mag ik vragen op en met wat wij betrapt zijn?”vraagt Emiel overdreven vriendelijk.
“ Jullie waren aan het kussen op het bordes, in het bijzijn van meerdere hoogbejaarde kostgangers. Dat is een flagrante inbreuk op artikel 16 van het huishoudelijk reglement, dat u beiden ondertekend hebt. Wat heeft u hierop te zeggen?”
“ Wij pleiten schuldig, edelachtbare. Het was in een zotte bui, die tevens veroorzaakt werd door een plotse opwelling van passionele liefde, gepaard gaande met vlinders in de buik naar aanleiding van de passievruchten die wij na het middagmaal gekregen hebben. “ zegt Emiel met uitgestreken gezicht.
De directrice bekijkt hem met enige verwondering. Die kerel zit haar gewoon uit te lachen. De barones proest het uit, schuddebuikt zodat haar borsten bijna uit haar jurk floepen. Wat dan weer een blik van bewondering van Emiel oplevert. Zouden het silliconen zijn of zijn ze echt? Bijna vraagt hij het haar op de man af of beter gezegd op de vrouw af. Bijna, hé…
“ Ik zal met de staff overleggen hoe we dit in de toekomst kunnen voorkomen…”zegt de directrice.
De generale staf van ’t leger wordt er ook al bij betrokken. Nu nog de civiele bescherming en ’t plaatje is rond. Da’s hier geen bejaardentehuis maar een kazerne, besluit Emiel.
“ En hoe denkt u dit te voorkomen, mevrouw, met een plakkerke op onze mond? Het bloed gaat waar het niet kruipen kan,hé? Bent u dan nooit jong geweest?”vraagt Emiel.
Jong? In een bejaardentehuis? De directrice hoort nu duidelijk de klokken van Rome of iets wat ervoor moet doorgaan. De Madonna achter haar krijgt spontaan tranen in de ogen en Jezus heeft veel zin om van z’n kruis te vallen. Voor één keer is hij blij dat hij vasthangt met nagels. Vader, vergeeft het mij, maar ‘k krijg krampen van ’t lachen en ‘k heb jeuk en kan niet krabben. Fluistert hij de ogen ten hemel gericht. Z’n Vader is niet thuis want op toernee ergens in ’t heelal. Een toernee generale, als ’t ware…
“ U moogt beschikken, we spreken elkaar later nog wel eens…”
Daarmee is de kous af ( de breiwol was toch op…).
“ Jawel, mevrouw de commandant, tot uw dienst en tot wederhoren…”zegt Emiel.
De deur gaat automatisch dicht achter hen. In de gang lopen, geheel per toeval, al degenen die wakker zijn gebleven. Het merendeel loopt achter een rollator aan. Ze kijken met onverholen nieuwsgierigheid naar de tortelduifjes.
Emiel trekt de barones naar zich toe en kust haar vol op de mond. Voilà, weten ze weeral waar ze over moeten praten. Fluistert hij zachtjes in haar oor…

©GoNo

Quo Vadis, Emiel? 4

2012-01-20T00:08:00.000+01:00

Emiel moet een glimlach onderdrukken bij het zien van het serieuze gezicht van de directrice. Ze ziet er dus echt uit als een uil, met alle respect voor dat gevogelte, denkt Emiel. Haar in een dot opgestoken haar draagt ook al niet bij om van haar een sexy wezen te maken. Een aanwinst en verrijking van de katholieke cultuur, besluit hij met kennersoog. De directrice voelt en ziet aan de lachoogjes van Emiel wat hij denkt. Ze is niet voor niets een gediplomeerde psychologe. Heeft ervaring zat, zoekt naar een uitweg om dit gesprek in goede banen te kunnen leiden. Zonder kleerscheuren en aangetastte ego’s. Emiel en de Barones wachten geduldig af, zijn niet van plan om de vijandelijkheden zelf te starten. Ze weten verdomd goed waarom ze op het matje geroepen zijn. Maar ze malen er niet om. Wat kan er hen gebeuren? Dat ze het bejaardentehuis moeten verlaten? Ze betalen rijkelijk om hier te mogen verblijven…
“ U weet ongetwijfeld waarom ik u wou spreken?”vraagt de directrice op gedecideerde toon.
Tegen wie spreekt ze? Vraagt Emiel zich af.
“ “k Zou het niet weten, maar ik heb de indruk dat ik het vlug te weten zal komen…”zegt Emiel met een grijnslachje.
“ Ik sluit me aan bij Emiel, ik heb geen flauw benul waarom wij hier moeten zijn. Of is het omdat de prijzen omhoog zullen gaan? Laat ik u alvast vertellen dat ik er geen probleem mee heb. Uw tehuis is het meer dan waard. De prachtige ligging, de niet te versmaden accommodatie en de prettige medebewoners zijn op alle gebied een aanrader. Om nog maar te zwijgen van de hoogstaande keuken. Zou het kunnen dat chef Gordon Ramsey hier werkt? Of Piet Huysentruyt? Misschien Jeroen Meuse?”
Zit die mij hier vierkant uit te lachen, vraagt de directrice zich af. Ze weet zelf wel dat die hoogstaande keuken voor het merendeel bestaat uit diepvriesschotels aangevuld met wat vers fruit. En de accommodatie? Is totaal uit de tijd, hoort ergens thuis in de Victoriaanse tijd. Maar de oudjes willen het zo…De ligging is inderdaad prachtig. Ver van alle drukte, een rustgevende oase in deze toch wel woelige tijden.
De Barones kijkt naar Emiel, die alle moeite van de wereld heeft om niet in een schaterlach uit te barsten. Emiel houdt wijselijk z’n ogen op het kruisbeeld achter de directrice gericht. Hangt die Jezus daar niet te lachen of is het puur gezichtsbedrog? En dat Madonnabeeld onder die glazen stolp? Knipoogde die niet naar hem? God nog an toe, ‘k moet oppassen of ik ga hier als een gek buiten. Denkt Emiel. Wat in zijn geval niet eens veel moeite zou kosten.
“ Mevrouw de barones, mag ik u danken voor de bloemlezing aangaande dit uitstekende tehuis? U slaat de nagel op de kop, ik zou het niet beter kunnen zeggen. Maar zoals u stellig zult weten en ook zult gelezen hebben in de onthaalbrochure, doen wij er alles aan om al onze bewoners hier een gelukkige tijd te laten doorbrengen. Qua verzorging en recreatiemogelijkheden kent dit tehuis zijn gelijke niet. Maar er is één klein puntje waarover ik het toch zou willen hebben, als u het mij toestaat…”
Emiel zit erbij voor spek en bonen. Wordt straal genegeerd. Wel, wel, wel, ’t kan nog boeiend worden, denkt hij…

©GoNo

Quo Vadis, Emiel? 3

2012-01-19T09:57:00.000+01:00

Emiel Bonaventura heeft Italiaanse roots. Maar met zo’n achternaam ligt dat voor de hand. Emiel vertelt graag het verhaal hoe een voorouder nog gevochten heeft onder Napoleon Bonaparte. En daarvoor beloont werd met de glorierijke titel van “ Chevalier du Croix de Chemin de Fer” . Niemand die weet wat het voorstelt, maar ’t klinkt indrukwekkend. Emilio Bonaventura schopte het van kleine korporaal tot commandant van een bataljon grenadiers. Naar het schijnt joeg hij eigenhandig een compleet regiment Pruisische lansiers de clinch over. Waarna hij hun vlag als schotelvod en tevens zakdoek gebruikte. Ze namen het hem niet in dank af. Zwoeren wraak en kregen uiteindelijk hun zin bij de Slag van Waterloo. Emilio zag zich tijdens dat fameus gevecht plots omsingeld door een horde wilde Pruisen, die hem herkend hadden. Dat heb je als je met je kop op de voorpagina van de voorloper van Life Magazine gestaan hebt. Die Pruisen zijn ook niet achterlijk, laat staan dat ze debiel zijn. Emilio Bonaventura is roemrijk tenonder gegaan, zoals het een ware soldaat past. In stukken gehakt en voor de helft opgevreten door de ratten. Het leven kan soms mooi zijn voor een commandant, nietwaar. Met hem sneuvelde ook z’n bataljon. Ook roemrijk. Napoleon plengde in stilte een traan. Het begin van de ondergang…
Emiel krijgt een nieuwe buurvrouw. Een barones nog wel. Een echte. Barones Mathilde de Belleveu et de Geueze. Ze is een aparte verschijning. Ze stapt niet, maar ze schrijdt alsof ze zweeft. Ze is nog mooi voor haar vijfenzestig. Valt geweldig op tussen de hoogbejaarden. Kan ook niet anders, gezien ze waarschijnlijk de jongste is. Of toch bijna. Vanaf de eerste kennismaking springt de vonk over…
De twee worden onafscheidelijk, achter hun rug spreken ze over de “ tortelduifjes”. En dat het een schande is dat Emiel Trezebees zomaar laat vallen voor zo’n snotneus. Trezebees zint op wraak, laat niet na om de Barones overal en te allen tijde zwart te maken. Ze heeft succes want iedereen ziet de Barones als een indringster. Een spelbreekster die hun Emiel van hen weggenomen heeft. Voorbij de verhalen die hen in slaap wiegden. Maar Emiel zou Emiel niet zijn als hij niet op een plannetje zat te broeden om al die seniele medebewoners van hetzelfde laken een broek te geven. De Barones doet hier gewillig aan mee. In zoverre dat ze “ en plein public” elkaar op de mond staan te kussen. Een doodzonde dat niet zonder gevolg kan blijven. Hier moet de direktie optreden. Hier moet gestraft worden. Op water en brood zetten voor de rest van hun leven…
De Barones en Emiel zitten geduldig te wachten op de houten bank in de kraakheldere gang. Tot er op het schermpje “ Binnen” verschijnt. De Barones, één en al waardigheid, en Emiel kaarsrecht, schrijden arm in arm het direktiebureau binnen. Mevrouw de directrice kijkt vanachter haar uilenbrilletje het stel aan. Weet niet goed hoe ze moet beginnen. Hoe moet ze in godsnaam twee volwassenen terechtwijzen? Maar het reglement zegt duidelijk dat er geen intiem contact mag zijn tussen beider geslachten. Dit om eventuele zwangerschappen en abortussen te voorkomen…

©GoNo

Quo Vadis, Emiel? 2.

2012-01-14T07:39:00.001+01:00

Emiel sukkelt een beetje met z’n gezondheid. Dat heb je als je de bejaarde macho wilt uithangen in ’t midden van de nacht. Voor één keer dat het ’s nachts vriest, moest hij met z’n raam open slapen. Emiel is een woeler, droomt van vroeger en z’n donsdeken ligt ergens op de grond. Op zoek naar z’n uilebrilletje valt hij meestal over z’n deken. Wat een gevloek en getier teweeg brengt. De nachtzuster moet hem er dan op wijzen dat hij niet alleen in het bejaardentehuis woont. Wat dan weer een discussie op gang brengt van hoe veel beter het vroeger was…
Flavie is schielijk in haar slaap overleden, sukkelde ook al lang met haar gezondheid. Ze had de gezegende leeftijd van driëenegentig jaar bereikt. Na haar heupbreuk is het nooit meer goed gekomen. De eens zo sprankelende dame was plots haar legendarische gevoel voor humor kwijt. Ze heeft altijd gezegd, dat de dag dat ze niet meer kon lachen, ze nog liever dood zou vallen. Ze is niet doodgevallen maar gewoon overleden in haar slaap. En zeggen dat ze zou gevierd worden omdat ze twintig jaar in deze home verbleef. Emiel verdenkt er haar van het expres gedaan te hebben. Ze hebben haar gevonden met een glimlach op haar gezicht. Alsof ze nog één keer goed gelachen heeft…
Emiel, die een kans om in de clinch te gaan nooit laat liggen, is er het hart van in. De enige die hem van antwoord kon dienen heeft vaandelvlucht gepleegd. Hij verschoot zich een bult, toen ze ’s morgens bij het ontbijt het droevige nieuws vernamen. Meneer pastoor kwam het persoonlijk vertellen. Emiel haat die schijnheilige met z’n blinkend kruisje op z’n borst. Flavie is naar haar Schepper, zei de pastoor. Laten we wel wezen, Flavie wordt straks gecremeerd en op de weide gestrooid. Dag Flavie. Het gras zal op die plek een beetje groener worden. Emiel is niet de man die lang treurt. Heeft er ook al zoveel zien komen en gaan. Mijn tijd komt ook nog wel, denkt hij. Beter nooit dan laat, maar ’t is een natuurwet. Wat geboren wordt moet vroeg of laat sterven. ..

’t Is een schone begrafenis. Met mooie bloemstukken en al haar vrienden zijn er. De kerk is te klein om zoveel volk te herbergen. Emiel zit op de derde rij en kijkt geniepig rond. Wat doen die politiekers hier? Komen ze nu al in de kerk stemmen ronselen? ’t Is ver gekomen. Kijk, als dat de nieuwe voorzitter van die katholieke partij niet is. Gaat die nog z’n kiesprogramma voorlezen ook op de begrafenis van Flavie. Ge moet maar durven. Emiel spitst z’n oren. Nooit geweten dat Flavie meer dan veertig jaar regionaal secretaris van die godvergeten partij was. Wel, wel, wel, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Flavie die het niet kon laten om te kappen op alles wat maar naar religie rook. Stille waters hebben diepe gronden. De reden waarom hij zo goed met haar overweg kon. Mens, ga toch thuis gaan zagen en laat Flavie in alle stilte dood zijn, denkt Emiel. De dodenmis die normaal een dik uur duurt, loopt uit tot bijna twee uren. Emiel moet gaan plassen en zit met toegeknepen billen op de kerkstoel. Ze zijn al twee keer rond geweest met de schaal. Emiel heeft er een paar knopen ingegooid, voor de arme kindjes in Congo. Om op hun frakske te naaien zodat ze geen kou lijden in de winter…
Trezebees is naast hem komen zitten. De enige plaats die nog vrij is wordt ingenomen door de spitsmuis. Ook dat nog.
“ Wat zegt hij?”vraagt ze stilletjes aan Emiel.
“ Dat Flavie vroeger prostituee was, maar haar leven gebeterd had na een verschijning van de Maagd Maria…”
“ Is ’t waar?” Trezebees kan haar oren niet geloven. Wie had dat nu gedacht. Ja wie?
“ Schone dienst hé? Moet eens kijken hoeveel volk er is. Bij Mathilde van Gerard de kruidenier was er zoveel volk niet. De kerk zat maar half vol. Naar het schijnt schreven ze daar met een dubbele bic…”fluistert Trezebees.
“ Natuurlijk is er veel volk, de helft zijn gewezen klanten van haar. Ze wist van wanten, ons Flavie…”meesmuilt Emiel.
Straks zal het verhaal van Flavie de bekeerde prostituee als een lopend vuurtje door het bejaardentehuis gaan. Trezebees zal het verhaal nog wat aandikken. Zeker weten. Emiel schiet bijna in een lach. Ze zal het weer horen zeggen hebben. Van wie zal ze zich niet meer herinneren. Hopelijk kan Flavie er eens goed mee lachen. Bij leven en welzijn had ze zeker en vast meegedaan met dat onnozel verhaal.
“ Wat zegt hij?”vraagt Trezebees voor de tweede keer.
“ Hij zegt dat er iemand de koffiekoeken gestolen heeft en vraagt of iedereen bereid is om tien euro bij te leggen ter nagedachtenis van de overledene…”
“ Tien euro? Een koffiekoek kost toch zoveel niet? Dat ‘em zijn koffiekoeken steekt waar de zon nooit schijnt. Voor die prijs kan ik gaan eten in de Lunch Garden…”
“ Trezebees, een beetje respect voor een dode hé? Ze was toch uw vriendin of niet soms?”
“ Zo goed kende ik haar nu ook weer niet. En als ik haar verleden gekend had, had ik waarschijnlijk nooit met haar gesproken…” De kwezel, denkt Emiel. Heiliger dan de paus.
“ De Heilige Maria Magdalena was toch ook een prostituee en die was zelfs getrouwd met Jezus. Jezus moet gedacht hebben, die moet ik niets meer leren. Vandaar dat hij op ’t einde van z’n sermoenen steeds zei:” Ga en vermenigvuldig U…”
“ Is ’t waar?”
“ Natuurlijk is het waar, vraag maar aan meneer pastoor…”

De mis is ten einde. Het volk stroomt de kerk uit. De verzamelaars van doodsprentjes zijn er ook. Vragen er twee, zogezegd voor iemand die niet kon komen. De kostgangers van het bejaardentehuis worden in het busje geduwd. De koffietafel gaat door in het parochiecentrum “ Pax Christi”. Trezebees is niet van plan te betalen. Koffiekoeken zijn gratis en daarmee basta. Emiel komt aals laatste aangeslenterd, z’n gulp staat nog open. Een vlek tekent zich af op z’n broek, maar hij trekt er zich niets van aan. Hadden ze hem maar een pamper moeten aandoen. Twee uren in die godverdoemde kerk en in het wijwatervat mag men niet eens plassen. Al goed dat hij geen diaree heeft, dat zou pas een vertoning geweest zijn. Stank voor dank, meer moet dat niet zijn, besluit hij en stapt op het busje…

©GoNo

Quo Vadis, Emiel?

2012-01-13T22:59:00.002+01:00

“ De winter? Er zijn geen zomers meer en ook geen winters…”beweert de hoogbejaarde Emiel. Zijn toehoorders luisteren aandachtig naar z’n relaas. Enkelen toch, want de meesten leven in een andere wereld. Of ze gelukkig zijn in hun eigen wereldje is nog maar de vraag. Wie zal het zeggen hé?
“ ’t Komt allemaal door de mensen zelf. Ze rotzooien maar aan met moeder natuur. Maar vergeten dat de natuur terugneemt wat men van haar afpakt. In honderdvoud. Wat zeg ik, in duizendvoud. Ze moeten nog meer bommen laten ontploffen, nog meer oorlog voeren. Herinner je nog hoe het vroeger was? Nee? Als ik zo eens rondkijk verbaast het me niets. ..”
Emiel kijkt hen doordringend aan. Dezelfde blik die hij vroeger gebruikte, toen hij nog voor de klas stond. Bij iedere zin die hij uitspreekt, molenwieken z’n armen. ’t Hielp in de klas en hier ook. Wat is een bejaardentehuis anders dan een veredeld kleuterklasje? De helpster van dienst zegt dat hij zich niet moet opwinden, aan z’n hart moet denken. Opwinden? Een wekker windt men op, is z’n antwoord. En een bolleke wol. Als de huiskat gedaan heeft met spelen en voor z’n voeten te lopen. Wat weet die pasgeboren deerne nu van hoe het weer vroeger was? Zo te zien gelooft ze nog altijd dat ze uit een bloemkool gekomen is. Of met de ooievaar. Hij opteert voor het eerste. Gezien haar uiterlijk.
“ Waar was ik gebleven?”
Niemand antwoordt, ze weten het niet meer. Wat een publiek, denkt hij.
“ Er zijn geen winters meer, vroeger vroor het keihard vanaf november tot halverwege maart of april. Nu bloeien de bloemen en knoppen de bomen in december. Binnenkort vieren we Kerstmis buiten in de hof, onder een stralende zon…”
Voilà, even laten bezinken. Stof tot nadenken. Maar ’t zal de hoogbejaarden worst wezen. De meesten halen waarschijnlijk het einde van dit doemjaar niet eens.
“ De wereld gaat vergaan dit jaar, zeggen ze. Ik zeg: larie en apekool. 2012 wordt een jaar, zoals elk jaar. Met nog meer natuurrampen en nog meer belastingen. En wegens de besparingen door de aanhoudende crisis, zullen we hier nog meer moeten betalen om nog minder te krijgen…”
“ Dat moogt ge niet zeggen, Emiel, dat zijn pertinente leugens. Het eten is hier ruim voldoende en zoveel heeft een mens op leeftijd toch ook weer niet nodig?”probeert de bejaardenhelpster tussenbeide te komen.
“ We leven in een vrij land, dus mag ik zeggen wat ik wil. Of niet soms? En daarbij, ik betaal uw wedde hé?” zegt Emiel met verbeten trek om de mond. Geen discussie mogelijk. Direct de mond snoeren. Wat denkt die wel?
“ Emiel heeft gelijk. Ik heb het ook gehoord. Ik hoorde het de dokter tegen de verpleegster zeggen in de gang. ’t Leven zal hier een pak duurder worden binnenkort. Dat zei hij. Ik zeg u dat hij dat zei of hoort ge niet goed?” Het oude besje, die luistert naar de naam Trezebees, trekt duidelijk partij voor Emiel. Hangt er hier een toekomstige bloeiende romance in de lucht? Wie zal het zeggen hé? Je bent oud en je wilt wat. Goeie vraag, de helft is potdoof en de andere helft ligt te slapen.
“ Treesje, voor één keer heb je gelijk. We kunnen bezwaarlijk zeggen dat de dokter geen goeie bron is hé?”
“ Wat zegt ge?”vraagt Trezebees met haar dunne, fijne lippen die Emiel altijd doen denken aan een grijs spitsmuisje.
“ Slaap maar rustig verder, de overgang van slaaptoestand naar de dood is niet zo groot…”preekt Emiel meer tegen z’n eigen dan tegen z’n uitermate geboeide publiek.
“ Willen we samen iets gaan drinken?”vraagt Trezebees, in de hoop een positief antwoord te krijgen.
“ Als Pasen op een kruiwagen valt en de klokken van Rome met Kerstdag langskomen…” fluistert zachtjes Emiel, een grijnslachje onderdrukkend.
“ Wat zegt ge?”
“ Kom Emiel, ’t is tijd om uw pillekes te nemen. En ge moet nog in ’t bad hé?”maakt de helpster een einde aan het gesprek.
“ In bad? Denkt ge dat ik een vis ben ofzo? Ik ben drie dagen geleden in bad geweest. Teveel water gebruiken doet de huid verouderen. Dat komt door al die chemische rommel en teveel kalk. Alle dagen één bad en ge krijgt gegarandeerd hersenverkalking, om nog maar te zwijgen over aderverkalking. Ik heb een badmeester gekend en die is op zestigjarige leeftijd gestorven aan hersenverkalking. Aan de buitenkant zo gezond als een visje in ’t water, maar aan de binnenkant. Ge wilt het niet weten. Komt er nog bij dat hij een hartstilstand kreeg toen hij een vrouwmens van tweehonderd kilo wou redden. Gans z’n toekomstig pensioen lag in ’t water. Tja, de kruik gaat zolang te water tot ze barst hé?”
Emiel is blij dat hij niet meer opgescheept zit met Trezebees. Weet dat die grijze spitsmuis een oogje op hem heeft. Dat was al zo vanaf de eerste dag toen ze hier binnenkwam en hem vroeg waar de kapel was. Jezus nog an toe, een pilaarbijtster die ook nog kwezel was. Dat hij dat nog mag meemaken. Hoe ouder ze worden, hoe meer ze gaan geloven dat er een hiernamaals is. De laatste strohalm waar ze zich aan vastklampen. ’t Moet daar een saaie bedoening zijn in die hooggeprezen hemel. De hele godganse dag de Heer prijzen en alle dagen rijspap. Om spleetogen van te krijgen. Hij mag er niet aan denken…
Emiel volgt gedwee de helpster, zal met de nodige tamtam z’n pillekes innemen. Daarna in bad en morgen het vervolg aan z’n begonnen verhaaltje breien. Met hetzelfde publiek. Met dezelfde Trezebees die hem met geilogen zal aankijken, ter instemming met haar spitse gezichtje zal schudden, in de hoop op…Ja, op wat feitelijk?

©GoNo

Verloren in een stad die de zijne niet is…

2012-01-12T20:33:00.001+01:00

Hij loopt een beetje verloren, herkent de straten niet meer. De winkels zijn veranderd in felverlichte blokkendoosjes. De neonreclames schreeuwen om aandacht met grote affiches van hoeveel afslag je wel kunt krijgen nu het solden is.
Veertig jaar is het geleden dat hij hier nog eens kwam. Een eeuwigheid. Toen was geluk nog heel gewoon, denkt hij. Toen was Gerard Cox nog heel jong. En de zomer ging snel voorbij…Veertig zomers en evenveel jaargetijden. Zou dat kleine cafeetje aan de haven nog bestaan? En Sjakie van de Hoek die al die ruiten deed sneuvelen? Die moet toch ook al op jaren zijn? Waarschijnlijk zit hij nu in een bejaardentehuis weg te kwijnen, samen met Ciske de Rat. Maar die zou wel zingen dat ze allemaal de pleuris kunnen krijgen. Verdomme, die zal zich wel alleen voelen of juist niet? Even een bezoekje brengen aan Johnny Jordaan en Tante Leen, samen een pintje pakken met André Hazes. Benny Neyman mag ook mee, maar hij moet met z’n poten van m’n lijf blijven. Dat hij maar het bed deelt met Robert Long. Met zulke naam is het niet moeilijk dat hij longkanker heeft, bedenkt hij zich…
Er staat en oude man op een even oud orgel te spelen. Hij draait en draait, de wereld draait door. Wegens de wet op de dierenbescherming heeft hij z’n aapje vervangen door een pluchen exemplaar. Aapje klapt onvermoeibaar in de handjes. Z’n pet blijft leeg, op enkele muntstukjes na, die hij er zelf ingegooid heeft. De winkelende mensen bekijken hem zelfs niet. Lopen gepakt en gezakt hem haastig voorbij. ’t Is crisis hé? Een oud vrouwtje gooit een briefje van tien gulden in z’n pet. Verdomme mens, de euro heeft al lang z’n intrede gedaan. Hij bedankt haar vriendelijk, zij knipoogt naar hem…
Een agent staat met een glimlach een verkeerd geparkeerde wagen op te schrijven. Een roodaangelopen man probeert hem uit te leggen dat hij juist z’n schoonmoeder heeft afgezet, die bevallen is van een vierling. Op de vraag hoe oud ze is, antwoord de man in eer en geweten, dat ze om en nabij de zeventig moet zijn. De vooruitgang staat niet stil, meneer de agent van de politie. De agent trapt er niet in, trapt alleen maar in achtergelaten hondendrollen. Puur natuur, zou z’n oudje zeggen. En die kan het weten want was vroeger boswachter op de Hoge Venen. Zouden er ook Lage Venen bestaan?
De man stapt op de agent toe. Kunt u mij de weg naar huis vertellen? De agent hoort het in Keulen donderen. En waar woont u, meneer? Da’s juist het probleem, ‘k heb geheugenverlies en ook Alzheimer. Waar ben ik, vraagt de man. Antwerpen is wel veel veranderd, moet ik zeggen. Antwerpen? U bent momenteel in Amsterdam, beste vriend. Bent u met de trein gekomen? Met de wagen? Of bus?
‘k Weet het niet, ‘k weet het niet, zegt de wanhopige man. De tranen lopen over z’n wangen. Reddeloos verloren in een vreemde stad. Een stad die de zijne niet is. Heeft u familie hier wonen? Ja, dat is het, m’n vrouw was Hollandse, maar die was van Rotterdam of toch niet…Die havens lijken allemaal op elkaar, meneer de agent. En het water ook. Wacht even, ik zal u helpen, zegt ome agent op vriendelijke toon. Hij fluistert in z’n walkietalkie . Een ambulance komt de winkelstraat ingereden. Twee verplegers, herkenbaar aan het wit dat ze dragen, stappen uit. Nemen de roodaangelopen man mee, duidelijk een geval van te hoge bloeddruk, constateren ze met kennersoog. Heeft precies een pintje teveel op. Dat wordt lachen geblazen straks…
Er loopt een verdwaalde oude man langs de Amsterdamse grachten. De agent is spoorloos verdwenen. De roodaangelopen man ook. Die ligt op de intensieve, platgespoten omdat hij teveel heibel veroorzaakte. Beweerde dat z’n zeventigjarige schoonmoeder bevallen was van een vierling. Daar trappen ze niet in.
Er drijft een lichaam op het water van de Amsterdamse gracht. Het lichaam van een oude man. Die eindelijk de weg gevonden heeft of juist niet?

©GoNo

M'n Eigen Vrijheid

2012-01-10T11:51:00.000+01:00

Weer een jaar voorbij of toch bijna…

2011-12-31T11:47:00.000+01:00

De jaren vliegen voorbij alsof ze minuten zijn. Nog enkele uren te gaan en we vieren weer eens de komst van een nieuw jaar. Met feestgedruis, toeters en bellen. Als toetje krijgen we een spetterend vuurwerk. We gaan allemaal goede voornemens maken, waarvan we op voorhand weten dat we ze toch niet gaan volgen. Zij, die nog geld over hebben, zullen het nieuwe jaar verwelkomen met champagne. De rest doet het met cider uit den Aldi of Lidl. Of een blikje bier. De Europese ambtenaren krijgen met Nieuwjaar allemaal opslag. De rest mag inleveren…
Wat zal ons het nieuwe jaar brengen? Dezelfde rotzooi als het oude. De USA valt Iran aan. Israël stelt zijn vliegvelden open voor de Amerikanen. De Britten helpen deftig mee. De nieuwe dictator van Noord-Korea is nog erger dan wijlen z’n vader. China helpt ze met gemanipuleerde graangewassen. Biologisch verantwoord en goedgekeurd door de universiteit van Gent. In Irak barst de strijd los. Een bloedige burgeroorlog is het resultaat. De Amerikanen trekken er zich niets van aan. De oliereserves zijn in goede handen. In Afghanistan wordt een regering gevormd met de gematigde Taliban. De vrouwen aldaar krijgen vierentwintig uur de tijd om zich in hun verplicht opgelegde boerka te verschuilen. Anders worden ze ter plekke gestenigd. De Amerikanen en bondgenoten laten betijen, gezien ze volop bezig zijn met de macht over te dragen. China zal de Afghanen helpen met goedkope boerka’s…
In eigen land zullen de prijzen van elektriciteit, water en gas nog verder de pan en pot uitswingen. De Belgische Staat moet nu ook de verzekeringsmaatschappijen bijspringen. Met de nodige miljarden belastinggelden. Er komt een nieuwe belasting. De stoepbelasting. Iedereen die gebruik maakt van de stoep wordt verplicht z’n steentje bij te dragen. Een beetje zoals de wegenbelasting. Het vignet, dat tevens dient als bewijs van betaling, wordt verondersteld aangebracht te worden op een goed zichtbare plaats. Daar waar vroeger de Joden hun Davidsster droegen. De politieke kaste is vrijgesteld van deze vertoning. De Joden weigeren massaal. Om voor de hand liggende redenen...
Bartje De Zwever wordt verkozen tot burgemeester van Antwerpen. De huidige burgemeester weigert te vertrekken. De onderhandelingen slepen zeshonderd dagen aan. Waarmee het record van de federale regering gebroken is. De Vlaamse Regering benoemt de huidige burgemeester tot nieuwe burgemeester. De verliezers zijn plots de winnaars geworden. Bartje zegt dat hij keiharde oppositie gaat voeren. Het Vlaams Belang beaamt dit volmondig en zegt haar steun toe…
Ook de paus laat weer van zich horen. Hij pleit ervoor dat er in de arme landen meer kinderen gemaakt zouden worden. In de katholieke landen, welteverstaan. Als dam tegen de nakende overheersing van de islamieten. Hij brengt een geel boekje op de markt waarin fijntjes wordt beschreven hoe men op een beschaafde en godsdienstige manier aan voortplanting doet…
Het jaar 2012 zal geboekstaafd worden als het jaar waarin de en catastrofe na de andere komt. In Doel zal er een lek ontstaan in de kernreactor. De bevolking wordt opgeroepen niet te panikeren, de wind staat gunstig en de radioactieve wolk zal, met een beetje geluk, afdrijven richting Tsernobyl. De nieuwe, tevens oude burgemeester, is dringend op studiereis vertrokken naar Japan. En met hem de voltallige regeringen van dit o zo mooie landje. Naar het schijnt zouden ze minstens zeshonderdzeventig dagen nodig hebben om hun studiereisje tot een goed einde te brengen. We reizen om te leren, nietwaar?
In maart 2012 zal het 25° worden. Een vroege zomer als het ware. Heeft niksje met de opwarming van de aarde te maken, ’t is gewoon de evolutie van de aarde. Volgens de hooggeëerde en geleerde wetenschappers. Er komt een doorbraak in het zoeken naar buitenaards leven. Na de landing van een ufo van een kleine vierkante kilometer. De buitenaardsen kijken voorlopig de kat uit de boom. Vragen zich af wat dat kreng in die boom zit te doen. De Noordpool is op slag een toeristische trekpleister geworden. De ijsventers doen gouden zaken. De Arabische landen smeken op hun knieën, richting Mekka, opdat er ook een ufo zou landen in hun woestenijen. Allah moet eens goed lachen…
Ik ook…

©GoNo

Op Aanvraag

2011-12-30T15:07:00.001+01:00

Mijn Kleindochter Kyra Wenst Iedereen :

2011-12-22T21:09:00.000+01:00

’t Is maar ene keer Kerstfeest…

2011-12-17T17:01:00.001+01:00

’t Is druk in de supermarkt, veel te druk. De man in versleten groen jagersjas, probeert met z’n karretje nergens tegenaan te rijden. Het scheelt geen haar of hij rijdt een dikke allochtone vrouw aan, die plots in het midden van de rayon met zuivelwaren stopt. De vrouw bekijkt hem alsof hij het op haar leven gemunt heeft. Een waterval van vreemde woorden, waarvan hij geen snars begrijpt, krijgt hij over zich heen. Sorry, zegt de man, ‘k heb je toch niet geraakt? Een tweede symfonie van harde keelklanken, is het gevolg…
Maken dat ik hier wegkom, denkt de man. Als ik antwoord ben ik een racist. Als ik niet antwoord, ook!
Hij manoeuvreert voorzichtig z’n winkelkarretje langs de dame. Althans dat probeert hij toch. Maar haar karretje staat in het midden van de doorgang en ze is niet van plan het opzij te duwen. Pardon, mag ik eventjes passeren, vraagt de man op beleefde toon. De vrouw steekt haar middenvinger op. Allah zij geloofd, denkt de man. Zal waarschijnlijk ook in de Koran staan. Of anders een typisch geval van complete integratie. Fuck you, wil de man haar toeroepen, maar hij doet het niet. Gezien de aanwezigheid van meerdere ras-en geloofsgenoten van de hoofddoekdragende vrouw. Ach, vrede aan alle mensen van goede wil, dit specimen hoort er blijkbaar niet bij…
De man draait z’n karretje om, zal straks wel terugkomen als dat vrouwmens weg is. Wat zal hij dit jaar klaar maken. Verleden jaar was het kreeftensoep uit blik. De goedkoopste. Veel blik, weinig soep en nog minder kreeft. De kroketjes ware ook al niet te vreten, smaakten naar plastic. En die halve gebraden kip was waarschijnlijk gestorven aan een hartinfarct wegens te hoge ouderdom. De wijn van 2,99€, promotie inbegrepen, had veel weg van water met toegevoegde kleurstof. ’t Zag rood, maar daar hield het ook mee op. Nodig eens een eenzame uit, denkt de man hardop. Ik denk er nog niet aan, antwoordt er een vrouw die achter hem staat…
Hoeveel kan hij spenderen om een feestmaal te bereiden? ’t Is tellen geblazen, wil hij niet in de problemen geraken. December heeft 31 dagen en als ze niet op tijd storten, kan hij voor de rest van ’t jaar op z’n kin kloppen. Wijn zal er dit jaar niet bij zijn, ’t zullen twee blikjes bier worden. Maar deze keer niet de goedkoopste. ’t Is maar één keer Kerstdag. Hij neemt een blikje Jupiler, kijkt naar de prijs. Zet er twee in z’n karretje. Een beetje verder staan er nog blikjes bier. Verdomme, dat scheelt hem meer dan een derde in prijs. En de maand is nog lang. Hij zet de twee blikjes Jupiler terug, neemt vier goedkope blikjes. Voilà, kan ik eens doordrinken, denkt hij…
Hé, de kaasschotels staan in promotie. Voor de helft van de prijs. Als dat geen meevaller is. Na eerst de prijzen verdubbeld te hebben, gaat er nu 50% af. Kaas & bier, meer moet dat niet zijn. Geen afwas, gemakkelijker kan haast niet. Als hij z’n tafel een beetje versiert met hulst en wat slingers, is het plaatje compleet. Wat plukjes watten en op de achtergrond de muziek van “ Stille Nacht”. Met het geld dat hij uitgespaard heeft kan hij een potje Whiskas kopen. Z’n trouwe kater heeft er recht op. De melk, ik mag de melk niet vergeten…
De rijen zijn lang, er zijn maar drie kassa’s open. Morrende mensen. ’t Gaat niet vooruit, maar ook niet achteruit. Geen kat die luistert naar de sfeervolle kerstmuziek. Hij wel, hij luistert. Naar de herinneringen. Toen hij nog een bengel was. ’s Avonds gezellig rond de kerstboom. Een echte. Met de aan-en uitfloepende lampjes. En het kerststalletje, met de os, de ezel en de schaapjes. De ezel had maar drie poten. Dat had den Blackie hem geflikt. Het Kindeke Jezus kon er nog mee lachen, pa en ma wilden die manke ezel niet vervangen. ’t Waren erfstukken, al eeuwenlang in de familie. Hij kon de geur van de dennenboom ruiken…
“ Meneer, is ’t nog voor vandaag?”vraagt de kassierster.
Geschrokken kijkt de man om zich heen. Zet z’n boodschappen op de lopende band. De scanner piept ongenadig, daar dient hij ook voor. 32 €. Wablief?
“ Euh, ‘k heb maar twintig euro bij…”stamelt de man.
“ Denkt u dat ik de Kerstman ben?”vraagt de kassabediende, er aan voorbijgaande dat ze een vrouw is.
De man schuift z’n kaasschotel en bierblikjes aan de kant. Houdt alleen de melk en het blikje Whiskas over. De juffrouw aan de kassa werpt hem een venijnige blik toe. Opnieuw beginnen. De rayonverantwoordelijke moet speciaal komen om de kassa te resetten. Wat een gedoe…
“ Zalig Kerstfeest…”zegt de man.
“ Doe de groeten aan uw kat of ga je het zelf opeten?”is het antwoord van de kassajuffrouw.
“ We gaan het samen opeten, ’t is maar ene keer Kerstdag hé?”

De man zit thuis aan tafel. Voor één keer mag de kat op de tafel zitten. Tussen de slingers en de plukjes watten. Met een bordje Whiskas en een bordje melk. De man kijkt vertederd naar z’n kater.
“ Zalig Kerstfeest…”fluistert hij met een brok in z’n keel. En hij neemt een flinke hap uit zijn boterham met choco…

©GoNo

Luik, Liége…

2011-12-15T06:24:00.001+01:00

War bezielt iemand om als een gek op mensen te schieten en granaten te gooien? Vergeef me, als ik even niet meer kan volgen. Ligt het aan de vervaging van normen en waarden? Of is deze maatschappij zo waardeloos geworden dat een mensenleven niets meer voorstelt? Kan er iemand mij vertellen wat een baby misdaan heeft?
De alom geprezen psychologen proberen een verklaring te vinden voor het aangedane leed door één enkel individu die niet akkoord ging met de gang van zaken in deze huidige maatschappij. Volgens z’n advocaat had hij schrik om terug naar de cel te moeten. Was al eens veroordeeld geweest voor zedenfeiten, drugsdelicten en wapenbezit. Sorry, voor wapenbezit werd hij vrijgesproken wegens een technische fout in de wetgeving. Zo staat het letterlijk in de krant. Schijnbaar had de man geen problemen om aan oorlogswapens te geraken. In België kan men aan alles geraken. Eén groot shoppingscentrum voor de gepatenteerde gangster. Het pamperbeleid van ons gerecht en politici begint z’n vruchten af te werpen. Men zal de wetgeving op wapens verstrengen, de invoer van zware wapens aan banden leggen. Verdomme, kortzichtige nietsnutten van politici, die wapens bevinden zich al op ons grondgebied. Denken die nu werkelijk dat het die gangsters gaat tegenhouden? Dat ze eerst een vergunning zullen aanvragen? Meneer de procureur, kan ik aub een vergunning krijgen voor een kalashnikov, want ik ben van plan een bloedbad aan te richten. Hoeveel doden? Dat weet ik nog niet, ’t zal van de bevolking afhangen hé? Ze moeten ook nog willen meewerken. En zoals u weet, meneer de procureur, laat dat bij velen een beetje te wensen over…
Ze zeggen dat ik cynisch ben, dat ik een hekel heb aan deze verdoemde maatschappij. Zij die nog willen geloven in het goede van een mens, krijgen van mij een pluim. Ik kan het niet meer opbrengen. M’n geloof is al lang gezakt onder het vriespunt. We zijn zoogdieren, niet meer en niet minder. Zoogdieren die alleen doden om het plezier van te doden. Niet om te overleven…
Ik word gek van al dat geleuter, het zoeken naar een verklaring bij ieder bloedbad dat aangericht wordt door één of andere gek. Ik denk niet dat de slachtoffers zich afvragen waarom zij toevallig het slachtoffer zijn. Ze waren op het juiste tijdstip op de verkeerde plaats. Er is geen verweer tegen dergelijke uitspattingen van geweld. ’t Kan morgen opnieuw gebeuren in uw straat, in uw grootwarenhuis, op uw werk. En ga zo maar door.
Wat mij nog het meeste ergert, zijn de verklaringen in de media van mensen die het beleid maken. Kunnen die nog rustig slapen? Of denken ze “ ’t zal wel overwaaien, binnen een paar weken spreekt er niemand nog over…”. Wie spreekt er nog over Van Temsche? Over de moorden op Pim Fortuyn en Van Gogh? Over de duizenden slachtoffers in Libië, Irak, Iran, Afghanistan? Niemand, inderdaad.
Luik is wakker geworden met een fikse kater. Een jaar na de gasontploffing wegens een lek in een toevoerbuis, krijgen ze terug een ramp over zich heen. Deze keer een moedwillig veroorzaakte ramp.
Ik denk aan al die onschuldige slachtoffers, of ze nu blank of zwart zijn, ’t speelt geen rol, ’t waren mensen die zich van geen kwaad bewust waren. Die zoals ik en u op de bus stonden te wachten. Die naar de Kerstmarkt gingen. Ze zullen er nog een week over schrijven en dan heeft het geen nieuwswaarde meer. Dan is de sensatie er af. Maar niet getreurd en nog minder gezeurd, er lopen nog gekken genoeg rond hé?

©GoNo

Ik kijk er al naar uit, u toch ook?

2011-12-14T10:58:00.000+01:00

Verleden jaar, ongeveer rond dezelfde tijd als nu, moesten we dik ingepakt en op skilatten onze kerst-en nieuwjaarsboodschappen doen. Nu hebben we bijna een rubberbootje nodig om onze cadeautjes in te kopen. De jaarlijkse ellende van wat zal ik nu weer kopen voor mensen die al alles hebben. Koop ik iets van vijf euro of van vijftig? Het resultaat blijft hetzelfde. Na enige tijd verdwijnt het ergens in een onderste lade. ’t Is zo’n beetje als met die cadeaubonnen. Meestal vindt je ze terug als de houdbaarheidsdatum al ruimschoots verstreken is…
Vandaag betaalt men zich rot aan kerstversiering, na Nieuwjaar gooien ze met de kerstballen naar je kop. Plots betaal je maar een fractie van wat je neerlegde in december. De Kerstman is nog niet goed verdwenen met de noorderzon of je ziet al overal de paashaas verschijnen. En dat gaat zo het hele jaar door. En als er al geen feestdag voorhanden is, dan zullen we er wel één uitvinden. Een paar jaar geleden was er een schuchtere poging om Halloween hier in te burgeren. We waren er nog niet rijp voor. Tot de scholen mee op de kar sprongen. Wonder boven wonder, het lukte. Nu komen ze ’s avonds verkleed als geraamte aan uw deur bellen. Mandje bij om snoep in te verzamelen en als het kan nog wat geldstukken. Binnenkort komen de Drie Wijzen ook weer hun opwachting maken. Die komen uit het Oosten. Niet bepaald de regio waar ik veel vertrouwen in heb.
Het Kindje Jezus zal geboren worden in z’n stalleke, voorzien van ecologisch verantwoorde spullen. Z’n kribbe is elektrisch verwarmd, door de zonnepanelen die op het schamele stalletje geplaatst zijn. De mest geproduceerd door de os en de ezel en bij uitbreiding de schaapjes, kadert perfect in het Mestoverschottenplan. Wordt verzameld om alsnog te dienen als gaslevering. Maria & Jozef dragen thermisch ondergoed want het kan verrekt koud zijn in de woestijn hé?
De paus weet als geen ander waar Abraham de mosterd gehaald heeft. Zal naar jaarlijkse gewoonte, een mis opdragen. Beetje lullen over vrede aan zij die van goede wil zijn, nog meer lullen over de arme mensen op deze aardkloot. Een beetje van leer trekken tegen het gebruik van condooms en na de wijze woorden van “ ga en vermenigvuldig u” zal hij aanschuiven aan een rijkelijk gevulde dis. Waarna hij hoogst persoonlijk, enige Heimatliederen ten gehore zal brengen. Daarna volgt een cd in 180 talen. Voor elk wat wils.
Na het feestgedruis, de houten koppen en de nodige katers verwerkt te hebben, zal men terug met beide voetjes op de grond komen. Met de vraag wat het nieuwe jaar zal brengen. Ga ik nu eindelijk die verdomde lotto winnen? Of wordt er van mij verwacht dat ik eerst moet meespelen? Zal die rijke suikeroom, die fortuin gemaakt heeft in de USA, en waarvan ik de enige nabestaande ben, eindelijk de geest laten? Ik beloof hierbij plechtig dat ik al die miljoenen in recordtempo zal opmaken. Kwestie van de economie te laten draaien. Misschien doe ik wel een bank open. Failliet kan ik toch niet gaan. De belastingbetaler heeft toch geld genoeg?
Met kerstdag kunnen we een bbq doen in onzen hof. ’t Zal 25° worden in de schaduw met kans op een bui. De meer dan 150 politici die ons landje rijk is, zullen het goede voorbeeld geven. Ze zullen voor het eerst in de geschiedenis, elk 100 asielzoekers in hun uit de kluiten gewassen villa’s ontvangen. Met kost en inwoon. Voorwaar een daad van menslievendheid. Het probleem van die arme avonturiers die geen dak boven hun hoofd hebben, verdwijnt als sneeuw in de zon. Maar eerst moet er nog sneeuw willen vallen, anders gaat die beeldspraak volledig de mist in. Wat levensgevaarlijk is en tot gladde wegen kunnen leiden. In combinatie met een laaghangende zon en een flitspaal heeft dit al meermaals tot kettingbotsingen geleid. Wat dan weeral gevolgen heeft voor hen die hun verzekering niet kunnen betalen. Of zonder rijbewijs rondrijden. Of beide. Om nog maar te zwijgen over de schade die toegebracht wordt aan het pas vernieuwde wegdek. En maar klagen dat er putten zijn in het wegdek. Ons landje is één grote put, altijd geweest, altijd zo blijven. Als je in België in een put roept, horen ze in China de echo. Echt waar en wetenschappelijk bewezen. Volgens een studie van de KUL, onder leiding van ene professor S.Ubsidie. professor in de Toegepaste Putjesschepperij & Rioolvernieuwing.

Ik kijk er al naar uit, u toch ook?

©GoNo

’t Zit er bijna op…

2011-12-04T22:08:00.001+01:00

Voilà, ’t is weer voorbij. De Sint is reeds gekomen. De heilige man heeft z’n cadeautjes afgeleverd en is nu terug op weg naar Spanje. Wat ik sterk betwijfel. Volgens goede ingelichte bron zou hij gezien zijn in Parochiezaal “ de Koekoek”. Hangende aan de toog en brabbelend als een peuter van één jaar. Z’n zwarte piet vraagt zich af, hoe hij die rotzooi van z’n gezicht moet krijgen. Een zonnebank nemen met zwarte schoensmeer op je gezicht was blijkbaar toch geen goed idee. Wat je een mens allemaal kunt wijsmaken tegenwoordig, je wilt het niet weten…

De feestdagen komen er aan. De jaarlijkse traditie van zich vol te vreten, te pletter te zuipen in een sfeer van gemoedelijkheid en elkaar een voorspoedig gelukkig Nieuwjaar te wensen. Met een beetje geluk slaan ze voor een keer niet op elkanders muil. Vrede aan zij die van goede wille zijn. En het jaar zal eindigen zoals het begonnen was. Met een kater. De oorlogen die bezig zijn, zullen geen moment stoppen. Zij die geloven in een god, komen van een kale reis terug. God heeft ons al lang opgegeven. Wegens onverbeterlijk. De drie wijzen zullen, ook zoals elk jaar, uit het Oosten komen. In de USA geraken ze niet binnen. Zien er te veel uit als terroristen. Hun diplomatieke status van koning zal weggelachen worden. Zelfs de paus houdt zich op de vlakte. Maar die heeft een zwarte jeugd achter de rug. Waar hij volstrekt niets kon aan doen, iedereen was in die tijd bij de Hitlerjugend. Vroeger vertegenwoordiger van ene A.Hitler, nu van ene God. Zoek de vijf verschillen hé?

Ach, ’t zal ook wel voorbijgaan. We krijgen het obligate jaaroverzicht, waar we al de helft van vergeten zijn. En in 2012 zal de wereld toch vergaan. Voor de zoveelste keer. Met een beetje geluk zitten we op de eerste rij en kunnen we alsnog genieten van een spektakel dat je voor geen geld van de wereld zou willen missen. De ultieme zonsondergang. Met beeld en geluid in dolby…

Neemt niet weg dat ik m’n lezers toch het beste wens voor ’t nieuwe jaar…

©GoNo

Beste Sint

2011-12-04T21:36:00.000+01:00

Sinterklaas ik wil U vragen
Heeft U even tijd voor mij
Ik zou zo heel graag willen zeggen
Rijdt mijn huisje maar voorbij.

Ik heb alles ruim voldoende
Echt mijn kast kan niet meer dicht
En in de garage, echt ik schaam me
Als je ziet wat daar allemaal ligt.

Als ik zie dat ergens anders
Een land niet heel ver hier vandaan
Mensen nog sterven van de honger
Kan U maar beter daar heen gaan.

Ik zag daar de moeders zitten
Met een kindje aan de borst
Maar ze konden hun kind niet zogen
Die stierven later van de dorst.

Grote kindjes zag ik zoeken
Op een stinkend vuilnisbelt
Kijkend of ze iets konden vinden
Om te verkopen voor wat geld.

Ik zag kinderen soldaatje spelen
Iets anders zagen ze immers nooit
En waren dan ook al tevreden
Als er geen bom werd gegooid.

Daarom Sint rijdt met U paardje
Dit jaar mijn huisje maar voorbij
Breng het maar naar die arme kindjes
Dan pas maakt U me echt heel blij.

Cartoons

2011-12-01T22:23:00.000+01:00

Met dank aan Gazet van Antwerpen
www.gva.be

Trek de broeksriem maar aan…

2011-11-28T21:31:00.001+01:00

Na meer dan 560 dagen hebben we eindelijk bijna een regering. Ik zie de glunderende gezichten van al die verkozenen des volks. Ze staan erbij alsof ze het warm water opnieuw uitgevonden hebben. Feitelijk doe ik de waarheid geweld aan. Want het zijn de verliezers die een nieuwe regering gaan vormen. Er is maar één winnaar en dat zijn de Waalse socialisten. De Vlaamse partijen zijn al blij dat ze mee aan de ruif mogen aanschuiven. Maar hoeveel overlevingskansen heeft zo een nieuwe regering? Weinig of geen, denk ik en velen met mij. Dit land is op sterven na dood. Men kan niet eeuwig de bevolking leegzuigen. Er is een grens aan alles. Nieuwe verdoken belastingen kunnen maar opgelegd worden als men ze nog kan betalen. Het overgrote deel van de bevolking tot de bedelstaf veroordelen, brengt geen bal op. Mensen van de dop gooien om ze nadien te moeten steunen via het OCMW, lijkt me allesbehalve een zinvolle besparing. ’t Is gewoon het probleem verleggen. Als al die parlementariërs duizend euro minder loon per maand zouden krijgen, zou er al een fikse hap uit het begrotingstekort weggesneden kunnen worden…
Maar nee, aan hun wedde wordt niet geraakt. Er staan ons harde tijden te wachten, heel Europa zal vroeg of laat op ’t randje van een faillissement staan. Dat heb je als je met een overgewaardeerde euro zit. We willen zo graag de Amerikanen voorbij steken, maar we vergeten dat ze de grootste schuldenberg ter wereld hebben. De Verenigde Staten van Europa zijn een waanidee. Duitsland en Frankrijk, de vroegere vijanden, zijn nu bondgenoten geworden. Wat die twee landen beslissen is wet. De kleinere landen, daar zijn wij ook bij, kunnen niet anders dan toegevingen doen. Het Europees Parlement is een geldverslindende machine. Onhoudbaar op lange termijn. Wat ons terugbrengt tot ons Belgisch parlement. Ook onhoudbaar. Ik heb alle begrip voor asielzoekers die denken dat ze het hier beter zullen hebben. Maar de waarheid is dat wij ze niet kunnen onderhouden. Het geld is op en onze eigen bevolking moet zelf zien hoe ze de eindjes aan elkaar knopen. Er is geen werk voor iedereen. Vroeger niet en nu nog minder. De kapitaalsvlucht gaat onverminderd voort. Waarom zouden ondernemers hier nog willen investeren? Bedrijven willen nu eenmaal winst maken, daar dienen ze ook voor. Winsten die gebruikt worden om te innoveren, of hoge bonussen uit te keren…
Als ik lees waar ze gaan besparen, dan kom ik tot de conclusie dat het weer eens de kleine man zal zijn die mag opdraaien voor een falend kortzichtig beleid. Afspraak dus tot de volgende val van een regering van onbenullen. Er zullen dan nieuwe verkiezingen volgen. De onderhandelingen zullen dan minstens twee jaar duren om een regering te vormen met dezelfde gezichten. Glunderende gezichten. Om van te kotsen met braakneigingen tot gevolg…

©GoNo

Hij komt…3

2011-11-26T01:52:00.000+01:00

De Sint was oorspronkelijk een strenge bisschop, die er niet voor terugdeinsde stoute kinderen een flinke pandoering te geven. Z’n knecht, Zwarte Piet, had altijd een paar zweepjes bij. Gemaakt van varkensleer, ineengevlochten door de beste Romeinse zweepjesmakers. En zoals iedereen weet of toch zou moeten weten, was geseling één van hun favoriete tijdverdrijven. Iemand kruisigen was er ook één van. Zelfs nadat ze omgeschoold waren tot christenen.
’t Is pas eeuwen later dat de geschiedschrijvers van oordeel waren dat het maar eens gedaan moest zijn met die bisschop van Myra af te schilderen als een sadist. Voortaan zou hij een goedheilige zijn. De traditie wilde dat in die tijd de mensen hun schoenen buiten zetten, ’s nachts werden er dan munten ingegooid. Zodat de arme stakkers toch één keer per jaar een warme maaltijd konden kopen. Aan de kinderen maakten ze wijs dat Zwarte Piet zwart zag omdat hij door de schouw kroop om te kijken of de kindjes wel sliepen en ook een beetje om versnaperingen achter te laten. De schimmel van de Sint liep met de Sint erop over de daken. ’t Moeten in die tijd stevige daken geweest zijn om zulk gewicht te kunnen dragen. Ik geloof daar geen bal van. Volgens mij krijg je geen enkele schimmel zover dat hij bij temperaturen onder het vriespunt eventjes een wandelingetje zal maken op een dak, stevig of niet…
Denk je nu werkelijk dat Zwarte Piet door de schouw naar beneden klimt? ’t Was winter hé? De meeste huizen hadden een open haard, waarin ze hun spek en hammen rookten. Ik zie het al voor m’n ogen dat zo’n zwarte piet naar beneden glijdt en dan terecht komt in een vuur dat lustig en rustig ligt te laaien. Die dan met een welgemeende godverdomme z’n gat gaat blussen in de verse sneeuw. Als het ware een aangebrande Zwarte Piet. Nee, allemaal flauwe kul om de kindjes bang te maken. Nu ligt het nog veel moeilijker. De schouwen zijn te smal en de meesten staan maar op de daken als versiering. Of dienen om lucht aan te voeren voor de centrale verwarming. Ze zetten nog wel een schoentje, met een wortel of raap, en een schaaltje met twee eetlepeltjes suiker van de Aldi, want de klontjes zijn te duur. Soms zetten ze er ook een pintje bier bij. Ik ken iemand die er ieder jaar een flesje Jupiler bijzet. ’s Morgens is dat pintje dan leeg, heeft de Sint of Zwarte Piet gedaan. Z’n zoontje vroeg hem waarom hij geen twee flesjes naast z’n schoentje kan zetten. Anders maken de Sint en Zwarte Piet toch ruzie? Dus zette de vader ’s avonds twee flesjes. Wonder boven wonder, ’s anderendaags waren die ook leeg. Het jaar daarop werden het er al vier en ’t jaar nadien zes. Z’n vader is geëindigd als zware drankverslaafde. Het geld voor de cadeautjes diende uiteindelijk om bakken Jupiler te kopen. Z’n mama moest het leeggoed gaan omwisselen om haren kleine toch nog een stukje speelgoed te kunnen geven. En dat allemaal door die lieve Sint…
Ieder jaar zakt die lieve Sint ook af naar de scholen. Doet z’n blijde intrede onder het gerinkel van een koeienbel. Je hoort hem van verre al afkomen. Hij komt, hij komt, die lieve goeie Sint…de brave kindjes kijken met blijde verwachting in hun oogjes naar de deur. De stoute kindjes, de pestkoppen van de klas zullen we maar zeggen, kijken met angstogen naar de deur. De Zak van Sinterklaas laat weinig ruimte over aan hun verbeelding. In mijn tijd kon ik er donder op zeggen dat ik die zak over m’n vlaskop zou krijgen. ’t Was de gewoonte in het gesticht om een jutezak over een stout kind zijne kop te trekken. Die zak stonk naar de schimmel, een muffe geur die dagen nadien nog in je neusgaten bleef zitten. Sinterklaas, niemand minder dan onze alom geprezen directeur, herkenbaar aan de wrat op z’n neus, had de onhebbelijke gewoonte om je nog een tik met z’n staf te geven. Je zag het niet aankomen want onder zo’n zak zie je niets. Zo hebben die nep-Sinterklaas en even nep-Zwarte Piet het eens gepresteerd om mij en m’n beste vriend, de Lowie, samen onder één zak te steken. De tik met de staf kwam hard aan. Toch bij Lowie. Een dikke buil was het resultaat. En de Lowie die moord en brand schreeuwde. En terzelfder tijd op en tegen mij plaste. Leuk is wat anders. Of ik schrik had? Welnee, ik was al dertien toen dit gebeurde. Je moet niet vragen met wat ze zich bezig hielden in dat gesticht…Alle middelen waren goed om ons klein te houden en te krijgen. Wij, het zogenaamde uitschot van de maatschappij, hadden weinig of geen keus. ’t Was meedraaien in die mallemolen of naar nog een strenger gesticht gestuurd worden. Ik heb ooit geweten dat Sinterklaas van z’n paard gevallen is, van zattigheid. Onze arme directeur ging op pensioen en zou nog één keer z’n rood slaapkleed aantrekken om ons de stuipen op ’t lijf te jagen. Moet je niet doen als je teveel borreltjes achterover gegoten hebt. Z’n overjaarse knol hield niet van jeneverlucht, deed een stap opzij en daar lag de goeie Sint met z’n klikken en klakken tussen de haag. En de muur van de kapel. De dertienjarigen schoten in een lach. Hadden we beter niet gedaan…

©GoNo

Sint Bloopers

2011-11-25T14:52:00.000+01:00

Hij komt…2

2011-11-25T13:50:00.000+01:00

Laten we het even over de heilige Sint hebben.

Veel tradities in het huidige Sinterklaasfeest dateren nog van toen hij door het leven ging als Nicolaas van Myra. Geboren in Patara te Lycië, dat nu in Turkije ligt. Hij stierf op 6 december 342. Volgens de ene historicus vermoordt door de moslims, volgens de andere heeft hij zich gewoonweg doodgezopen en te pletter gevreten. De waarheid zal wel ergens in ’t midden liggen. Laten we gemakkelijkheidhalve het houden bij de stelling dat hij tijdens één van z’n beruchte schranspartijen door moslims overvallen werd, die hem welwillend naar de Heer gezonden hebben.

Als bisschop van Myra, toen nog uitermate katholiek, was hij geweldig populair bij de plaatselijke bevolking. Volgens welingelichte bronnen, had hij een voorliefde voor kleine jongetjes. Soms ook eens kleine meisjes. Maar dat was meer omdat hij het principe huldigde van gelijke rechten voor jongens en meisjes. De man had wonderbare gaven. Kon zoals zijn grote voorbeeld, Jezus van Nazareth, de doden terug tot leven wekken. Toen hij hoorde dat er drie kinderen vermoord waren en in een regenton gestoken,beval hij aan z’n zwarte piet, z’n persoonlijke lijfeigene, om z’n schimmel van stal te halen. Hij reed spoorslags naar de plaats van het delict. Daar aangekomen moest hij tot z’n verbijstering vaststellen dat de voorlopers van de Crime Unit, afdeling Moordzaken, al aanwezig waren. Die Romeinen lieten er geen gras over groeien. Maar gebruik makende van z’n status als bisschop was het maar een kleintje om hem toe te laten z’n duit in het zakje te doen. Z’n ervaring met kleine kinderen kwamen hem hierbij goed van pas.
’t Waren mooie kindjes, weldoorvoed. Nicolaas liet z’n warm hart spreken en besloot om de kindjes terug tot leven te wekken. De Romeinen, onder leiding van tribunus ( een soort van rechter ) Claustrofobius, waren niet geneigd om hun medewerking te verlenen aan dit schouwspel. Bijna driehonderd jaar na het kruisigen van ene Jezus zat het hen nog altijd hoog dat die vermeende misdadiger en tevens volksopruier, uiteindelijk verheven was tot nationale held en verlosser van de mensheid. De keizer die hen dat gelapt had moesten ze aan ’t kruis nagelen, was hun standpunt…
En zo gebeurde het dat Nicolaas van Myra, ten overstaan van de plaatselijke pers, het wonder van de heropstanding van drie kleine kindjes in een regenton, voltrok. De Romeinen stonden erbij en keken er naar, met hun monden vol tanden. Claustrofobius dacht er het zijne van. “ Schone trucje, schoon trucje…”murmelde hij. De scribent van dienst was op slag beroemd, z’n krantje ook. De Gazetta del Romanum Imperium moest z’n oplage vergroten tot vijftien stuks. Wat in die tijd een geweldige stijging was en het bracht ook nog eens werkgelegenheid met zich mee. Op aanraden van dezelfde Claustrofobius, die geld rook, werden er een paar maanden later overal filialen opgericht. Het schrijven over wonderbaarlijke verhalen werd alzo verheven tot een kunst. Later werd dit nog uitgebreid tot de riolen van Rome en alle grote steden, waar de Romeinen het voor het zeggen hadden. Die eerste krantjes waren in feite personeelsblaadjes voor het rioolpersoneel. Vandaar de benaming ‘rioolkrant’.Het ontstaan van de paparazzi is weer een ander verhaal. Tot zover een stukje geschiedenis…

Je zult je afvragen wat dit allemaal nog met de hedendaagse sint te maken heeft. Veel, heel veel. De heilige man wist toen al z’n public relations te verzorgen. Of hij toen al wist dat hij na z’n gewelddadige dood ieder jaar opnieuw zou mogen opdraven, laat ik over aan National Geographic, die binnenkort een uitgebreid onderzoek gaan doen naar de juiste toedracht van de moord op deze toch wel uitermate grote kindervriend…

De traditie wil, dat er op de vooravond van het grote kinderfeest, een schoentje wordt gezet. Of een laarsje. Bij gebrek aan deze attributen mag men in uitzonderlijk geval ook teenslippers gebruiken. Een paar suikerklontjes, een wortel en de laatste nieuwe Playboy worden door de Sint geweldig geapprecieerd. De Playboy om de goede artikels die erin staan. De Sint heeft een beetje last van constipatie zodoende kan hij z’n tijd op het toilet nuttig invullen met het lezen van al die goede artikels…

©GoNo

De familie Steyaert heeft ook levenslang gekregen

2011-11-24T09:24:00.002+01:00

Heeft dit nooit gewild, maar heeft wel de dochter verkracht alvorens haar dood te schieten.

Daar wordt aan de deur geklopt…

2011-11-24T09:11:00.001+01:00

Kleine Jan heeft zo’n schrik
van Sinterklaas en Zwarte Piet
dat hij dagelijks in z’n bedje plast
en zich wegstopt in z’n kleerkast

papa en mama begrijpen hun kleine Jan niet
wie is er nu bang van Sinterklaas en Zwarte Piet

de juf in de kleuterklas heeft gezegd
dat als de sint binnenkomt in vol ornaat
hij de stoute kindjes in Zwarte Piet z’n zak zal steken
en de komst van die heilige man is binnen enkele weken

papa en mama begrijpen hun kleine Jan niet
wie is er nu bang van Sinterklaas en Zwarte Piet

Kleine Jan doet geen oog meer dicht
ziet ’s nachts de zwarte kop van de helper van de sint
wil niet meer gaan slapen zonder licht
ik zal braaf zijn, prevelt het gefrustreerde kleine kind

papa en mama begrijpen hun kleine Jan niet
wie is er nu bang van Sinterklaas en Zwarte Piet

de grote dag breekt alras aan
de kindjes moeten in lange rijen staan
kleine Jan vecht tegen z’n tranen
maar er is geen ontkomen meer aan

ben je braaf of stout geweest, vraagt Sinterklaas
hij kijkt streng naar de kleine baas, de angsthaas
kleine Jan loert beteuterd en hulploos in ’t rond
een stinkende plas tekent zich af op de grond…

papa en mama begrijpen hun kleine Jan niet
wie is er nu bang van Sinterklaas en Zwarte Piet?

©GoNo

Beste lezers en lezeressen,

2011-11-24T01:38:00.001+01:00

Het vervolg op dit verhaal, kan men binnenkort lezen in mijn nieuw boek: “ De Speculanten”.
Een onwaarschijnlijk verhaal, doorspekt van intriges, corruptie en al wat er maar mis kan lopen met wat we zo graag de beschaving noemen. Sommige gebeurtenissen zijn fictief, andere dan weer niet. Om mij in te dekken tegen eventuele vervolging door de Staatsveiligheid, beloof ik op mijn eerste communiezieltje, om in een volgend boek de loftrompet te blazen over de gerechtelijke diensten in ons teerbeminde landje van melk en honing.

De auteur
©GoNo

De Speculanten 10

2011-11-24T01:36:00.000+01:00

’t Is geen weer om een hond door te jagen, denkt de Havik, ’t kan dan wel warme regen zijn maar ge wordt er evengoed nat van. Hoe lang staan we hier al? Vraagt hij aan Kowalsky. Kowalsky moet hem het antwoord schuldig blijven. Zouden we niet beter de wagen gaan halen en ons verdekt opstellen, is zijn wedervraag…
Af en toe zien ze het gordijn opgeschoven worden, een vaag silhouet tekent zich af aan het raam. Om dan weer te verdwijnen.
“ Staan ze er nog?”vraagt de waard aan Vertonghen.
“ Ja, ze moeten onderhand verzopen zijn, hoe lomp kan een mens zijn hé?”meesmuilt Vertonghen.
“ En hoe ver staat het met Operatie Havik? Beginnen onze inspanningen al wat vruchten af te werpen? Of is het nog te vroeg om over te gaan naar de volgende stap?”
“ Alles op z’n tijd, alles op z’n tijd. De eerste fase is al een succes. Het aas is geworpen, nu nog wachten of de vis wil bijten hé?”

Kowalsky ziet niet langer het nut om hier nog een eeuwigheid te staan. Die twee zitten lekker droog terwijl zij er meer en meer uitzien als verdwaalde schooiers. Was dat de reden waarom de waard vroeg of ze geen paraplu wilden? De waard kan het morgen komen uitleggen op het bureau. Desnoods sluiten we z’n café. Een reden is er altijd wel te vinden, er aan voorbijgaande dat de helft van de rechterlijke macht er hun stekje hebben…

“ Ze geven het niet op, gaan we eens wedden hoelang ze er nog gaan staan?”vraagt de waard aan Vertonghen.
“ Ik wed nooit, beste vriend, wedden is voor ezels en die lopen er al genoeg rond hé?”
De waard doet er verder het zwijgen toe, op sommige momenten valt er toch niet te discuteren met Paul Vertonghen. Heeft altijd gelijk ook als hij ongelijk heeft. Maar in het bedenken van constructies om de boel op te lichten is hij een meester. Als hij maar z’n huid kan redden is niets hem te veel.

“ Ik bol het af, onze dienst zit er al lang op, ’t heeft geen zin om hier te blijven staan…”zegt Kowalsky op afgemeten toon.
“ Je hebt gelijk, Walsky, je hebt gelijk, maar laat ons nog vijf minuten wachten, je weet maar nooit…”
“ Vijf minuten en geen minuut langer…” Kowalsky is er heilig van overtuigd dat die vijf minuten niet veel zoden aan de dijk zullen brengen.
Er stopt een wagen voor de herberg. Mooier kan het haast niet, denkt de Havik, als hij ziet wie er uitstapt. Als dat meneer de rechter niet is, wat heeft die hier verloren zo laat op de avond? De rechter belt aan en even later gaat de deur op een kier…

©GoNo

Hij komt, hij komt…( bijna klaar )

2011-11-23T20:19:00.001+01:00

De goede en tevens brave sint is weer in ’t land. Zoals ieder jaar, zeggen m’n schijtduiven. En die kunnen het weten want die hebben het van horen zeggen. Mijn kleindochter heeft een waslijst aangelegd van al wat ze zou willen. Ik vermoed dat de brave sint een verhuiswagen zal nodig hebben om haar cadeautjes te brengen. Ik zie het hem nog niet doen op zijne schimmel, laat staan dat z’n zwarte pieten zoveel pakjes mogen dragen van hun vakbond.
Ze moet nog vier jaar worden, dus zitten de ouders nog gebeiteld. De laatste nieuwe snufjes op technologisch gebied zijn op haar nog niet van toepassing. Ze is al tevreden met een paar poppen, een kasteel met bijbehorende attributen, een kinderwagen of zes, kortom alles wat een kind van bijna vier kan verlangen. Ik persoonlijk en geheel vrijblijvend, zou haar een paar nieuwe oren geven. Gezien haar oude nu al versleten zijn. Oren die voor één keer wel luisteren. Een nieuwe tong zou haar ook niet misstaan. Of een rits op haar mondje. Eentje met afstandsbediening. Knopje drukken en haar bebbeltje is dicht. Niet meer het laatste woord hebben, geen ‘maar’ of “ ik wil dit of dat’, gewoonweg mondje dicht…
Maar ik denk dat de lieve brave sint daar geen kaas van gegeten heeft. Wat zou je willen, een stokoude man die geen steek ziet, die nog altijd rondscheurt met een groot boek onder z’n stinkende oksel. Die na alle schandalen het lef heeft om te vragen of die lieve kindjes op z’n schoot willen komen zitten. Z’n zwarte piet straalt ook al geen vertrouwen uit. Doet me denken aan een Somalische piraat. Waarschijnlijk heeft hij de stoomboot van Sinterklaas in vroegere tijden gekaapt. Maar niemand wilde losgeld betalen voor een bejaarde bisschop uit Turkije.
Ieder jaar is de sint er weer, komt z’n stoomboot uit Spanje weer aan. Crisis of geen crisis. Met een stoomboot. Alsof de lucht in Antwerpen nog niet genoeg bezoedeld is. Voor hem tellen geen milieuwetten. Van co2-uitstoot heeft die overjaarse hippie schijnbaar nog nooit gehoord. Ik haat die kerel met z’n lange baard, zijn mijter en zijn staf. Hij ziet een beetje teveel de kindjes graag. Vangheluwe heeft in zijn studentenjaren ook eens voor sinterklaas gespeeld. We weten allemaal tot wat het geleid heeft…
Geef mij maar de Kerstman. Die dikke gezellige Santa Claus. Die komt met een hele vrachtwagen Coca Cola, da’s pas aan marketing doen. Die vliegt door de lucht met een arrenslee, getrokken door rendieren. Turbo-rendieren. Hohoho, hohoho enzovoort. En het past perfect bij de sfeer van het in aantocht zijnde kerstgebeuren. De kerstmarkten die, ook zoals ieder jaar, als paddenstoelen uit de grond rijzen. Ieder zich zelf respecterende boerengat heeft een kerstmarkt. In ’t stad krijg je er dan nog een ijsbaan bij. Met kraampjes om de dorstige medemens te laven. Glühwein & jeneverkes. Waarna de politie, uw beste vriend in deze mooie traditiedagen u traditiegetrouw op de bon slingeren. Wegens openbare dronkenschap en het niet dragen van uwen veiligheidsgordel.
En de kerstboom staat te pronken op de Grote Markt. De lichtjes verspreiden een bijna goddelijke sfeer. Het Kindje Jezus ligt met een lachje en twinkeloogjes te verrekken van de kou. Maar dat mag en kan de pret niet drukken. De os en de ezel zijn er ook, hebben vrijaf gekregen in het parlement. Een nieuwe regering kan evengoed gevormd worden onder een kerstboom. Zegt Di Rupo. En zo heeft men toch nog een beetje voeling met het plebs. ’t Zijn mooie tijden die aanbreken, zegt meneer pastoor. M’n schijtduiven geven hem volmondig gelijk…

©GoNo

De Speculanten 9

2011-11-22T15:09:00.000+01:00

De kroeg begint stilaan leeg te lopen, de waard kijkt verveeld op z’n uurwerk. De Havik en Kowalsky zijn de enige klanten die nog aan de toog zitten. Walsky zit met vele vragen waarop hij graag een antwoord zou willen krijgen. Hij weet niet goed hoe te beginnen. Zoekt een reden om z’n baas aan een kruisverhoor te onderwerpen. Maar de Havik heeft zich in stilzwijgen gehuld, tuurt met een norse blik naar z’n halfvol glas cognac.
“ Heren van de rechterlijke macht, ik ga sluiten, jullie kunnen nog één bestelling doen en dan is het over en out…”probeert de waard z’n laatste klanten buiten te krijgen.
“ Schrijf het maar op de rekening of beter nog, ‘k zal het aftrekken van je openstaande boetes…”zegt de Havik met uitgestreken gezicht.
“ We moeten dringend eens praten…”
Het hoge woord is eruit, de Havik kijkt z’n collega aan. Een glimlachje speelt om z’n mond.
“ Ja, dat denk ik ook…”
“ Kunnen jullie niet buiten praten, ‘k zal een paraplu geven…”
De waard schrijft de rekening over in een groen kladboekje. ’t Begint aardig op te lopen bij de Havik. Eventjes kijken,bijna driehonderd euro, de maand is nog maar halverwege. Ze moeten ze daar nogal verdienen bij de politie. En maar klagen dat ze onderbetaald zijn…

De zwoele wind en de kletterende regen striemt hen in het gezicht. Waar heb ik verdomme m’n wagen geparkeerd, vraagt de Havik zich af. Waarom komt die wagen niet uit z’n eigen naar mij als ik fluit? Walsky loopt naast z’n baas, zoekt onbewust beschutting achter de grote man. Ze hadden die paraplu in dank moeten aanvaarden.
“ Waar heb ik die verdomde wagen gezet?”hoort hij de Havik zeggen.
“ Is het een dienstwagen?”
“ Ja, wat dacht je? ’t Is die oude roestbak waar niemand nog wil mee rijden. Lijkt een beetje op die van Colombo…”
“ Die oude Volvo? Die staat om de hoek, onder een bord met verboden te parkeren. Normaal zou ik je een boete moeten geven wegens foutief parkeren, maar als je opslag voor me kunt krijgen, zal ik een oogje dichtknijpen…”
“ Schrijf me maar op, kun je morgen lekker het verkeer regelen in Borgerhout…”antwoordt de Havik, die z’n oude versleten regenjas nu over z’n hoofd getrokken heeft.
“ Kan ik een lift krijgen? De lift in ons appartementsgebouw is weer eens buiten dienst…”
’t Is een goeie reden om eindelijk de vragen te kunnen stellen die op z’n lippen branden.
“ Staat er op m’n voorhoofd soms ‘taxi’ geschreven?”

Ze zitten stilzwijgend in de wagen, ieder met z’n eigen gedachten bezig. Plots geeft Walsky een ferme stoot aan z’n baas. Die schrikt op uit z’n overpeinzingen.
“ Wat krijgen we nu? Zot zijn doet geen pijn, ’t kietelt alleen maar een beetje hé?”
“ Verdomme, kijk nu, is dat onze vriend Paul Vertonghen niet, die daar loopt?”
De Havik ziet nog juist een man in zwarte jas de hoek omdraaien.
Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. In een paar seconden zijn ze de wagen uit. Zijn ze iets op het spoor? Volgen maar, je weet maar nooit. Op de hoek zien ze Vertonghen links en rechts kijken. ’t Lijkt wel een goedkope politiefilm. Dan begeeft hij zich in rechte lijn naar de kroeg waar ze juist buiten kwamen. ’t Is gesloten, wil de Havik nog roepen. De waard ontvangt Paul Vertonghen hartelijk. Ik zou een vlieg willen zijn om te horen wat die twee te vertellen hebben, denkt de Havik luidop.
Het licht in de kroeg wordt terug gedoofd. Eventjes later gaat het licht aan op de eerste verdieping.
De Havik en Kowalsky kijken elkaar aan. Moeten ze hier nu de hele nacht blijven staan?

©GoNo

De Speculanten 8

2011-11-21T10:40:00.001+01:00

Walsky’s nieuwsgierigheid is gewekt. Meer en meer komt hij tot de conclusie dat de Havik in een wespennest is verzeild geraakt. Z’n achting voor z’n mentor begint een neerwaartse spiraal te vertonen. Tot nu toe was zijn relatie gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Die begint nu toch wel een
een serieuze barst te vertonen. De Havik is terug en zet zich met een zucht op zijn kruk.
“ Je gsm is afgegaan…”zegt Walsky op nonchalante toon, alsof er geen vuiltje in de lucht zit.
“ Die gaat al heel de avond af, één of andere verkoper van zonnepanelen die denkt dat het geld op m’n rug groeit…”
Waarom liegt de Havik? Wat heeft hij te verbergen, vraagt Walsky zich af.
“ Is die renovatie dan nog niet in kannen of kruiken? ’t Is toch aftrekbaar van de belastingen? En voor zonnepanelen kan je toch een premie krijgen?”
“ ’t Is hier, zoals alles in dit apenlandje, een bureaucratische rompslomp. Formuliertje voor dit, formuliertje voor dat. En de ene hand weet niet wat de andere doet. Weet je hoeveel formulieren ik heb moeten invullen om gewoon aangesloten te worden op de riolering? Ze zijn zelfs een bodemonderzoek komen doen. God mag weten waarom. Misschien woonde ik wel op een ondergrondse geheime fabriek van chemische wapens, nog achtergelaten door de Duitsers? En voor alles moet er betaald worden. Voor ieder papiertje hoort een prijsje…”

Kan wel zijn, denkt Walsky, maar als je een oud boerderijtje wil renoveren, dat dan nog afgesloten van de buitenwereld ligt…
De Havik trekt zich terug in sombere overpeinzingen. Die leningen doen hem de das om. Onbegonnen werk, als hij het ene mankement opgelost heeft, dient er zich al een andere aan. Nochtans hadden verscheidene vrienden het hem afgeraden. Maar de Havik wou z’n vrouwtje haar pleziertje gunnen. Ze had zich voorgenomen om een beroemde dichteres te worden. De rust van het omliggende bos en heide zou haar de nodige inspiratie geven. “t Was lang zoeken om de geschikte plek te vinden. Maar toen was nog gezond van lijf en leden. ’t Was ook een beetje avontuurlijk. Er op uit trekken en god mag weten waar je terecht ging komen. Niet te ver van de stad, maar ook niet te dicht. Kwestie van geen kilometers te moeten rijden om je boodschappen te kunnen doen. Weken gingen voorbij, tot inspecteur Vermeulen met een foto van een boerderijtje afkwam. Een soort van veredelde fermette. Had dienst gedaan als cannabisplantage. Zag er goed uit. En de fiscus vroeg een schappelijke prijsje. Voor het boerderijtje en de omliggende grond. Er waren wel wat kosten aan, maar die waren niet onoverbrugbaar. Zo beweerde toch inspecteur Vermeulen toch. Die was er geweest en kon het weten.
Op een mooie lentedag is hij met Christianne, z’n vrouw, de wagen ingesprongen om het pand te gaan bezichtigen. De ligging viel uitstekend mee. ’t Was amper een twintigtal minuten rijden met de wagen. Op de grote baan was er een soort van winkelcentrum. Chris was onmiddellijk verkocht. Liefde op ’t eerste gezicht. De Havik had er zo z’n bedenkingen bij. Allemaal goed en wel, maar hoe hoog zouden de kosten oplopen om er iets deftigs en bewoonbaars van te maken? Maar de boerderij, aangeslagen door de Belgische Staat, was in feite een koopje. Voor iemand met geld. Geld dat ze niet hadden.
Chris wou en zou het boerderijtje hebben. Desnoods verkochten ze hun woonst. Een erfenis van haar ouders. Hun eigendom verhuren was geen optie. Na lang palaveren, waarbij de voor-en nadelen zorgvuldig afgewogen werden, besloten ze om hun huis van de hand te doen. Het bracht niet voldoende op om zich het boerderijtje aan te schaffen. Dus zat er niets anders op om een lening aan te gaan. Inspecteur Vermeulen kende iemand, die geheel belangeloos geld kon lenen, zonder de gebruikelijke hoge rente. De zaak werd beklonken tussen pot en pint. Het te renoveren boerderijtje werd hun eigendom. Het contract werd getekend, met als bijzondere clausule, dat als beiden iets zou overkomen, de geldschieter eigenaar van het goed werd. De Havik vond het raar, maar z’n vrouw was gelukkig en dat was het voornaamste.

©GoNo

De Speculanten 7

2011-11-18T11:44:00.000+01:00

De Havik passeert zijn stamkroeg, de enige kroeg die waarschijnlijk nooit zal overvallen worden. Gezien het er vol zit met flikken, rechters, advocaten en al wie maar ook iets te maken heeft met justitie. Ook onderwereldfiguren leggen er graag hun oor te luisteren. Er valt altijd wel enige informatie te vergaren dat hen van nut kan zijn. Maar ’t is er gezellig en ’t breekt de sleur van het alledaagse leven. De boog kan niet altijd gespannen staan…
Ach, denkt de Havik, een slaapmutsje gaat er nog wel in. Er is alleen de hond die thuis op hem wacht. Een Maltezerke, die naar iedereen bijt omdat hij zijn vrouwtje mist. De postbode heeft al gedreigd met een proces, als hij z’n keffertje niet in toom houdt. ’t Zal de Havik worst wezen. Misschien moet hij Boomer, zo heet dat hondje, eens leren om in de postbode z’n worst te bijten. Kans dat het beestje een vergiftiging oploopt, denkt hij met een grijnslachje. Kom, laten we nog iets drinken alvorens de vergetelheid van de slaappillen in te duiken.
De kroeg zit halfvol of halfleeg, ’t is maar hoe je het bekijkt. Bekende en een paar onbekende gezichten. De waard wenst hem vriendelijk een goedenavond. Hij bromt hetzelfde terug. Zet zich aan de toog.
“ Zoals gewoonlijk?”vraagt de waard.
“ Doe er maar een cognac bij…”
De waard brengt z’n koffie met cognac. De Havik neemt de krant. Bladert er door. Verdomme, de rente gaat weer stijgen. Hebben die rotbankiers dan nooit genoeg? Vraagt hij zich af. Zouden zijn aandelen al gestegen zijn? Nee dus. Verkopen die handel, voor ze niets meer waard zijn. En het geld veilig beleggen in Zwitserland. Een appeltje voor de dorst. Morgen een dagje vrij nemen, ze kunnen de pot op…

De deur gaat open, er komt een zwoele wind binnen. Onweer op komst. Het regent dat het klettert. Wat een land, het ene moment krijg je een zonnesteek, het andere moment verzuip je. De Havik kan maar niet begrijpen dat al die vluchtelingen hier willen wonen, terwijl in hun eigen land de kokosnoten bij wijze van spreken op hun kop vallen. Alle dagen onder een palmboom zitten in de zon, lijkt hem een heerlijk leventje. En bediend worden door een inlandse schone, meer moet dat niet zijn.
Walsky ziet z’n baas zitten aan de toog. Gaat twee krukken verder zitten. De Havik heeft hem niet gezien, teveel met z’n eigen gedachten bezig. Nipt afwezig aan z’n koffie. De cognac staat er onaangeroerd bij.
“ Hallo Walsky, wat zal het zijn?”
“ Een fris Jupilerke, als ’t kan…”
Bij het horen van Walsky’s naam, kijkt de Havik op van zijn krant. Walsky doet teken met z’n hand bij wijze van groet. De Havik nodigt hem uit om bij hem te komen zitten.
Walsky schuift twee krukken op. Steekt een sigaret op. Verboden te roken, staat er in koeien van letters. Maar dat geldt niet voor de aanwezigen, zij zijn de wet en wie gaat hen verbaliseren? Zelfs de rechter, een hulk van een vent zit een sigaar te roken. Dezelfde man die een onverlaat een boete van 500€ oplegde omdat hij rookte in het Centraal Station. De wet dient gerespecteerd te worden, kreeg de man als uitbrander te horen. Laten we wel wezen, als iedereen z’n goesting mocht doen, dan leven we morgen in complete anarchie…

Voor de zoveelste keer die avond, rinkelt de gsm van de Havik. Hij neemt hem uit z’n jaszak, kijkt er naar, maar neemt niet op. Legt hem achteloos op de toog. Nu floept het lichtje aan. Teken dat er een sms’je binnen gekomen is. De Havik doet zelfs geen moeite om er naar te kijken. Walsky denkt er het zijne van. Hij kent z’n baas.
“ Verdomme Walsky, tegenwoordig moet ik om de vijf minuten naar de wc lopen. Met ’t verstrijken der jaren is het precies of m’n blaas wordt kleiner en kleiner…”
Als inleiding tot een conversatie kan het tellen, denkt Walsky.
“ Misschien eens naar een goeie dokter gaan? Er bestaan pilletjes voor…”zegt Walsky met een lachje.
De Havik hoort het niet, is al op weg naar de wc. In looppas.

De gsm rinkelt weer. Walsky kijkt naar het schermpje, beroepsmisvorming. Op het schermpje staat duidelijk te lezen: ‘ Paul Vertonghen…’

©GoNo

De Speculanten 6

2011-11-14T08:22:00.001+01:00

“ De wereld wordt geregeerd door bankiers…”zegt de man.

Hun humeur is niet van die aard om er een boek over te schrijven. Na de terechtwijzing door hun hoofdcommissaris zijn ze een beetje op hun pik getrapt en in hun kruis getast. Wat zou de volgende stap kunnen zijn, vragen ze zich af. Zou de big boss het lef hebben hen van de zaak te verwijderen?
Walsky heeft er zo zijn bedenkingen bij. Moest hij de chef inlichten over de foto waarop de Havik in het gezelschap van Paul Vertonghen prijkt? Of moet hij op eigen houtje de zaak verder onderzoeken? Wat niet weet, niet deert, besluit hij. Hij opteert voor het tweede…

De Havik is alleen op het bureau. Snuffelt in de schuif van Walsky. Neemt de omslag met de foto’s uit het dossier. Denkt erover na om heel dat rotdossier te laten verdwijnen, maar beseft dat dit geen oplossing is. Eventjes is hij besluitloos, verdomme, hoe is het toch mogelijk dat hij in zulk wespennest terecht gekomen is? Wat komen moet, moet komen. Hij zal, als puntje bij paaltje komt, er zich wel uitpraten…

Paul Vertonghen ligt languit op de sofa. Een glas witte wijn binnen handbereik. De flatscreen-tv staat te spelen, maar zijn gedachten zijn ver weg van hetgeen zich afspeelt op de beeldbuis. Het nieuws over gevallen dictators interesseert hem weinig of niets. Er verschijnt een glimlach op zijn gezicht. Eén telefoontje naar zijn vriend de hoofdcommissaris volstond om het puntje op de “ i” te zetten, een kleine wederdienst is altijd mooi meegenomen. En zeker als men in de positie verkeert om desnoods chantage te plegen. Nu nog die twee omhoog gevallen garnalen van het onderzoek laten verwijderen en mijn dag kan niet meer stuk, besluit hij. Maar eerst bij de Havik de duimschroeven nog wat aandraaien…

Walsky bekijkt de foto nog eens goed. Hij steekt nog een sigaretje op, knijpt z’n ogen op een spleetje; de rook kringelt rond z’n hoofd. De foto vergroten, zodat hij tenminste kan zien of het wel degelijk de Havik is. En wat als zijn vermoeden bewaarheid wordt? Tja, wat dan? Misschien heeft de Havik een uitleg voor die foto?

De hoofdcommissaris zit aan z’n bureau. Denkt na. Twee van zijn beste krachten een uitbrander geven alsof ze kleine kinderen zijn, ge moet het maar doen. Maar hij heeft geen andere keuze. Paul Vertonghen was duidelijk genoeg, of hen van het onderzoek halen of zijn levensverhaal in de kranten zien verschijnen. Een smeuïg verhaal over corruptie en steekpenningen gaat er altijd in bij het grote publiek. Om nog maar te zwijgen van de vele snoepreisjes die hij deed als hoofd van de politieschool. En die benoemingen van zij twee secretaresses was ook al niet koosjer verlopen. Wie foefelt er tegenwoordig niet hé? Dat ze zwijgen over een voorbeeldfunctie, heel dit land hangt aaneen van voorbeeldige mensen met hoge functies. Het Comité P, het orgaan om toezicht te houden op de politiediensten, zal hem weinig in de weg leggen, gezien de vele vrienden die er deel van uitmaken. In het slechtste geval krijgt hij een andere post toegewezen…

De Havik is op weg naar huis als zijn gsm rinkelt. Laten rinkelen, denkt hij. Ze moeten maar een berichtje inspreken. Of een sms’je sturen. Hij heeft nu wel andere dingen aan zijn hoofd. Waar heeft hij die onderlinge overeenkomst voor die eerste lening weer gelegd? Zijn administratie is een zootje, op zijn bureau moet alles piekfijn in orde zijn, maar thuis? Vroeger deed zijn vrouw dit alles. Maar na haar overlijden, tengevolge van leverkanker, was niets meer hetzelfde. Samen op pensioen gaan en genieten van een gerenoveerde boerderijtje, ’t heeft niet mogen zijn. De wereld is onrechtvaardig…

©GoNo

Mannen weten waarom ?!

2011-11-12T20:01:00.001+01:00

Mannen!!

Waarom zijn de meeste vrouwen slechte chauffeurs ?

Omdat de meerderheid van de rijschoolinstructeurs mannen zijn .

Wat is het verschil tussen een man en een kop koffie ?
Er is er geen, ze maken je alle twee nerveus.

Wat is het verschil tussen een man en een kat ?
Geen, ze zijn allebei bang van de stofzuiger.

Hoe noemt men een intelligente, gevoelige en knappe man ?
Een homo.

Wat hebben de wolken en een man gemeen ?
Wanneer ze verdwijnen breekt er een mooie dag aan.

Wat hebben mannen die een vrijgezellenbar bezoeken gemeen ?
Ze zijn allemaal getrouwd.

Wat is het verschil tussen de hersens van een man en een olijf ?
De kleur.

De ideale maten van een man ?
80 - 20 - 42 (80 jaar, 20 miljoen euro op de bankrekening en 42 graden koorts)

Wat moet een vrouw doen wanneer haar man zigzag door de tuin rent ?
Blijven schieten.

Mannen zijn het bewijs dat reïncarnatie bestaat.
Het is onmogelijk om zo stom te worden in 1 leven.

Waarom hebben mannen O-benen ?
Omdat onbelangrijke dingen altijd tussen haakjes staan.

Graag doorsturen naar intelligente vrouwen met gevoel voor humor, en naar mannen die de waarheid kunnen verdragen.

*************************************************************
Met dank aan Theo & Jenny & Wendy

De Speculanten 5

2011-11-11T08:35:00.000+01:00

De Havik wacht geduldig op zijn collega. ’t Geeft hem de tijd om na te denken hoe dit verder moet. Moet hij Walsky inlichten over het hoe en waarom hij op die foto staat? Wie zal er hem geloven? Zelfs met zijn staat van dienst? Als de pers ook maar enig lucht krijgt van deze zaak is het hek helemaal van de dam. Veel tijd om verder na te denken krijgt hij niet want Walsky komt er aan…

De secretaresse van de hoofdcommissaris laat hen even wachten in de gang. Ze mogen hier ook wel eens een bank zetten, denkt de Havik. Hij bekijkt de foto’s die aan de muur hangen. Allemaal van gewezen hoofdcommissarissen, in vol ornaat. De ene al lelijker dan de andere, schiet het door z’n hoofd. Hij had hier ook kunnen hangen. Maar doet liever het veldwerk. Kwestie van voeling te houden met hetgeen zich afspeelt in de maatschappij. Van hem zouden ze nooit kunnen zeggen dat hij in een ivoren toren zit. De nieuwe baas kent hij niet zo goed. Was vroeger grote baas van de politieschool. Is op deze stoel belandt na de zelfmoord van de vorige commissaris. Die wou zich de schande besparen van een proces wegens corruptie en nog wat pietluttigheden. Schoot zich een kogel door het hoofd met zijn dienstwapen. Op zijn begrafenis werd er niets dan goed gezegd over de man. De aanwezige politieke klasse slaakte een zucht van verlichting. Wie weet welke lijken er allemaal uit de kast zouden gevallen zijn. …

“ Gaat u zitten, meneer Vermeersch en meneer Kowalsky.”zegt de baas op korte afgemeten toon.
’t Klinkt raar, die Vermeersch. Kan die azijnpisser niet gewoon “ Havik “ zeggen zoals iedereen?
Ze gaan zitten in de lederen fauteuils, die normaal voorbehouden zijn aan gezagdragers met enige standing. Waar blijft de koffie met het cognackske en een lekker sigaartje, denkt de Havik.
“ Heren, op de stoel voor mijn bureau hé?”
De toon van zijn stem klinkt bars. Het heerschap wil duidelijk laten voelen wie hier de baas is.

“ Meneer Vermeersch en Kowalsky, ik ga er geen doekjes omwinden, da’s mijn gewoonte niet, de reden dat ik jullie hier laat komen is omdat, en ik weeg mijn woorden, er enige bezwaren gerezen zijn bij bepaalde acties die jullie ondernemen. Undercoveroperaties steunen altijd op een zekere zin van discretie. Met inachtneming van de privacy van het uitgekozen doel…”zegt de baas op schoolmeesterachtige toon.
Die denkt dat hij nog in de politieschool zit, denken ze allebei. Bijna schieten ze in een lach, maar één blik naar de hoofdcommissaris is genoeg om het zekere voor het onzekere te nemen en zich te houden aan de geplogenheden van dit moment.
“ Er zijn klachten binnengekomen van ene Pascal Vertonghen. U weet toch dat die man hoogstwaarschijnlijk de nieuwe kabinetschef wordt van de minister van Justitie? De man in kwestie doet er zijn beklag over dat hij constant gevolgd en op de hielen gezeten wordt door jullie. Vraagt zich af of jullie niets anders te doen hebben dan eerbare burgers lastig te vallen?”
Stilte.
“ Meneer Vermeersch, gelieve het dossier P.Vertonghen over te maken aan mijn secretaresse en liefst nog vandaag…”
Is die aap werkelijk hun baas? Heeft die een politieschool geleid? Niet moeilijk dat die nieuwbakken agenten van toeten noch blazen weten en alles opnieuw moeten aangeleerd worden. Niemand wil tegenwoordig nog zijn vingers verbranden. Verdomme, denkt de Havik, ‘k was misschien toch beter zelf commissaris geworden…
“ Mijne heren, da’s alles, ik hoop dat ik jullie hier niet meer terug moet zien. Een verwittigd man is er twee waard. Jullie kunnen gaan!”
Als twee op heterdaad betrapte schooljongens druipen ze af. De Havik wil nog iets zeggen, maar de hoofdcommissaris doet alsof hij druk bezig is in een dossier. Kijkt hen zelfs niet meer aan.

“ Wat een onnozelaar is me dat…”foetert de Havik in de gang.
“ Zeg dat wel, wat denkt die omhoog gevallen strandjanet wel?” zegt Walsky op kwade toon.

©GoNo

Cartoons

2011-11-09T08:54:00.001+01:00

De Speculanten 4

2011-11-09T08:48:00.000+01:00

“ Geld is de uitvinding die de mens gemaakt heeft tot wat hij nu is…hebzuchtig en corrupt.”zei de man.

Hij bekijkt de foto nader. Verdomme, ik mag een kalf zijn als dat niet de Havik is. Of toch iemand die geweldig op hem lijkt. De foto is genomen op één of ander feestje, ergens in een ver verleden. Walsky ruikt een spoor. Hoe komt het verdorie dat ze in het digitaal tijdperk niet eens een scanner hebben? Zo’n ding kost vijf keer niets. Een beetje digitaal bewerken en de foto zou een pak duidelijker zijn. Moet ik niet eerst overleggen met de Havik, vraagt hij zich af…

De Havik zoekt zijn geheugen af naar de datum op het viltje. Het lichtje dat brandt neemt nu de allure aan van een vuurtorenlicht. Is dat niet de datum waarop hij zijn eerste lening aanging om toch maar die fermette te kunnen kopen? Een lening bij een goede vriend, zonder de gebruikelijke rente?
Een vriend die er warmpjes inzat en hem uit de nood wou helpen? Hoe komt Pascal Vertonghen, de man, aan deze informatie? Wat steekt hier achter? De Havik krijgt het beurtelings warm en koud. Hij weet dat Pascal Vertonghen met het geld van de rijken in dit land goochelt. Zwart of wit, ’t maakt hem geen moer uit. Zolang zijn commissieloon maar de hoogte ingaat. Boer Klerk is ook één van zijn klanten. Dat zegt genoeg, besluit de Havik. Maar om hem te chanteren met een lening afgesloten tussen twee vrienden, zal hij vroeger moeten opstaan. Dan kent hij de Havik nog niet…

De Havik gaat aan zijn bureau zitten. Zijn handen ondersteunen zijn hoofd. Uit zijn ooghoeken ziet hij Walsky druk bezig met een dossier. Goed zo, er is er toch nog ene die hier werkt. Walsky is er zich van bewust dat hij in ’t oog gehouden wordt. Hij kijkt zijn baas en vriend aan. Knipoogt naar hem. Een teken van wederzijds vertrouwen en vriendschap. Of is het maar oogverblinding?
“ Met wat ben je bezig?”vraagt de Havik.
“ Met het dossier van de man…”. Er valt een stilte. Een onbehaaglijke stilte.
“ Zozo, ken je dat dossier nu nog niet van buiten? Alles wat er in staat is al besproken, me dunkt…”
“ Wist je dat er foto’s in zitten? Ik denk dat ik die foto’s naar het lab zal brengen om ze uit te vergroten. By the way, een scanner zou hier ook wel z’n dienst bewijzen hé?”
De Havik staat recht en loopt naar het bureau van Walsky. Foto’s? Welke foto’s? Die waren toch spoorloos verdwenen? Verdomme, hoe stom kan een mens zijn? Van iedere foto zijn er meerdere exemplaren. Maar wie heeft ze dan terug in het dossier gestoken? Hij neemt de foto’s, bekijkt ze stuk voor stuk. Walsky slaat z’n baas gade, z’n speurderszin neemt de bovenhand. Ziet hij daar niet een lichte aarzeling bij de Havik? Waarom houd hij de foto van hem en Pascal Vertonghen langer vast? Toeval bestaat niet. De Havik gooit de foto’s terug op het bureau.
“ Niets nieuw onder de zon hé?”
“ Dus ik kan ze laten uitvergroten?”
“ Is het dringend? We hebben nog ander en meer belangrijker werk te doen. We worden verwacht bij de hoofdcommissaris. Waarom? Weet ik ook niet. Weer een nieuwe opdracht zeker?”
Walsky steekt de foto’s terug in de kaft, legt het dossier in zijn bovenste schuif. Volgt zijn chef naar buiten.
“ Wacht even, ik ben mijn gsm vergeten, ik ben zo terug…”

Walsky trekt de bureellade open en neemt de foto van de Havik en Pascal Vertonghen uit de map. Steekt hem in zijn binnenzak. Voelt zich plotseling schuldig. Waarom weet hij ook niet. Maar hij moet dit doen. De Havik staat buiten een sigaartje te roken; wacht geduldig op z’n vriend. Die foto’s zijn een zaak voor later. Tijd zat om ze eens goed te bekijken…

©GoNo

De Speculanten 3.

2011-11-05T06:17:00.001+01:00

“ Geld is gemaakt om te rollen, bij sommigen rolt hun kop mee…” zei de man.

“ Laten we hier opkrassen, ’t wordt tijd dat we een evaluatie maken, misschien moeten we een andere ploeg dit werk af laten maken…”zegt de Havik, terwijl hij aanstalten maakt om recht te staan.
“ Wat betekent die datum?”vraagt Walsky met enige aandrang.
Geen antwoord. Het lijkt wel of de Havik op een andere planeet vertoeft. Hij staart naar het bierviltje, de datum komt hem enigszins bekend voor. Een lichtje begint te branden…
“ Wat betekent die datum?”vraagt Walsky nogmaals.
“ Ik zal het je straks uitleggen…”is het antwoord van de Havik. De Havik zegt op een toon die geen tegenspraak duldt. Walsky bespeurt een zekere vorm van vijandigheid in de stem van z’n collega. Of is het maar inbeelding?

Walsky heeft altijd een boontje gehad voor de Havik. Toen hij z’n overplaatsing vroeg van de Zedenpolitie naar de Cel voor Fraudebestrijding, was de Havik de eerste die hem verwelkomde met open armen. Een extra kracht, met de staat van dienst van Kowalsky was meer dan welkom. Zijn reputatie was hem al voorgegaan. Een pitbull die z’n prooi nooit ofte nimmer loslaat. Eentje die overtuigd was van zijn heilige missie om recht en orde te laten heersen. Kowalsky zou het nog ver schoppen, was zijn conclusie. De Havik zou Kowalsky onder zijn vleugels nemen. Hem de fijne kneepjes van het vak leren. Een zedenbrigade is in niets te vergelijken met fraudebestrijding. Hier moest men soms op eieren lopen. Mensen met veel geld hebben gevoelige lange tenen. En na al die jaren wist de Havik ook wel dat geld deuren open en gesloten kunnen houden. De economische belangen waren soms groter dan het feit dat er massaal gefraudeerd werd. De Havik was aan meerdere dossiers bezig. Dossiers die in de loop der jaren alsmaar dikker werden. Dossiers die ergens in een stoffig archief terecht kwamen. Tot grote frustratie en ergernis van de Havik. Maar de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken zou hiermee komaf maken. Waar had hij dat nog gehoord?
Dit alles was de reden waarom de Havik een mannetje meer best kon gebruiken…

Er scheelt iets met de Havik, denkt Walsky terwijl hij z’n baas in ’t geniep observeert. Bij hun terugkomst op het bureau zondert de Havik zich af. Ontloopt als het ware Walsky. Walsky betrapt hem er op dat hij verschillende telefoontjes pleegt op gedempte toon. De altijd zelfverzekerde rustige Havik lijkt nu wel opgejaagd wild. Walsky begint een vaag vermoeden te hebben dat dit alles te maken heeft met het bewuste bierviltje. Wat betekent die verdomde datum? Alleen de Havik kon uitsluitsel brengen, maar voorlopig was hij niet aan te spreken. Jaren van vriendschap worden op de wip geplaatst, het zaadje van wantrouwen begint te kiemen. Misschien is het beter dat ik mijn tijd afwacht, besluit Walsky. Tijd brengt raad, zegt de Havik altijd. Intussen zal hij het dossier van de man nog eens onder de loep nemen. Wie weet vindt hij een verwijzing naar die fameuze datum…

Walsky zit aan zijn bureau. Voor hem ligt een dik dossier. Een dossier opgebouwd door de Havik. Jaren van onderzoek naar een man die schijnbaar niet te vatten is. Een man die er prat op gaat de hoogste gezagdragers te kennen. Die het ook niet onder stoelen of banken steekt. Wanneer gaan ze die dossiers nu eens allemaal digitaal verwerken, vraagt hij zich af. ’t Zou een pak minder werk zijn. Dat geloop telkenmale naar de archieven, stukken die verdwijnen, complete dossiers die spoorloos zijn. ’t Is niet moeilijk dat er veel in de doofpot verdwijnt. Justitie is zo lek als een zeef. Men loopt hier binnen en buiten als in een duivenkot. Maar kom, denkt hij, laten we op zoek gaan naar enig bruikbaar materiaal.
Dossier FB/2005/ 21041955 Pascal Vertonghen.

Hé, de man heeft een naam. Onder elkaar spreken ze altijd over “ de man “. De man dit, de man dat…de enige verwijzing is het dossiernummer. Hoeveel hebben er al aan dit dossier gewerkt? In het register dat gekleefd is op de binnenkant van de kaft, telt hij er zo maar eventjes tweeëntwintig.
Tweeëntwintig. Waarvan hij er maar twee van kent. Er zitten ook foto’s in de kaft. Uit vroegere tijden. En een recent foto, genomen vanuit een anonieme wagen, van de man. Walsky spreidt de foto’s op zijn bureau. Zoekt naar een aanknopingspunt. Eén foto trekt zijn aandacht…

©GoNo

De Speculanten 2.

2011-11-04T09:14:00.000+01:00

“ Geld is als een mooie vrouw, je krijgt er nooit genoeg van…”zei de man.

De Havik en Walsky kijken elkaar aan alsof de bliksem ingeslagen is. Wat nu geblazen, zei de kikker. Hun zorgvuldig opgezette undercoveroperatie ziet er plots uit als een glazen huis. Maanden van voorbereiding weggeveegd door een simpel grijnslachje. De Havik neemt het, zoals gewoonlijk, rustig op. Walsky daarentegen, heeft veel zin om op de man toe te stappen en z’n hete koffie over z’n lachende tronie te gieten. Maar een blik naar de Havik weerhoudt hem om z’n voornemens uit te voeren…

“ ‘k Heb zo ’t gevoel dat die vent ons staat uit te lachen…”zegt hij met nauwelijks verholen woede.
“ Walsky, die vent wil ons uitdagen, een spelletje spelen, misschien berust het allemaal op een vergissing, een persoonsverwisseling of hoe noemen ze dat ook weer?”antwoordt de Havik op rustige toon.
“ Havik, hier steekt meer achter. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat er iemand onze identiteit gelekt heeft…”
“ Walsky, je ziet spoken, wie heeft er belang bij om ons te verraden? Bij mijn weten hebben we toch geen vijanden in het korps?”
“ Vandaag vrienden, morgen vijanden. Dat heb je met een justitie waar iedereen elkaar voor de voeten loopt…”besluit Walsky met nazinderende woede in z’n stem.

“ Zie je die twee mannen aan dat tafeltje buiten? Dat zijn flikken. Flikken van de financiële sectie. Werken nauw samen met de belastingen. ‘k Zou maar oppassen met wat je zegt, misschien zijn ze wel op zoek naar één van jullie…”zegt de man, terwijl hij z’n glas witte wijn naar z’n mond brengt.
“ Ga weg, jong, die twee zijn gewoon bedienden, die van hun vrij uurtje genieten. Flikken? Laat me niet lachen. Je kijkt teveel naar feuilletonnekjes. Straks ga je nog zeggen dat ze hier aan ’t draaien zijn voor Aspe of Code 37…”antwoordt de barman.
“ Flupke, ik zeg je dat het twee flikken zijn, ‘k zal zelfs nog meer zeggen, die met z’n grijs haar heten ze de Havik. Die andere moet z’n collega Kowalsky zijn. Wanneer je de ene ziet, zie je de andere…Dien Havik zit tot over z’n oren in de schulden, zeg dat ik het gezegd heb…”
“ En toevallig ken je ze, zeker? Werk jij soms bij de staatsveiligheid? Die weten ook alles over iedereen hé?”
“ Ik ken ze, neem dat gerust van mij aan…”. De man begint met z’n armen te zwaaien om z’n woorden kracht bij te zetten. De barman brengt z’n wijsvinger naar z’n hoofd om duidelijk te maken dat men er zich niets moet van aantrekken. Een beetje loco hé?
De tooggangers schieten in een lach. Wat een onzin. Alsof flikken niets anders te doen hebben dan hun tijd te verslijten in een bistro. Zouden die hun consumpties ook mogen betalen met een visakaart? Met al die bezuinigingen zullen ze niet ver lopen.
De man drinkt z’n glas leeg, betaalt en neemt z’n zwarte aktetas.
“ Tot morgen, beste vrienden…”
Niemand antwoordt.
’t Kan de man weinig schelen. Het zoveelste bewijs dat het allemaal boeren zijn in maatpak. Hij neemt een bierviltje en schrijft er iets op. Houdt het in z’n rechterhand. Met kwieke pas baant hij zich een weg door het drukke etablissement. Hij stevent recht af op de twee flikken. Stopt het bierviltje in de hand van de Havik. De Havik knippert zelfs niet met z’n ogen. Walsky valt bijna van z’n stoel.
De man verdwijnt tussen het volk. De regen kan hem niet deren. Hij weet nu al dat hij gewonnen heeft. Een tweespalt drijven tussen twee vrienden, daar geniet hij van.
“ Wat staat er op dat viltje?”vraagt Walsky.
De Havik opent z’n hand, draait het viltje om en leest hardop het sierlijke handschrift:
“ Denk aan 11/03/2005…”

©GoNo

De Speculanten

2011-11-03T07:18:00.001+01:00

“ Geld is het slijk der aarde, waarin we ons graag en met overgave wentelen…” zei de man.

Hij kent er wat van. Hij is de man die op alles een antwoord weet, over ieder onderwerp zijn eigen mening opdringt. In discussie gaan met deze kerel eindigt steevast in geroep en getier. Op een normale en bescheiden manier praten is aan hem niet besteed. De man heeft, naar eigen zeggen, het warm water uitgevonden toen hij tegen de gevel van zijn buurvrouw stond te plassen. Leonardo da Vinci was maar een prullenvent in vergelijking met hem. Zo ook Einstein en Hawkings.
Op de één of andere manier slaagt hij er telkens weer in zich met conversaties te bemoeien. Gesprekken om te buigen naar onderwerpen die hem toe laten zijn zogenaamde kennis over een bepaalde materie te etaleren. Spreekt men over voetbal, dan mag je er zeker van zijn dat hij alle spelers persoonlijk kent. Idem voor wielrenners. Was lang geleden een beloftevolle voetballertje. Maar zijn knieën en rug wilden niet mee…Pretendeert dat hij, toen hij jong was, zelf nog koers gereden heeft. Als men vraagt bij welke voetbal-of wielrennerschub hij aangesloten was, antwoordt hij gevat dat men geen oude wonden moet openrijten. De pijn van een misgelopen carrière is nooit weggeweest. Bij te lang aandringen om meer details te weten te komen, begint hij te molenwieken en vervaarlijk met zijn ogen te rollen. Ze kennen hem, laten hem in de waan dat hij het voor het zeggen heeft. Lachen hem vierkant uit in zijn gezicht. Maar met ieder lachje wordt hij gesterkt in zijn waanideeën van wereldverbeteraar.
De taverne, nu “eet- bistro” genoemd, omdat men naast de borrelnootjes ook een warme hap kan eten, is de place to be voor de technocraten en bureaucraten die hun dagelijkse kost verdienen in de torenhoge buildings. Waar men een wegenkaart nodig heeft om tussen de honderden firmanamen een bepaalde firma te vinden. Een paradijs van nepbedrijven, met hoofdzetel in een ver belastingparadijs. Er zijn natuurlijk ook echte bedrijven gevestigd, met echte personeelsleden…
De man is gewichtig, ziet er uit als een directeur-generaal. Spreekt ook zo. Op zijn werk heten ze hem het rekenwonder. Goochelt met miljoenen, elke dag opnieuw. Zwart geld dat witgewassen moet worden. Geld waar bloed aan kleeft…
Hij kent er wat van. De enige materie waarin hij expert is. De man maakt maar één fout, hij zou zich bescheiden moeten opstellen, niet in het oog lopen.

’t Is een warme zomerdag. Een broeierige zwoele dag. De wolken beginnen samen te pakken, de lucht wordt donker en de eerste druppels banen zich een weg op de opengeplooide parasols. Inspecteur Van Zandt, bijgenaamd “ de Havik “ zit met zijn collega Kowalsky op het terras van eetbistro ’t Verloren Schaep. Beiden werken al jaren samen. Op de financiële sectie van de Gerechtelijke Politie, afdeling Fraudebestrijding. Kowalsky, ooit politieke vluchteling van Poolse afkomst, staat bekend om zijn vasthoudendheid. Hij is als een pitbull, eens hij zijn tanden in een zaak zet, laat hij niet meer los. Van Zandt daarentegen is de gemoedelijkheid zelve. Nog enkele jaren en zijn pensioen wenkt hem. Kan hij eindelijk verder werken aan de fermette die hij al twintig jaar aan het renoveren is. Kweken van haviken kost ruimte en veel geld. Geld dat hij niet altijd heeft. Maar vindingrijk als hij is, heeft hij daar een mouw aangepast…
“ Walsky, target in zicht…”fluistert de Havik.
“ Waar, liefste, zeg me waar en wanneer…”zingt Walsky op gedempte toon.
“ Kijk naar het vensterraam en ge zult het licht zien…”antwoordt de Havik, even gevat.
De weerspiegeling laat een grote man zien met aktetas. Hij loopt hen voorbij zonder hen een blik waardig te keuren. Met nonchalante tred. Bewust van zijn superieure geest. Ongenaakbaar. Al jaren…
“ Ik zou m’n ganse hebben en houden willen geven om te weten wat er in die aktetas zit…” fluistert de Havik.
“ Waarom vragen we het hem niet gewoon?”zegt Walsky met een grijnslachje.
“ ‘k Denk niet dat hij bereidt zal zijn om mee te werken, die afgeborstelde gladjanus…”
“ Willen de heren nog iets drinken?”vraagt de ober op gedienstige toon, in de hoop straks een vette fooi te krijgen.
“ Euh, nee en jij Walsky?”
“ Nog een koffietje, graag…”
“ Mijne heren, mag ik er jullie op wijzen dat die meneer met zwart pak, aan de toog, jullie deze traktatie aanbiedt?”
Ze kijken naar de deur en zien de man z’n glas heffen.Vragen zich af of het zo doorzichtig is dat ze bij de politie werken. Ergens klopt er iets niet. Het Rekenwonder lacht hen vriendelijk toe. Om dan verder te gaan met de discussie die hij begonnen was over de financiële crisis in Griekenland…

©GoNo

Verlangen…

2011-10-30T10:57:00.001+01:00

Meestal zit ik in de verdomhoek
waar de meeste klappen vallen
m’n leven leest als een open boek

een roman die de fictie overstijgt
waar geen plaats is voor tederheid
laat staan dat men nestwarmte krijgt

soms kiest men z’n eigen leven niet
’t lot bepaalt hoe men verder moet
krijgt men toegeschoven de zwarte piet

m’n hart verlangt naar zoveel meer
tederheid, warmte, een beetje begrip
’t gevoel erbij te horen, ook al doet het zeer…

©GoNo

Misverstand…

2011-10-28T04:40:00.001+02:00

“ ‘k Ben gestopt, ’t heeft geen zin meer en er valt niets mee te winnen…”zegt Camiel tegen niemand in het bijzonder.
“ Proficiat, Camiel, proficiat en was het moeilijk om te stoppen?”vraag ik uit medeleven en ook om toch maar iets te vragen.
“ Ja, jongen, ons Germaine keek er niet eens van op, ze schudde alleen maar haar hoofd en dat was het dan…”
“ Maar heb je dan geen last van de neveneffecten?”vraag ik bezorgd.
“ Neveneffecten? Het enige effect dat ik voel is dat in mijne portemonnee. Ik spaar per week twintig euro uit, da’s op een maand tachtig euro en op jaarbasis negenhonderdzestig knotsebotsen. Kan ik al een schoon vakantie van nemen hé?”
“ Inderdaad, Camiel, ge kunt mij zelfs uitnodigen om mee te gaan. Ge laat Germaine thuis bij de hond, de kat en de papegaai om die gezelschap te houden en ook omdat er toch iemand de vuilbak buiten moet zetten hé?”
Germaine kijkt me aan met een vals lachje. Heb ik iets verkeerd gezegd? ‘k Zou het niet weten.
“ Het laatste wat ik zou doen is jou meenemen, iemand zonder geld kan ik niet gebruiken. En tussen haakjes, wanneer krijg ik die vijf euro terug? Met intrest erbij is het al vijftig euro geworden…”
“ Camiel, beschouw het als een investering met hoog rendement op lange termijn. Als ik dood ben en gestorven door redenen die inherent zijn aan het overlijden, zal uw vijf euro het tienvoudige waard zijn. Ge kunt dan zeggen: “ aan die beroemde schrijver en dichter heb ik nog vijf euro geleend…”.
De roddelblaadjes gaan staan springen om het ware verhaal te horen. Kassa, kassa!”
“ Germaine, dien kerel wordt met de dag gekker, zo zot als een achterdeur. Ga daar mee naar de oorlog. Zie hem daar staan, de beroemde kwibus. Gene nagel om aan z’n gat te krabben, maar uitleggen kan hij het wel.”
Germaine kijkt nu ook Camiel aan met een vals lachje. ’t Gaat er straks stuiven, denk ik, maar dit terzijde.
“ Camiel, uw vrouwtje verwacht dat ge zegt dat zij de enige ware is die ge mee zou nemen. Nietwaar, schoonheid?” Dat schoonheid moet je met een korreltje zout nemen, wat zeg ik, met een kilo zout. Strooizout lijkt me de beste oplossing. In haar geval dan toch.
Camiel laat het voorlopig niet aan zijn hart komen, steekt een sigaretje op en inhaleert heel diep.
“ Hoe, ik dacht dat ge gestopt waart met roken?”
“ Wie, ikke? Zotteke, een mens moet van iets doodgaan hé?” zegt Camiel op gedecideerde toon.
“ Ja maar, nog geen twintig minuten geleden heb je toch gezegd dat ge gestopt bent omdat er niets mee te verdienen valt…”
“ Opgeblazen kikker, ik had het over de lotto hé?”
Germaine kijkt me nog steeds aan met een vals lachje, haar ogen gaan richting deur. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. En in echtelijke ruzies kan ik beter niet tussen komen. Ik bedank ze beiden voor de gezellige avond. Ook met een vals lachje…

©GoNo

En wat nu?

2011-10-27T10:48:00.001+02:00

De man is dood, begraven op een geheime locatie ergens in de woestijn. Volgens de nieuwe bewindsvoerders gesneuveld tijdens een vuurgevecht tussen rebellen en aanhangers van het oude regime. Volgens andere bronnen koudweg omgelegd door een jonge rebel. Die waarschijnlijk de eeuwige roem vergaard heeft. Niet iedereen kan zeggen dat hij een dictator de eeuwige jachtvelden ingestuurd heeft.
Het roemloze einde van een gevreesde dictator werd breed uitgesmeerd in kranten en op het internet. Geen woorden meer aan vuil maken. Een tijdperk wordt afgesloten. Een nieuwe start voor Libië? Valt nog te bezien. De voorlopige regering heeft al laten uitschijnen dat de nieuwe grondwet zal gebaseerd zijn op de “ sharia “. De woorden van de profeet in wetteksten gegoten. Oog om oog, tand voor tand.
Europa staat al te hengelen naar contracten. Wil meehelpen aan de wederopbouw. Nee, ze doen dit niet om hun olie veilig te stellen. Ze doen dit puur uit humanitaire redenen. Hebben zij ook niet meegeholpen om de zo gevreesde kolonel ten val te brengen? Voor wat, hoort toch wat? Als het aan die Libiërs moest gelegen hebben, zaten ze nu nog op hun kamelen in de woestijn thee te drinken. Het is verdomme dankzij de NAVO dat ze nu in een vrij land wakker worden. Of niet soms?
Syrië trekt zich voorlopig niets aan van de dreigementen, gaat rustig verder met op zijn bevolking te schieten. Voorlopig komen er geen bombardementen op Assad en konsoorten. Gebruikt dezelfde retoriek als zijn illustere voorbeeld kolonel Kadhafi. Staat er niet bij stil dat hij dezelfde weg kan opgaan. De kruik gaat zo lang te water tot ze barst. En er zijn al serieuze barstjes in.
Nostradamus schreef al in zijn quantrijnen dat de volgende wereldoorlog zou uitbarsten in het Oosten. De man schijnt niet vies te zijn geweest van roesverwekkende middelen. Het hielp hem om visioenen te zien. Hij heeft nooit geweten of zijn voorspellingen uitgekomen zijn, wegens een beetje dood-zijnde. Moeten we nu wakker liggen van een volgende wereldoorlog? Nee, we moeten wakker liggen van de toenemende belastingdruk. Van het armer en armer worden van hele lagen der bevolking, die amper nog weten hoe ze de eindjes aan elkaar moeten knopen. Meer en meer mensen die op straat leven, geen dak boven hun hoofd hebben, geen werk hebben. Die uitgeperst als een citroen door het dagelijkse leven moeten gaan. Mensen die, telkens weer, moeten opdraaien voor een kleine minderheid die van wanbeleid een goddelijke deugd gemaakt hebben. Die hun zakken en kruiwagens maar blijven vullen met ons belastinggeld. Daar ligt jan-met-de-pet van wakker. Wie zal er over enkele maanden nog spreken over Kadhafi? Degenen die contracten misgelopen hebben?
Wie spreekt er nu nog over Mubarak? Over Sadam Hussain? Over de president van Tunesië? Hoe heet die kerel ook alweer?
Libië is een rijk petroleumland, Kadhafi heeft honderden miljarden gestolen van zijn eigen land. Miljarden die op buitenlandse rekeningen staan. Waarvan de intresten alleen al de volledige staatsschuld van Griekenland zouden kwijtschelden. Zullen al die banken dit onrechtmatige verkregen geld terugstorten in de schatkist van Libië? ’t Zou me verbazen moesten ze dit doen. En als ze het doen, zal het dan ten goede komen aan de bevolking van dit woestijnland? Of wordt er met dat geld een nieuwe regime geïnstalleerd zoals in Iran? Een regime dat geleerd heeft van haar eigen geschiedenis, is er twee waard.
Misschien zie ik het allemaal een beetje te pessimistisch. Misschien wordt er wel degelijk een democratisch regering op poten gezet. Misschien kunnen ze het Belgisch model gebruiken. Een model van veel palaveren en weinig doen. We kunnen onze eigen zakkenvullers naar ginds sturen. Kunnen ze uitleggen hoe men op legale wijze de bevolking kunnen uitzuigen. Tot er een volgende revolutie komt?
Daarom stek ik me de vraag: en wat nu?

©GoNo

Cartoon

2011-10-27T09:46:00.000+02:00

Benny

2011-10-24T23:55:00.000+02:00

Alle begin is moeilijk, sprak de kleine, dat zei z’n vader ook altijd…

De eerste tekenen van sadistische neigingen deden zich voor toen hij amper vier jaar was. Benny was een lief baasje, een lachebekje. In de kleuterklas wondt hij de juf rond z’n kleine vingertjes. Z’n mondje lachte constant, maar zijn ogen spraken een andere taal. Ze waren koud en kil, keken recht door je heen. Maar ’t viel niet op, gezien hij zijn ogen steeds afwendde. De weinige keren dat hij je recht aankeek, gingen je haren rechtop staan. De andere kleuters waren bang van hem, lieten hem links liggen. Hij genoot er van…

De juf was boos, héél boos. Bij het binnenkomen in het kleuterklasje vond ze haar goudvissen, Jasper en Casper, dood in de aquarium. Het water was troebel en er dreef een leeg potje vissenvoer in het rond. Dit was moedwillig gedaan, zoiets gebeurt niet zomaar. Ze was er het hart van in, wie kan daar nu plezier aan hebben, dacht ze. Hoe moest ze dit uitleggen aan de kleuters? Het eerste wat die kleuters deden was naar de aquarium gaan kijken. De goudvissen maakten deel uit van hun leefwereldje. Een leefwereldje dat nu dreigde verstoord te geraken…

“ De visjes zijn dood, allebei…”sprak Sophietje, terwijl de traantjes over haar wangen rolden.
“ Maar nee, ze slapen, heeft de juf gezegd…”wist Danny te vertellen.
Het gespreksonderwerp van de dag. De kleuters hadden hoe klein ze ook waren een eigen mening. De juffen ook, wie het ook gedaan mocht hebben, vroeg of laat zou die zich verraden. ’t Was kwestie van tijd en observatie…

Benny lachte in zijn vuistje. Wat een gedoe om een paar dode visjes. Alsof de wereld aan het vergaan was. ’t Zal hen leren om mij te pesten. Want wie mocht die visjes nooit voederen? Juist. Benny. Aan hem werd nooit gevraagd om ze eten te geven. Zelfs de juf, die toch zijn lievelingsjuf was, vroeg het hem nooit. De planten water geven, kleurpotloodjes rondbrengen en tekeningen ophalen. Dat waren zijn taken, die hij met trots vervulde. Hij voelde zich groot tussen de kleinen. Hij was ook groter, minstens een hoofd. Die snertvisjes hebben hun verdiende loon gekregen. Ze hadden maar alles moeten opeten. Zegt zijn vader ook altijd. Alles wat je vraagt, moet je opeten. En ze vroegen toch eten?

Benny heeft een vlieg gevangen. Trekt één voor één de vleugeltjes uit. Stom zo’n vlieg, draait rondjes op de tafel, probeert te ontsnappen maar kan geen kant op. Benny lacht geniepig, de juf krijgt hem in de smiezen. Wat is Benny toch aan het doen? Waarom lacht hij zo heimelijk? Die jongen heeft altijd plezier op zijn eentje. Een zonnetje in het kleuterklasje. Ze kijkt hem vertederend aan, knipoogt naar hem. Moesten alle kleuters maar zo zijn als hij. ’t Leven zou een pak gemakkelijker zijn. Benny snijdt de vlieg met zijn schaartje middendoor. De pootjes doen hun laatste stuiptrekkingen. Benny had meer verwacht. Stomme vlieg…

©GoNo

Gevallen goden…

2011-10-23T05:25:00.000+02:00

De man en z’n entourage
gedragen zich als goden
zittende op hun wolk
almachtig over hun volk
beslissend over leven en dood
af en toe werpend kruimeltje brood

de man en z’n entourage
gedragen zich niet langer als goden
donderend van hun wolk
de beslissing ligt nu bij het volk
waarom zouden wij jullie laten leven
jullie hebben om ons ook niet gegeven

de man en z’n entourage
smekend om genade
maar ’t klinkt vals en niet oprecht
ze blijven door en door slecht
zelfs in hun laatste stonde
hun laatste aardse seconde

de man en z’n entourage
liggen kermend op de bloeddoordrenkte grond
genadeschoten maken einde aan dictatuur
opgeruimd staat netjes, die zijn we kwijt
op bloed beluste goden zijn niet meer van deze tijd…

©GoNo

Gruwelbeelden

2011-10-22T11:14:00.001+02:00

De strijd is gestreden. Weer een dictator minder. De gruwelijke beelden van z’n executie doen wereldwijd de ronde. Toch handig zo’n mobieltje met ingebouwde camera. Altijd het laatste nieuws van op de eerste rij. Er is altijd wel iemand die het vastlegt hé?
Honderden klachten stromen binnen bij de BBC. Klachten over de gruwelijkheid van de beelden. Moeten die beelden zo nodig uitgezonden worden? Ja, zeggen de voorstanders van de zogenaamde vrije pers. De publieke opinie heeft recht op informatie. Nee, zeggen de tegenstanders, ieder mens heeft recht op privacy. Ook al is hij een rotzak eerste klas. Volgens een journalist van de vrije pers moeten zulke beelden uitgezonden worden al was het maar om toekomstige en nog zetelende dictators er op te wijzen welk lot hen beschoren is. ’t Kan ook zijn dat die verheven leiders nog meer geweld zullen gebruiken tegen hun eigen burgers. ’t Zijn fanatiekelingen die zich vastklampen aan hun macht om te beslissen over leven en dood. Die zich verrijken op kosten van de samenleving. Die hun landgenoten leegzuigen tot er alleen vel over been overschiet. Die iedere tegenstand tegenover hun regime in het bloed smoren. Die zonder verpinken het bevel geven om op de eigen bevolking te schieten.
Is het dan verwonderlijk dat die rebellen of noem ze voor m’n part “vrijheidsstrijders”, geen greintje mededogen laten zien? Een getergd volk is tot veel in staat. Ongetwijfeld zullen er daar ook wel opruiers tussen gelopen hebben. Maar laten we wel wezen, zonder steun van de NAVO, zat Kadhafi waarschijnlijk nog stevig in het zadel. Nog niet zo lang geleden werd hij de hand geschud door alle groten ter aarde. Werden er eeuwigdurende contracten afgesloten met zijn regime. Onze politieke leiders waren er als de kippen bij om bij hem op visite te gaan. In z’n beroemde tent, ergens op z’n tot burcht omgetoverde site, midden in Tripoli. Als de meute hieltjeslikkers verdwenen was, ging de grote leider terug naar zijn paleis. Om daar een verkwikkend badje te nemen, om het geïmporteerde woestijnzand van zijn oude lijf te schuren. Door maagdelijke dienstmaagden. Waarom wachten tot ik voor Allah moet verschijnen, als ik het hier en nu ook al kan krijgen; zal hij gedacht hebben. Je moet de kat niet bij de melk zetten en nadien komen klagen dat ze die opgedronken heeft hé?
Maar de vraag die mij nog steeds door het hoofd speelt is:- moeten die gruwelbeelden wel uitgezonden worden? Men kan natuurlijk opwerpen dat niemand verplicht is er naar te kijken, zappen is ook een optie. Maar het nieuws is een aaneenschakeling van gruwelbeelden. Er valt weinig positief nieuws te rapen. Of er zou een olifantje moeten geboren worden in gevangenschap. Of de prijs van de benzine is naar beneden gegaan met een paar centen. Na eerst een verhoging van bijna één euro.
Dictators zijn er altijd geweest, zullen er altijd zijn. De geschiedenisboekjes staan er bol van. Ze sterven meestal niet rustig in hun bed. Maar voor ze sterven hebben ze ontelbare doden op hun geweten…

©GoNo

Cartoons

2011-10-20T23:17:00.002+02:00

CUT

2011-10-15T22:17:00.001+02:00

“ Mag ik jullie, namens Cult-TV kortweg CUT, hartelijk welkom heten. Ik stel mij even voor: ik ben regisseur L.Odderoog. geboren en getogen in Amsterdam, maar wegens financiële en belasting-technische redenen uitgeweken naar Brasschaat. U zult mij ongetwijfeld nog kennen van de alom geprezen realty-show “ Is dit je vader en moeder wel?”waarin bastaardkinderen op zoek gingen naar hun verloren gewaande ouders…
Jullie zijn de overgebleven kandidaten, die alle testen glansrijk doorstaan hebben. Jullie zijn met twaalf, een beetje zoals de twaalf apostelen. Ik zal jullie “Jezus” zijn, jullie leider, jullie vader en moeder. Jullie rots in de branding, als ’t ware.
Zoals jullie weten kan er maar eentje de hoofdprijs van 50 000€ in de wacht slepen. Het hele concept is gebaseerd op een afvallingskoers. De kijkers thuis, voor wat ze waard zijn, mogen meestemmen via televoting. Die stemmen kunnen in bepaalde gevallen doorslaggevend zijn. Ik wil er jullie wel op wijzen dat ik en alleen ik, het laatste woord heb. Een goed verstaander heeft maar één woord nodig, zou ik zo zeggen. Met andere woorden, degene die mijn bevelen niet opvolgt, mag zijn valiezen en koffers pakken. Is dat duidelijk? U daar, met uwen rooie kop, bent u zo geboren of bent u het restant van een miskraam? Ja, ’t is tegen u, roestkop…”
De jongeman met een rooie kop en ook nog eens ros haar, kijkt alsof hij door een wesp gestoken is. Krijgt nog een rooiere kop. De elf anderen lachen hem uit. Een goed begin is alles. De regisseur weet nu al wie er als eerste uit zal vliegen. Maar eerst zal hij dat kereltje met de grond gelijk maken. Die roestkop doet hem teveel denken aan z’n oude schoolmeester. Die voor ’t minste over de rooie ging. Losse handjes en zeker als je hem de “ Rooie “ heette. Wat omzeggens iedereen deed, zelfs de collega’s.
“ Bon, waar was ik gebleven? ( Kijkt even in z’n draaiboek…). Juist, de locatie is gesitueerd in de grotten van Han. Gelieve dus rekening te houden met de ongerepte schoonheid van de natuur en geen troep achter te laten. Er zijn plaatsen voorzien waar u uw behoeften kunt deponeren, onder het alom tegenwoordige oog van de camera. Kwestie van de kijkers thuis ook iets te gunnen. Voor de verlegen scheten onder u, geven wij media-training. Maar meestal loopt het wel los, na enige tijd merk je niet eens dat er een camera boven je hoofd hangt. Koppelvorming wordt ten stelligste aangeraden, hoe meer conflicten hoe meer kijkers. Hoe beroemder jullie ook zullen worden in Vlaanderen en omstreken. En wie weet, zit er een carrière bij de televisie voor één van jullie wel in hé?”
Bij het vooruitzicht van een duurbetaalde televisie-job beginnen de meeste gezichten te glunderen. Touché, denkt de regisseur. Nu nog een paar van die onnozelaars de goeie richting uitsturen en de eesrte conflicten kunnen morgen gefilmd worden. Hij werpt tersluiks een oogje in z’n draaiboek en ziet de namen van de eventuele koppels staan. Verdomme, die rooie wordt gekoppeld aan die blonde verpleegster. Als dat geen vurige relatie wordt, weet hij het ook niet meer. En ’t is toch maar voor enkele afleveringen.
“ We gaan ons nu eerst omkleden, jullie krijgen kledij met ons logo. Daarna is er een koud buffet voorzien. Na het buffet, krijgen jullie de tijd om de omgeving te verkennen. Om tien uur wil ik iedereen in de barak zien. Voor een briefing. En om jullie eerste indrukken vast te leggen…Zijn er nog vragen? Doe geen moeite, ik beantwoord ze toch niet, ‘k heb wel andere dingen aan m’n hoofd dan stupide vragen te beantwoorden…”
En zo begint de eesrte dag van een realty-soap die zou uitgroeien tot wat het proces van de eeuw genoemd zou worden..

©GoNo

Verwondering

2011-10-12T13:52:00.000+02:00

verwonderd heb ik gekeken
de schoonheid aanschouwd
sfeer geproefd
tastbaar zijn aangevoeld

hier in mijn vaderland
gekopieerd en neergezet
in zijn oude glorie hersteld

op eilandjes herboren
natuurlijk schoon
tentoongesteld

bewonderd heb ik
met pijn in mijn hart
hoe dit beest zijn eigen lot tart

dit was veel erger
dan ooit kon worden verteld
wegkwijnende zielen
tussen tempels
glorieus hersteld

zo moet men zich bedenken
hoort hier al dat moois
terwijl in hun vaderland
vrijheid wordt geroofd

©anjer

Het proces…

2011-10-12T09:23:00.001+02:00

Ik kan mij van de indruk niet ontdoen dat elke assissenzaak opgeblazen wordt tot een media-circus. Advocaten die zich verdringen om in de schijnwerpers te kunnen lopen, hun visie weergeven op tv en in de kranten. Een rechtszaak wordt tegenwoordig in de media bepleit. Het komt de verkoopcijfers ten goede. Hoe meer leed, hoe meer vreugde op de redacties…Is het nu echt nodig om telkenmale de nabestaanden te confronteren met het hen aangedane leed? Maakt onderdeel uit van het rouwproces, zo beweren de hooggeleerde psychologen en psychiaters. Wie of wat geeft hen het recht om te beslissen wat een rouwproces is? Dat verschilt toch van mens tot mens? Welk nut heeft het om een psychopaat een forum aan te bieden in een gerechtszaal? De man in kwestie zit gewoon de nabestaanden uit te lachen. Geeft geen antwoorden op de hem gestelde vragen. Draait rond de pot en herroept steeds opnieuw z’n afgelegde verklaringen. Manipuleert de media, de rechters, advocaten en noem maar op. Stopt zich weg achter het mom van geheugenverlies.De ouders van de vermoordde tieners krijgen geen antwoord op hun vragen over het ‘hoe’ en ‘waarom’. Blijven met schuldgevoelens en open vragen achter. Een psychopaat zoals R.J. geniet met volle teugen van de media-aandacht. Hij en hij alleen, weet de ware toedracht…Moet dit proces gevoerd worden? Ja, in naam van de democratie en de gerechtigheid. Maar zou het niet beter zijn om al die nutteloze miljoenen euro’s te spenderen aan een degelijke opvang van de nabestaanden? Hun kinderen zullen niet terugkomen, weet ik ook wel. Maar als ik een zoveelste proces volg, heel dat circus analyseer, kom ik meer en meer tot de conclusie dat een dader meer rechten heeft dan de slachtoffers. Hoe komt het toch dat moordenaars een beroep kunnen doen op de beste advocaten en de gewone burgesr soms content moeten zijn met een Pro Deo-advocaat? Wie betaalt die erelonen feitelijk? Ge gaat me toch niet vertellen dat al die psychopaten miljonairs zijn hé?R.J. hamerde, op de eerste dag van z’n proces, er al op dat hij geen foto’s of tekeningen van hem in de pers wou. De voorzitter ging hierop in. Bang voor procedurefouten. De ouders vroegen om de foto’s van de autopsies achter gesloten deuren te behandelen, wegens te luguber en uit respect voor hun kinderen. De voorzitter weigert hierop in te gaan. Na het proces zullen ze wel verschijnen op het internet. Of in één of ander rioolblaadje. Voor grof geld gekocht van een integere justitiebeambte…De publieke opinie heeft recht op informatie. Ben ik volledig mee eens. Maar er zijn grenzen. Waar houdt het fatsoen op en begint de sensatie? Voelen wij ons nu echt beter met de wetenschap dat R.J. z’n slachtoffers al dan niet heeft laten lijden? Ik hoef die details niet te weten. Laat die details voorbehouden zijn voor de nabestaanden, die hebben er recht op. Ik niet.De man heeft bekend. Punt. Ontneem hem z’n rechten, die heeft hij verspeeld door het doden van onschuldigen. Geen privileges, geen show om op te voeren. Veroordelen, wegstoppen in een kerker en sleutel weggooien. Bij wijze van spreken hé? Want we leven hier in een beschaafd landeke. Een landeke waar de daders verdomme meer rechten hebben dan de slachtoffers…©GoNo

Cartoon

2011-10-12T08:10:00.000+02:00

Met dank aan Sabrina Gouwy

Verdomd en verdoemd Vlaanderen

2011-10-10T01:30:00.000+02:00

Scenario A:

Na de Weveriaanse Revolutie scheurt Vlaanderen zich af van België. De onafhankelijkheid wordt uitgeroepen op 11 juli 2031. De eerste president van Vlaanderen wordt De Wever. Verkozen met 99,9 % van de stemmen. Het mini-staatje gaat een gouden toekomst tegemoet. Dankzij z’n strategische ligging en z’n havens. De Vlamingen, van oudsher noeste werkers, tillen Vlaanderen naar ongekende hoogten. Zowel op technologisch als cultureel gebied. De levensverwachting is gestegen met 25%. Niemand wil nog doodgaan, laat staan er het bijltje bij neerleggen. De multiculturele samenleving is afgeschaft. Weggestemd bij referendum met overgrote meerderheid. De belastingen zijn herleid tot aanvaardbare proporties. Overal ziet men huizen, straten en pleinen in aanbouw. Iedere Vlaming heeft recht op een woning. Het recht op werken is ingeschreven in de Vlaamse grondwet. Er wordt opnieuw geïnvesteerd in een degelijke opleiding volgens de noden van de arbeidsmarkt. Beroepen die geen toekomst hebben zijn afgeschaft wegens geldopslorpend en totaal zinloos. De werkloosheid is gedaald tot een minimum. Vlaanderen is daardoor een welvarende regio en bengelt niet langer aan het staartje.
Investeerders staan aan te schuiven. Met China op kop. Vlaanderen bloeit en groeit…

Scenario B:

Na herhaaldelijk geprobeerd te hebben om Vlaanderen onafhankelijk te verklaren, komt men in het Europees Parlement tot de conclusie dat er streng moet opgetreden worden. De federale regering wordt onder druk gezet om De Wever & Consoorten eindelijk aan te pakken. Op 11 juli 2031 wordt de staat van beleg uitgeroepen. De avondklok wordt tijdelijk (?) ingesteld. Samenscholingen van meer dan één persoon worden verboden. De politieke partijen van nationalistische strekking zijn verboden. Uno-troepen hebben een bufferzone ingesteld tussen Vlaanderen en Wallonië. Brussel is benoemd tot Vrijstad. Gezien de vele Europese instellingen op haar grondgebied. En haar strategische ligging. Na het bombardement op Antwerpen en het terug vrijmaken van de haven, is men begonnen aan de wederopbouw. De werkloosheid is gedaald tot aanvaardbare proporties, dankzij de verplichte tewerkstelling als onderdeel van het Grote Herstelplan. De levensverwachting is gedaald met 25%. Iedereen wil doodgaan en er het bijltje bij neerleggen. De Wever is ondergedoken en probeert de massa er toe te bewegen om verzet te plegen tegen wat hij de Bezetter noemt. Op iedere hoek van elke straat worden er volop camera’s geplaatst. Dit om de veiligheid van de hardwerkende burger te verzekeren. Vlaanderen is niet langer een welvarende regio en moet overleven met subsidies van de Europese Gemeenschap. Er is een Voorlopige Militaire Raad geïnstalleerd in het Antwerps stadhuis. Alle vergrijpen worden aanzien als sabotage. Er worden volop nieuwe gevangenissen gebouwd die rechtstreeks onder het gezag van de Amerikaanse bevelhebber vallen…

Scenario C:

Na jaren palaveren, bleef alles zoals het was. Op 11 juli 2031 werd, 730 dagen na de verkiezingen, eindelijk een volwaardige federale regering geinstalleerd. Toen was het kalf al verdronken. En Vlaanderen tot de rand van Brussel ook. De weinige Vlamingen die de ramp overleefden zijn vertrokken naar veiliger oorden. De rest is nog aan het zwemmen richting Nederland. Een asielcentrum is opegricht op de Waddeneilanden. Wat op verzet stuit van de verschillende Nederlandse natuurbehoud-bewegingen…

©GoNo

“ ’t Zal een strenge winter worden!”

2011-10-09T12:34:00.000+02:00

“ We gaan een straffe winter krijgen, ‘k voel het aan ’t kraken van m’n botten…”
Ik kijk hem aan, bedenk mij dat de herfst nog maar juist begonnen is. Is het niet wat voorbarig om nu al te zeggen dat het een strenge winter zal worden?
“ Uw botten kraken altijd, ook in de zomer hé?”
“ GoNo, grote muil, als je zoals ik, in de loopgraven gelegen heb aan den Ijzer, zou je wel anders piepen…”
Een vlug rekensommetje leert mij dat hij op z’n minst tussen de drieënnegentig en zevenennegentig jaar moet zijn. Zo oud ziet hij er niet uit, maar schijn kan bedriegen.
“ Heb jij de Eerste Wereldoorlog meegemaakt?”vraag ik op twijfelachtige toon.
“ Beste vriend, ‘k heb er zelfs twee meegemaakt, maar den tweede was rap voorbij, na tien dagen moesten we de wapens al neerleggen. Ik ben opgepakt als krijgsgevangene, naar Duitsland gezonden en verplicht tewerkgesteld in een munitiefabriek nabij Dusseldorf…Vier jaar heb ik daar gezeten en in de winter van ’44 moesten we de barakken ontruimen, te voet door een ijzige bijtende kou. Degenen die achterbleven in de sneeuw, werden met een kogel afgemaakt. M’n beste vriend heb ik een tijdje ondersteund tot hij met bevroren voeten inéénzakte. Een SS’er heeft hem, met een grijnslach, voor m’n ogen het genadeschot gegeven. Ik zal dat beeld nooit vergeten, die SS’er ook niet…”
Even is het stil, alsof hij alle verre herinneringen terug ziet. Herinneringen uit vervlogen tijden. Harde tijden. Twee oorlogen meemaken en ondergaan. Hoeveel kan een mens verdragen? Vraag ik me af.
“ Weet je, dat ik nog een rat opgegeten heb? En een verdwaalde kat ook…Terwijl die rot-SS’ers een veldkeuken bijhadden. Toen de Russen dichter en dichter kwamen lieten ze alles in de steek, maar het eten namen ze mee. De veldkeuken staken ze in de fik. Na eerst nog, in het wilde weg, enkele kameraden neergeschoten te hebben. Zomaar, voor de lol…”
Weer is het onbehaaglijk stil. Er vloeit een traan uit z’n oog. Een traan die zich een weg baant langs de groeven in z’n verweerde gezicht. Ik zie in die groeven een zekere gelijkenis met de loopgraven aan de Ijzer. Wil iets onnozel zeggen, maar doe het niet. Soms moet ik van m’n eigen balen…
“ ’t Zal een strenge winter worden…”zegt hij.
Ik geloof hem…

©GoNo

Bedankt Lieve Lezer (es)

2011-10-05T15:49:00.003+02:00

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van deze blog. Vijf jaar zijn voorbijgevlogen. Misschien doen we er nog vijf jaar bij, wie weet...
GoNo

Stemmen

2011-10-05T06:33:00.002+02:00

Voorzitter tot beklaagde:
“ Kunt u mij een verklaring geven waarom u uw vrouw zo toegetakeld heeft?”
Beklaagde:
“ Edele achtbare, ’t zijn hogere machten die mij influisterden dat ik korte metten moest maken met alle ongelovigen, te beginnen met m’n vrouw die in ’t geniep een relatie had met een moslim-arabier…”
Voorzitter:
“ U gaat mij toch niet vertellen dat u stemmen hoorde die u zeiden uw vrouw toe te takelen?”
Beklaagde:
“ Inderdaad, edele achtbare, inderdaad…”
V.:
“ En wat moet ik mij hierbij voorstellen?”
B.:
“ U kunt zich dat niet voorstellen. ’t Is alsof je gedachten constant onderbroken worden door een reclameboodschap. Maar in plaats van je aan te zetten tot kopen, wordt je aangezet tot het uitvoeren van een welbepaalde opdracht. In mijn geval een kruistocht tegen die heidense ongelovigen…”
V.:
“ Volgens het psychiatrisch verslag dat hier voor mij ligt, bent u totaal bij uw zinnen en is er geen spoor te bekennen van ook maar enige vorm van een gespleten persoonlijkheid…”
B.:
“ Wat weten die zieleknijpers van wat er omgaat in iemand z’n hoofd? ’t Is allemaal natte-vingerwerk. Je kunt die wijsmaken wat je wilt hé? Een beetje zoals bij de dokter, je zegt :” ik heb last van mijne rug…” wie kan controleren dat het waar of niet waar is?”
V.:
“ Allemaal goed en wel, maar de feiten die u gepleegd heeft en waarvoor u hier terechtstaat, wijzen er toch op dat u een agressief persoon bent. Een gevaar voor uzelf en de maatschappij. Hoorde u die stemmen ook toen u uw schoonmoeder verleden jaar van het balkon duwde?”
B.:
“ Meneer de voorzitter, dat schijnheilig mens is uit vrije wil van het eerste naar beneden gesprongen, daar zijn getuigen van. Die twee zatte Hollanders, die op het naastliggende balkon een potje aan ’t neuken waren, hebben aan de politie verklaard dat op het moment dat ze de zevende hemel bereikten, ze uit hun ooghoeken zagen hoe er een dame op de ballustrade kroop en sprong na het zeggen van de volgende woorden, ik citeer, : iedereen neukt hier en m’n schoonzoon wil met mij niet neuken…!
Waarna ze sprong. Tot wanhoop van de tuinier, want ze kwam terecht in z’n juist aangeplantte en aangelegde rozenperk. Naar ’t schijnt heeft men achteraf tweehonderd en één stekelige doorntjes uit haar achterste en kut mogen plukken. Wat haar voor een tijdje de lust ontnam om mij nog lastig te vallen. En om op uw vraag te antwoorden, edele, ja, die stemmen lachten zich in koor een breuk…”
V.:
“ Uw vrouw beweert dat u haar moeder een handje geholpen heeft. Beter nog dat u haar ondersteunde om op die ballustrade te kruipen…”
B.:
“ Edele voorzitter, ik wilde haar terugtrekken, was zelfs bereid om met haar in bed te gaan liggen. Ik heb haar gesmeekt om niet te springen. Maar ’t enige dat ze zei, was dat ze stemmen hoorde. Collega-stemmen als het ware. Wie ben ik omdat in twijfel te trekken hé?”
V.:
“ Ik krijg stilletjesaan de indruk dat iedereen stemmen hoort, behalve ik. Een stem in mij zegt dat ik niets geloof van wat u hier staat te vertellen. De jury zal straks over uw geval stemmen. U moogt gerust zijn dat mijn stem doorslaggevend zal zijn. Wat zegt U? U bent uw stem kwijt? Dewelke?”

©GoNo

't Moet mij van ‘t hart

2011-10-04T21:56:00.000+02:00

’t Moet mij van ’t hart
’t leven is iets apart
’t ene moment ben je gelukkig
’t andere een beetje nukkig

omdat ze maar niet willen begrijpen
dat je niet danst naar hun pijpen
dat je je eigen ongezouten mening zegt
geen woorden in andermans mond legt

’t moet mij van de lever
kotsbeu al dat gezever
van al dat egoistische gedoe
word ik stilletjesaan levensmoe

schijnbaar leven we in grote welstand
gelukkig en tevree langs de buitenkant
maar van binnen is alles leeg en kil
duizenden geluiden en toch is het stil…

©GoNo

2011-09-30T11:39:00.000+02:00

“ Laat de kinderen tot Mij komen…”sprak Jezus.

We denken allemaal als we jong zijn dat we het eeuwige leven bezitten. We willen niet denken aan de dood, da’s iets voor anderen en voor later. De hel en de hemel liggen op een boogscheut van elkaar. Voor hen die geloven ook al geen goed vooruitzicht. Want wie is er heden ten dage nog vrij van zonden? Hebben de gelovigen geleefd volgens de regels van hun boekje? ’t Is natuurlijk gemakkelijk om regeltjes op te leggen als men zelf in de grootste luxe leeft. Een paus die zegt hoe man en vrouw dienen te leven, hoe we aan periodieke onthouding moeten doen. Condooms zijn verboden want God schenkt ons het leven. ’t Is zelfs een gunst om geboren te mogen worden. Zij, die uit het leven stappen, wacht de hel. Er aan voorbijgaand dat sommigen nu al in de hel vertoeven. Priesters die kinderen verkrachten en in de verdoemenis duwen voor de rest van hun leven. De kerk zwijgt, rekent erop dat het collectief geheugen andere zorgen heeft dan wat pedofiele paters en priesters. Nee, ze zijn niet allemaal zo, ’t zou er nog aan mankeren hé? Maar iemand als een Vangheluwe in een klooster stoppen met behoud van pensioen, is het toppunt van schijnheiligheid. Wie spreekt er nog over? We zijn al bijna vergeten wie die kerel feitelijk is. ’t Is een beetje zoals met pater E.D. Iemand die ik door dik en dun verdedigde, iemand die z’n onschuld staande hield. Zelfs toen ik hem vroeg of die roddels een kern van waarheid bevatten, hield hij bij hoog en laag vast aan zijn waarheid. Nee, ze wilden z’n vel, allemaal leugens en moest het waar zijn dat hij pedofiele trekjes had dan zouden ze hem al lang aangehouden hebben. Z’n overste in Blanden stuurde me een mail om mij er op te wijzen dat er een “ Operatie Kerkbeschadiging “ bezig was. Tja, zo kan men het ook noemen hé?
Tot op zekere dag de pater van z’n bed gelicht werd, wegens internationaal geseind. De brave pater, die de Eskimootjes ging bekeren, heeft zomaar eventjes een dertigtal verkrachtingen van kinderen op z’n kerfstok. En er komen nog alle dagen beschuldigingen bij. Ik lees met stijgende verbazing de Canadese kranten. Hoe kan een priester-pater die het Woord Gods moet uitdragen zo laag vallen dat hij zich vergrijpt aan weerloze kinderen? Iemand die een vertrouwensrelatie misbruikt om z’n eigen geneugten bot te vieren. Zo iemand heb ik een tijdlang m’n vriend genoemd. Wat mij nog het meest verbaasde is dat er nog altijd mensen zijn die dat alles afdoen als een akkefietje, een misstap kan toch iedereen begaan. Een misstap die jaren duurde? Jamaar, toen hij terug in België was, heeft hij zich gedragen. Gedragen? Wat moet ik dan denken toen hij een Eskimootje liet overnachten in het klooster? Op z’n kamer en in zijn bed. Die paters daar vonden het blijkbaar de normaalste zaak ter wereld. Een Eskimo ziet men niet alle dagen hé? Een pinguin ook niet…
Wat moet ik denken van die beschuldiging van seks gehad te hebben met een hond? Toen ik hem kende bij Wereldmissiehulp had hij zich een labrador aangeschaft. Bij gebrek aan Eskimootjes?
Die bedevaart naar Compostela, was dat een boetedoening voor die fameuze misstap? Een vrijgeleide om toch nog in de hemel te geraken?

©GoNo

CARTOONS

2011-09-30T04:02:00.002+02:00

De Hondenwei 2

2011-09-27T03:10:00.000+02:00

De jongedame met hoge hakken en witte poedel heeft succes. Ze mag gezien worden en dat weet ze. Haar gestroomlijnde vormen zijn een lust voor het oog en andere lichaamsdelen. Ze draagt een knalrood rokje, witte t-shirt met daarover een kort mouwloos vestje. Ook rood. De kleuren van den Antwerp, denkt Kareltje. Wat voor een vis gooien ze nu in mijne vijver, is z’n volgende gedachte. Zoltan kijkt naar de poedel en de zever loopt uit z’n muil. Wat voor een mokkeltje gooien ze nu op mijne hondenwei, denkt hij. Z’n staart begint een eigen leven te leiden, z’n hondenpiemel ook.
Hoe kan ik op een bescheiden manier in contact komen met deze frisse verschijning, vraagt Kareltje zich. Z’n 120 kg zijn niet meteen een uitnodiging tot verdere en nadere kennismaking. Maar de hondenliefhebbers hebben allemaal één ding gemeen: ze hebben een hond. Buiten Flupke, die heeft een kater die denkt dat hij een hond is. Een kater die af en toe een kater heeft na het opdrinken van de restjes bier ten huize Flup.
Hoe kan ik, zonder dat m’n baas roet in het eten strooit, in contact komen met die frisse witte poedel, vraagt Zoltan zich af. De zever loopt nu in beken uit z’n muil. Waarom moet ik aan de leiband lopen, we leven toch in een vrij land? Hij kijkt met geile ogen naar z’n even geile baas. Die voelt hoe z’n klein Kareltje een indrukwekkende proportie begint aan te nemen. Koest, koest kreunt hij zachtjes…
Een oud heertje en een even oud vrouwtje zetten zich neer op de verweerde bank, die stinkt naar de hondenpis. Het oude mannetje is een beetje blind aan het ene oog, met het andere ziet hij niet goed meer. Vandaar de witte stok die hij gebruikt en krampachtig vasthoudt, alsof het een verlengstuk is van z’n lijf en leden. Het vrouwtje heeft een bastaardje bij, eentje van het vuilbakkenras. Eentje dat al blij is met een droge boterham met wat confituur. Een collega van een kruimeltjesdief. Past in haar handtas, tussen de condoom die een Amerikaans soldaat tijdens de Tweede Wereldoorlog achtergelaten heeft, en een lippenstift gekregen van een Duitse soldaat, ook tijdens diezelfde oorlog. Ze kon geen afstand van nemen van die twee voorwerpen. Telkens ze haar bastaardje in haar handtas deponeerde, voelde ze de aanwezigheid van die twee soldaten. Misschien omdat ze zelf een bastaardje op de wereld gezet had, niet wetende wie nu eigenlijk de vader was? ’t Waren rare tijden en wie zelf zonder zonden is werpe de eerste steen hé?
Kareltje heeft een tak opgeraapt, twijfelt nog om hem richting frisse verschijning te gooien. Z’n hond Zoltan snapt het plaatje en kwispelt vriendelijk met z’n staart. Maak toch die verdomde leiband los en gooi die tak richting poedel. Een tak gooien met mij aan de leiband heeft totaal geen zin. Kareltje, dokwerker, visser en liefhebber van ’t vrouwelijk schoon, maakt de leiband los. Gooit de tak met een ferme zwaai naar de poedel, die juist aanstalten maakt om een mooie kunstzinnige drol te produceren. De stok komt terecht voor de voeten van het oude heertje. Zoltan schiet als een pijl uit een boog naar de bank. Hé, wat krijgen we nu? Welke stok moet ik nu nemen? Ik kan toch moeilijk met een oude, verweerde tak vol splinters afkomen bij m’n toekomstige verovering? Nee, die witte stok past beter bij een witte poedel, besluit hij. Z’n muil omklemt de witte stok en sleurt het oude heertje mee. Het oude mannetje is zo vastgeroest aan die stok dat hij niet loslaat. M’n sok, pardon m’n stok, gilt hij met overslaande stem. Zoltan hoort of ziet niets. Weet dat hij de juiste weg gekozen heeft. Een weg die eindigt in de zandbak…

©GoNo

CARTOONS

2011-09-25T10:36:00.001+02:00

De Hondenwei…

2011-09-24T07:28:00.002+02:00

Iedere morgen is het een samenscholing van buurtbewoners die hun troetelbeestjes uitlaten op de enige hondenwei hier in deze enigszins verloederde buurt. De muren zijn volgekladderd met grafitti, voor de ene kunst, voor de andere rotzooi. ’t Is maar hoe je het bekijkt hé?
Dikke Louis heeft al jaren een hond. Een gecastreerde boxer, die constant loopt te kwijlen. Met het ouder worden lijkt hij meer en meer op z’n baasje. Andersom ook. Ze passen bij en op elkaar. Castratie was het toverwoord. Het veelvuldig berijden van z’n baasjes diverse ledematen zou op slag en stoot ophouden. Ballen eraf en eruit. ’t Kon Max, want zo heet dat beest, geen bal schelen. Met mijn ballen kunnen ze niet meer spelen, was z’n gedacht. Z’n baasje dacht hetzelfde, maar die vindt alleen z’n ballen op de tast. ’t Is altijd een beetje zoeken als hij moet gaan plassen, getuige de vergeelde plekken op z’n afgedragen en versleten broek.
Maria, apothekeres, zit zwaar aan de pillen sedert haar liefhebbende echtgenoot blijven plakken is op de Filipijnen. Leerde daar een Filipijn kennen, die godbeware me, van boven vrouw is en van onder man. Naar ’t schijnt was hij op slag verkocht. Zijn al jaren sluimerende en verdrongen bi-seksuele kant kwam hier tot volle ontplooing. De reden dat hij foert zei tegen Maria en met volle teugen genoot van z’n herontdekte seksuele genoegens. Maria heeft een pekinees, een mormel met vlijmscherpe tandjes. Grolt en bijt naar iedereen die het lef heeft om naar z’n bazinnetje te kijken of aanstalten zou maken om een gesprek te beginnen. Wat resulteert in venijnige gesprekken en de nodige roddels over Maria, bij de andere gebruikers van deze hondenwei.
Kareltje, gewezen dokwerker van om en bij de 120 kg, zit al maanden thuis. Last van z’n rug. Het enige vermaak dat hem nog rest is vissen en met z’n herdershond buitengaan. Al goed dat hij z’n gewicht in z’n voordeel laat werken. Z’n Duitse herder sleurt of probeert hem de hele wei over te sleuren. Kan geen enkele teef in de buurt met rust laten. Groot of klein, ’t kan hem allemaal niets schelen. Hij probeert op iedere beest een ritje te maken. Soms ook beestjes van het mannelijk geslacht. Zou perfect passen bij de ex-man van Maria.
Dan hebben we nog Flupke. Flupke is een geval apart. Na jaren in de psychiatrie, eindelijk vrij van muizenissen in z’n kop. Hoort nu geen stemmen meer die hem het leven zuur maken. Is dankzij de wetenschap, verlost van al het kwade. Beweert nu dat z’n kat met hem spreekt. Geen hond die hem gelooft. Z’n kat nog minder. Flupke presteert het om z’n kat iedere morgen uit te laten aan de leiband. Voor hem de normaalste zaak ter wereld, voor de honden een ander paar mouwen. Een kat, ook al spreekt ze, is niet toegelaten in hun schijtheiligdom. ’t Zal de kat een zorg wezen. ’t Is een fiere kater die van wanten en klauwen weet. Vraag maar aan de pekinees. Die ging eens snuffelen. Wat hem een halfafgescheurde neus opleverde. En een dure rekening bij de dierenarts. De Duitse herder van Kareltje zag het tafereeltje en besloot wijselijk uit de buurt van die gesneden kater te blijven…
Ik vergeet bijna Prosper, op ’t randje van z’n pensioen en een zenuwinzinking. Werkt als nachtwaker of moet ik zeggen nachtbraker, ergens in een chemisch bedrijf. Doet geheimzinnig over z’n werk, laat uitschijnen dat hij deel uitmaakt van een geheim project. Als nachtwaker heeft hij de sleutels in handen. Kan waarschijnlijk met één druk op de juiste knop heel België van de kaart vegen. En de omliggende landen ook. Z’n hond, een soortgenoot van die Duitse herder, maar dan een Mechelse, heeft een ganse nacht om het chemische bedrijf plat te schijten. Schijnbaar spaart ie de laatste restjes uit z’n darmen voor de hondenwei. Is z’n gewicht in goud waard als je ziet wat hij achterlaat. Er bestaat zoiets als een mestactieplan. Speciaal in ’t leven geroepen voor honden zoals hij. Tarzan is beste vriendjes met Zoltan, de Duitser. Spreken dezelfde taal. Blaffen in kort afgemeten hondenwoorden. Het enige dat ontbreekt zijn de zware legerbottinnes en af en toe een “ Sieg Heil!”.
Er is een nieuwe hond verschenen in de buurt. Met bijbehorende bazinnetje. Een poedel. Een witte, met gecoiffeerde en gefohnde haren. Jong bazinnetje op hoge hakken met poedeltje op hoge pootjes. Van die fijne luciferspootjes. Gekleed in een jasje en speciale hondenschoentjes. De honden draaien allemaal hun koppie om, ruiken met hun neus in de lucht het voor hen onbekende parfum die de poedel verspreidt. Als daar maar geen vodden en benen van komen…

©GoNo

Wachten…

2011-09-16T11:25:00.001+02:00

M’n pc begint de kuren van een oude, nukkige vrouw te vertonen. ’t Kan ook van een oude, in zichzelve gekeerde brompot zijn. Dit maar om de kerk in ‘t midden te laten. Het ene moment doet hij of zij alles wat ik vraag. Het andere moment speelt hij/zij met m’n edele kroonjuwelen. Geen zee mee te bezeilen, laat staan een land. Geeft constant fouten aan, waarbij ik me voel alsof ik terug in het eerste leerjaar beland ben. Op de meest onmogelijke uren worden er updates uitgevoerd. Waarbij heel de boel vertraagd wordt tot op het niveau van een slak die aan huisjesmelkerij doet. ’t Gaat traag, maar betalen doen ze toch wel.
Ik heb een haat-liefdeverhouding met die uitvinding van de 20ste eeuw. Ik vloek, raas, haal er God & consoorten bij, maar het “ ding “ lacht me vierkant uit. Ik roep dat ik de baas ben, dat ik hem/haar door het raam zal kieperen. Soms helpt het, soms helemaal niet. ’t Is alsof het een eigen leven leidt. Een leven om mij te doen lijden. Ik ben de digitale krant aan het lezen, pagina gaat in rook op. Foetsie, verdwenen. Verschijnt er een kadertje met de veelzeggende tekst: “ pagina kan niet geopend worden..”
Met de vraag of ik wil wachten of de pagina sluiten. Wachten? Waarom moet ik wachten? Op wie of wat? Ik wacht, wacht en wacht. Ik lig terug bij ’t leger en doe ( tegen betaling ) de zoveelste wacht. Een zijsprongetje van m’n gedachtengang. Toen bestonden er nog geen computers om mij het leven zuur te maken.
Het wachten begint de spuigaten uit te lopen. Misschien moet ik de pagina herladen. Even proberen, altijd beter dan een eeuwigheid te moeten wachten. Als ik dood ben, zal ik nog lang genoeg moeten wachten hé? In beslissingen nemen ben ik een crack, dus doe ik waar ik goed in ben. Ik herlaad de pagina. Je raadt het nooit. De verbinding met de krant is nu volledig weg. Ik zit nu op m’n bureelblad te staren. Vraag mij af wat ik nu weer verkeerd gedaan heb. Opnieuw beginnen of er de brui aan geven? Misschien een andere krant proberen? ’t Is toch allemaal hetzelfde nieuws, ’t komt allemaal van dezelfde bron. Standaard voorgekauwde nieuwsgaring. Alleen de naam van de krant verschilt. En de te winnen prijzen als je meedoet met het zoveelste kutspelletje. Soms vraag ik me af waar al die winnaars zitten. Iedereen wint, behalve ik dan. Of het zou die fameuze staatsloterij in Nigeria moeten zijn. Die heb ik al meerdere malen gewonnen. Voor een totaalbedrag die bijna de Belgische staatsschuld in het niets doet verdwijnen. Maar na al die jaren wachten is er nog geen eurocent op m’n rekening verschenen. Ook niet toen ik mailde dat ze de werkings-en administratiekosten af mochten trekken van m’n winnende loten. Ervan uitgaande dat het voor beide partijen de gemakkelijkste oplossing is….
M’n pc heeft de eenzijdige beslissing genomen om in staking te gaan. M’n dreigementen van afdanking zonder vooropzeg en eventuele ontslagvergoeding halen niets uit. Pc voelt zich sterk, wordt waarschijnlijk gesteund door de Bond van Nietsontziende PC’s. Die maar één doel in ’t leven hebben. Arme zelfverklaarde schrijvers, zoals ik, het vuur aan de schenen en aanverwante lichaamsdelen te leggen. Er zit niets anders op dan maar te wachten. Wachten tot de staking afgelopen is.
Ik start de pc terug op. M’n verbazing wordt met de minuut groter. Hij/zij doet het. Zouden m’n dreigementen dan toch geholpen hebben? Ik brows naar m’n krant. Browsen, wat een woord hé? De krant verschijnt vlotjes. Ik ga naar de pagina waar ik een uurtje geleden ook al vertoefde. Geloof het of niet, er verschijnt een kadertje met…juist, wachten op de pagina….
M’n pc kan de pot op, ik ook, want een plotse aanval van broebelkak noopt mij er toe. Voor één keer kan ik niet wachten, wil ik ook niet wachten…

©GoNo

CARTOONS

2011-09-07T09:04:00.001+02:00

Mijn huis

2011-09-05T10:16:00.000+02:00

Mijn huis is gezegend
met veel liefde en trouw
met mensen en dieren
waarvan ik het meeste hou

met warmte en genegenheid
als baken in een dichte mist
de weg wijzend die ik moest gaan
met veel vallen en terug opstaan

mijn huis is kil en leeg
zonder veel liefde en trouw
zonder mensen en dieren
waar ik zo ontzettend veel van hou…

©GoNo

Geheime meeting

2011-08-24T06:39:00.000+02:00

“ We moeten NU ingrijpen, willen we onze belangen vrijwaren…”spreekt Max Goldfield op gedecideerde toon, die geen tegenspraak duldde.
“ We kunnen toch zomaar niet een land binnenvallen?”vraagt een jonge ondernemer.
Max kijkt hem aan met een grijnslachje op z’n gezicht.
“ Wat kunnen wij niet? Met de steun van de publieke opinie kunnen wij alles. We moeten alleen de massa warm maken, een beetje propaganda kan wonderen doen. Spiegelt ze een beter leven voor, sla ze met “ democratie” rond de oren en je zult versteld staan van de resultaten…”
Max Goldfield laat z’n woorden even bezinken. Hij voelt dat de twijfel over een eventuele inval in een olieland nog steeds aanwezig is. Verdomme, denkt hij, soms zou ik zelf een dictator willen zijn. Geen uitleg verschaffen, gewoon bevelen geven en ze laten uitvoeren. Al dat gepalaver over het “waarom” komen hem de strot uit.
“ En hoe wil je dat concreet uitvoeren?”vraagt generaal Whitehorse, bijgenaamd Geronimo.
“ Dat m’n beste Geronimo, laat ik over aan de wijsheid van uw departement, uw geheime dienst lijkt me perfect in staat om onze belangen te verdedigen…”
Geronimo trekt z’n uniform recht, voelt zich plots geweldig belangrijk in dit gezelschap. Maar deze keer moet het lijken of Europa het alleen zal doen. Een beetje ondersteuning vanuit de lucht en een paar VN-resoluties moeten volstaan. De oorlog zou niet langer mogen duren dan zes maanden. Gerinomo’s brein werkt razendsnel…
Max Goldfield is tevreden. De eerste zaadjes zijn geplant. De oogst zal rijkelijk zijn. Binnenkort zal de olieproductie weer stijgen. De woekerwinsten liggen voor ’t grijpen. De oliedollars zullen binnenstromen. En een land dat in puin ligt, moet vroeg of laat terug opgebouwd worden, is het niet?
Hij is nog altijd niet vergeten dat die maffe kolonel z’n vader de deur gewezen heeft, geen zaken met hem wilde doen omdat hij Israelische roots heeft. Het uur van de afrekening is nabij, denkt hij.
“ Jullie weten wat jullie te doen staat, een beetje lobbyen en binnen een maand staat gans de regio in vuur en vlam. ’t Is de enige mogelijkheid om van dat criminele individu af te geraken. In het belang van z’n eigen volk en in het belang van de internationale gemeenschap…”

Twee maanden later komen rebellen in opstand tegen het regime. Worden de havens geblokkeerd door een coalitie van buitenlandse mogendheden. Ze zijn er in het belang van het onderdrukte volk. Om het volk te beschermen tegen de laffe aanvallen van een mafkees van een dictator. De bombardementen nemen in aantal toe. De raffinaderijen worden als eerste beschermd. De rebellen sluiten een deal. Krijgen hun wapens waar ze om vragen. Als onderpand doen ze toezeggingen, de olie zal terug geleverd worden aan de Westerse landen, als bevoorrechte partner.
De rest is geschiedenis…

©GoNo

Wat een zomer hé?

2011-08-14T07:32:00.002+02:00

Wat een zomer hé? Gespreksonderwerp van de dag. De herfst begint nu al midden in wat de zomer moet voorstellen. Regen, regen en nog eens regen. Om te huilen, nietwaar? Ik draag de natuur op handen, maar alle dagen een gratis douche is teveel van ’t goeie. De bloemen, met veel liefde geplant in de hof van m’n dochter, verzuipen. Het vlijtig liesje is heel wat minder vlijtig, nu het water tot aan haar kelkje staat. ’t Is pompen of verzuipen, hoor ik haar zeggen tegen de mini-roosjes. De tomaatjes, eveneens mini, trekken er zich weinig van aan. Die hangen in trosjes bij elkaar. Een beetje zoals hangjongeren. Maar dan stilzwijgend, zonder veel lawaai. De petunia’s, geraniums en vergelijkbare bloemen met Latijnse namen, laten hun kopjes hangen. ’t Is triestig om ze zo te zien. Ze willen zon, veel zon, al was het maar voor één dag. Het gras is zompig. Bij iedere stap, die ik in de tuin zet, voel ik het water opborrelen. Dat heb je met een tuin die lager ligt dan bij de buren. Al het water vloeit naar één punt. De buren zijn slimmer geweest, die hebben hun tuin opgehoopt…
Ik kijk vanuit de deuropening naar de hof. ’t Is zes uur ’s ochtends. De vogels houden hun bekjes. Geen symfonisch gekwetter ter verwelkoming. Stilte. Alleen de regen zingt hier het hoogste lied. Met begeleiding van de wind, die de takken op en neer zwiept. Een slak laat een slijmerig spoor na. Ze zou beter schuilen in haar draagbaar huisje. Zou ik haar niet beter oppakken en op een drogere plaats zetten? Want nu gaat ze richting plas water. Ach, laat de natuur z’n gang maar gaan. Misschien is die slak wel zwemkampioene, heeft ze een brevet van slakkenredster en zwemt ze de honderd meter in twee dagen en drie nachten? Zelfs de spinnen laten het afweten. Schuilen onder de bladeren. Wachtend op een verdwaalde prooi die zich zal laten vangen in hun web. Stevige webben, niet kapot te krijgen door wind en regen. Een staaltje van vakmanschap.
Grijs, alles ziet grijs. Wat een zomer hé?

©GoNo

Spiegels liegen niet…

2011-08-09T14:05:00.001+02:00

Iedere dag verliest hij meer en meer haren. Geleidelijk aan begint z’n schedel kale plekken te vertonen. Moet hij z’n haren kammen zodat ze toch de indruk geven van een weelderige haarbos. Maar ’t is vechten tegen de bierkaai. Verdomme, denkt hij, ik takel zienderogen af. In z’n portefeuille zit nog een verkreukelde foto van toen hij vierentwintig was. Hij herkent bijna zichzelf niet meer. Is dit wel dezelfde persoon? De tijd gaat verdorie snel. Hoe ouder je wordt, hoe vlugger het gaat. Vandaag ben je jong, morgen zit je te kniezen omdat je haren uitvallen. Om nog maar van de rimpels te zwijgen. De jeugd heeft de toekomst, de toekomst slorpt je jeugd op. Langzaam maar zeker. Wat vandaag toekomst is, is morgen verleden.
Ze zeggen dat grijze haren en rimpels tekenen zijn van wijsheid en levenservaring. Hij vindt van niet. ’t Is veeleer een bewijs van vergankelijkheid. Vroeger was hij onsterfelijk. Hij zou iedereen overleven. Nu, in de herfst van z’n leven, denkt hij er anders over. Het maakt hem bang. Waarom weet hij niet. Als er niets na de dood is, wat was dan de zin van ’t leven? Een uit de handgelopen natuurexperimentje? Jamaar, zegt z’n buurman, je leeft verder in je kinderen. Wablief, is z’n antwoord. Dus leeft m’n vader verder in mij? God beware me. Als dat stuk sadist in mij leeft, hang ik mij op aan de eerste boom die ik tegenkom. Buurman weet geen antwoord op deze conclusie. Zit er over na te denken…
Ben ik dat werkelijk? De kam zit vol haren. Grijze haren. Zoals z’n baard, die eerst zwart met grijs was. Een beetje à la Sean Connery. ’t Had z’n charmes, beweerde men. Nu niet meer want compleet grijs. Hij wrijft over z’n baard. Kijkt recht voor zich uit en glimlacht. De spiegel glimlacht terug. Spiegels liegen niet…

©GoNo

Zo maken ze een toverfee...

2011-08-09T06:46:00.000+02:00

Kyra, binnenkort bij Studio 100 ?

CARTOONS

2011-08-09T06:35:00.003+02:00

Labore suo vivens…

2011-08-07T08:39:00.000+02:00

De man kijkt haar aan alsof hij het in Keulen hoort donderen. De vriendelijke onthaalbediende schuift de papieren wat verder naar hem toe. Legt een bic met het logo van de firma er naast.
“ Wilt u eventjes tekenen?”vraagt ze zachtjes.
Deze wereld is plots zijn wereld niet meer. Het levensgrote logo op de achtergrond lacht hem vierkant uit. De blauwe ‘L’ op witte achtergrond wordt beurtelings groter en kleiner. Wordt scherper en vervaagd dan weer. Zweetdruppels parelen op z’n voorhoofd. De juffrouw achter de balie is er niet gerust in. Wat een rotjob, denkt ze. Ze kijkt naar het bakje met de het stapeltje formulieren. Nog dertig te gaan. Dertig keer hetzelfde scenario.
“ Als u eventjes hier onderaan wil tekenen, daar waar het kruisje staat…”
Het dringt nauwelijks bij de man door. In een flits ziet hij de bijna vijfentwintig jaar dat hij hier werkt, aan z’n oog voorbijglijden. Hij weet dat er een grote reorganisatie op til is, maar dat het zo vlug zou gebeuren? Nee, daar heeft hij nooit bij stilgestaan. Zorgen voor later, zei hij tegen z’n werkmakkers. Iemand met zulke staat van dienst zou men niet vlug laten gaan. Z’n ervaring is goud waard. Hoeveel jonge kerels had hij hier al niet opgeleid? Honderden? Hij is de tel kwijtgeraakt. Als er afdankingen zouden gebeuren, dan zou men toch eerst de interims de laan uitsturen?
Er komen nog twee collega’s binnen. Gerard en de Polle. Ze zijn samen met hem begonnen. Ook bijna vijfentwintig jaar geleden. Vrienden geworden voor ’t leven. Worden de “ drie musketiers” geheten. Eén voor allen, allen voor één. Zouden ze ook hun ontslagbrief krijgen?
“ Als u getekend heeft, moogt u uw werkkledij- en schoenen binnenleveren in het magazijn. Uw badge brengt u naar hier. Alle benodigde papieren zullen klaar liggen om u in regel te stellen met de VDAB en RVA…”hoort hij haar zeggen.
Gerard en de Polle voelen de bui al hangen. Was dit de reden waarom ze zich eerst moesten melden bij de receptie? Geen woordje van dank van de baas voor al die jaren van opoffering, inlevering en tomeloze inzet om de firma groot te maken? Een baas die zich wegstopt achter een onthaalbediende. De man van de grote woorden. Waar is hij nu? In geen velden en wegen te bespeuren…

Het is hun laatste dag, beter gezegd, hun laatste uur op het domein van wat ‘hun’ firma was. Geen afscheid van de werkmakkers, geen fanfare laat staan bloemen. Met het inleveren van hun badges was het alsof ze hier nooit gewerkt hadden. De man die de slagbomen moet bedienen kijkt hen aan. De oude Fernand is vervangen door een nieuwe jonge gast. In blauw uniform. Security staat er op z’n mouw en boven z’n borstzakje. Het grote logo met de levensgrote ‘L’ lacht hen, vanop het stenen gebouwtje, vierkant uit. De ‘L’ van Labore suo vivens. Die zijn brood verdient door z’n werk. Cynischer kan haast niet…

©GoNo

De grote leugen…

2011-08-06T08:02:00.001+02:00

Met de komst van de euro zou alles goedkoper worden. Een ééngemaakt Europa zou niets dan voordelen opleveren voor haar burgers. Gedaan met de wisselkoersen, overal zouden we kunnen betalen met de euro. Op termijn zouden de prijzen in alle aangesloten landen op één lijn moeten liggen. Een wonder zou geschieden…
Inderdaad, een wonder is geschied. De prijzen voor olie en haar afgeleide producten rijzen de pan uit. De elektriciteitsfactuur is op een jaar tijd met 25% gestegen. De huurprijzen ook. Wil dus zeggen dat een modaal gezin een kwart meer moet betalen voor gas, elektriciteit, water en noem maar op. In dit apenland werken we nu al tot vier augustus voor de staat, de rest van ’t jaar voor ons eigen. De banken, notabene gered met onze zuurverdiende belastingcentjes, betalen zich terug torenhoge bonussen uit. De werkmens, zeg maar gerust slaaf, zal wel betalen. Honderdduizenden gezinnen kunnen met moeite de eindjes aan elkaar knopen. In Antwerpen alleen al staan er zesduizend gezinnen op de wachtlijst om een budgetmeter te laten plaatsen, omdat ze de prijs van de elektriciteit of gas niet meer kunnen betalen. Hetzelfde met het internet. Iedereen moet een pc hebben. Kwestie van mee te zijn met z’n tijd. En ook omdat men gedwongen wordt. Als men schoolgaande kinderen heeft kan men niet anders. Dus maken we de pc goedkoper. Prachtig initiatief, ware het niet dat men er vergeet bij te zeggen dat uw aansluiting voor internet op jaarbasis, een flinke hap uit uw budget zal vreten. Maak zelf eens het sommetje. Gemiddeld zo’n kleine 43€ x 12= 516 € x 40,3399= 20 815 oude Belgische franken. Voor een gezin met een vervangingsinkomen kan dit tellen he?
De kloof tussen arm en rijk wordt met de dag groter. We gaan met rasse schreden terug naar middeleeuwse toestanden. De grootverdieners kijken op ons neer alsof we hun lijfeigenen zijn. Ze regeren vanuit hun ivoren torens, hebben geen voeling meer met wat er leeft in de maatschappij. Stemmen wetten, leggen belastingen op en potverteren maar op onze kosten. Iedereen gelijk voor de wet? Vergeet het maar. Er is een duidelijk verschil tussen een arme en een rijke burger. De justitie is een klassejustitie. Hoe meer geld men heeft, hoe lichter de straf. Als men al veroordeeld wordt, want meestal trekken ze het zolang tot er verjaring kan ingeroepen worden. Witteboordcriminaliteit rendeert, naar het schijnt. Zolang men op vakantie kan gaan, is er niets aan de hand. Twee of drie weken de zorgen aan de kant moet kunnen. Om daarna thuis te komen en een propvolle brievenbus te vinden, die uitpuilt van de rekeningen. Waarna men bij de bank de zoveelste herschikking van de leningen vraagt. Kassa, kassa. In ’t beste geval komt de deurwaarder langs om de luxe vanonder uw gat te verkopen. Weg twee auto’s, weg flatscreen en pc; weg, alles is weg. Te voet of met de fiets naar het werk, indien men nog werk heeft. Te voet naar de bakker? Jawadde. Zo’n afstand is bijna niet te overbruggen. En het jaar erop zit men thuis te kniezen omdat men niet meer op vakantie kan gaan. Maar er is één troost. Op de externe harde schijf, die de deurwaarder uit medelijden niet wou meenemen, staan er duizenden foto’s van vervlogen vakanties…
Spijtig dat je een pc nodig hebt om ze te kunnen zien he?

©GoNo

Steun eens een goed doel…

2011-08-05T10:39:00.001+02:00

Ik vraag me soms af in wat voor een wereld wij leven. Toen ik m’n eerste schoolpasjes zette, vroeg meneer pastoor ( toen nog meneer hé?) om zilverpapier te verzamelen voor de arme negertjes in de Congo. Later kwamen daar nog kroonkurken bij. Wat ze ginder in het verre Congo er mee aanvingen, is me nog steeds een raadsel. De kroonkurken dienden om een rolstoel te verkrijgen. Dat snapte ik toen wel. Maar zilverpapier? Misschien bleef die rolstoel langer vers als hij verpakt werd in zilverpapier? Toen werd er nog geen houdbaarheidsdatum vermeld op rolstoelen. Meer dan vijftig jaar na datum krijg ik een mail met de vraag om een bescheiden geldsom te storten voor de arme kindjes in Afrika die aan het verhongeren zijn. Als troostprijs is m’n eventuele storting mits boven de dertig euro, aftrekbaar van de belastingen. Ik vraag me af wat ze al die jaren met onze centen gedaan hebben. In al die scholen hebben ze door de jaren heen, tonnen zilverpapier en kroonkurken opgehaald. De school die het meeste ophaalde, kreeg een eervolle vermelding in Kerk & Leven. Wij geloofden toen nog in een betere wereld, die er maar kon komen als we samen streden tegen de armoede. Fier als een gieter verzamelden we kroonkurken. Die we in een grote ton leegkieperden. Als dank voor onze tomeloze inzet kregen we goede punten en als klap op de vuurpijl een prentje van één of andere heilige. Om in onze catechismus te steken. Mooie prentjes die baadden in een aureool van heiligheid. Daar dienen heiligenprentjes nu eenmaal voor. Wie wil er als kind niet heilig zijn hé?
Maar kinderen worden groot, veranderen van school en komen met het verstrijken der jaren in een andere wereld terecht. De jaren zestig, het begin van de rock-& roll. Muziek des duivels. De pastoor ging te keer als een duivel in een wijwatervat. We gingen allemaal naar de hel. Met op kop onze teerbeminde ouders. M’n vader (?), rotzak eerste klas met grote onderscheiding, zal, naar ik mag hopen, zich er zeker thuis voelen. Maar dit geheel terzijde en buiten beschouwing gelaten. Er was maar één manier om de hel te vermijden. Centjes in de schaal gooien en de arme negertjes helpen. Meer moest dat niet zijn om ons terug op het rechte pad te brengen. De stoere vissers in Zeebrugge trokken een bedenkelijk gezicht, het socialisme begon de kop op te steken in het overwegende katholiek nest dat Zeebrugge toendertijd was. Ik had m’n geloof al lang verloren. Ik kon maar niet begrijpen dat die Lieve Heer niet tussenbeide kwam, als ik weer eens een pandoering kreeg van m’n zatte vader…
Ik verzamelde niets meer, mijn verzameling bestond uit de wonden in m’n kinderzieltje. Een verzameling die ik nog steeds meedraag en waarvoor ik geen koper vind. Nee, ik zal geen storting doen. Voor geen enkel goed doel. De enige goede doelen staan op een voetbalveld, nietwaar?

©GoNo

BHV splitsen niet zo moeilijk...

2011-07-28T19:53:00.001+02:00

Voilà, OPGELOST !!

Met dank aan Sabrina Gouwy.

CARTOONS

2011-07-28T07:51:00.001+02:00

Met dank aan Gazet van Antwerpen.
www.gva.be

Stelletje gekken!!

2011-07-28T07:44:00.000+02:00

Mistroostig staart hij naar buiten, naar binnen staren heeft totaal geen zin. Over wat moet hij schrijven? Over een kwakkelzomer? De aanhoudende regen die hem depressief maakt? Af en toe piept de zon eens door de wolken, maar daar houdt het ook mee op. Naar zonniger oorden vertrekken is geen optie wegens gebrek aan geld…
Zal ik dan maar schrijven over die gek in Noorwegen? Vraagt hij zich af. Nee, toch maar niet, de media schrijft er al genoeg over. Dat monster staat al dagen in de belangstelling. Zal wel een slechte jeugd gehad hebben, werd niet bergrepen door de maatschappij en, zoals een krant schreef, al jarenlang geen seks meer gehad. Als het ware een vrijgeleide om een massamoordenaar te worden. Tusen nu en een paar maanden spreken we er niet meer over. Tot de volgende gek zich aanmeldt…
De oorlog in Libië heeft ook al geen nieuwswaarde meer. Kadhafi, ook een gek, zit nog altijd in Tripoli. ’t Was kwestie van weken, zei men enkele maanden geleden. De oorlog met de Taliban kabbelt rustig verder in Afghanistan. In Irak ook. En in de grensstreek met Pakistan. Allemaal gebieden die geregeerd worden door enkele gekken. Die steun krijgen van een gekke bevolking. Van aanslagen kijkt niemand nog op. Faits divers, noemt een Brusselse randgemeente-burgermeester dat.
Schrijven over de Belgische politiek? Er valt niets te schrijven. ’t Is windstil in de Wetstraat. Op bevel van de koning. Veertien maanden na de verkiezingen hebben we nog steeds geen regeerders. Wie maalt erom? België draait verder, zij het vierkant. Wat nogmaals het bewijs levert dat we best zonder al die betuttelende postjesgraaiende politiekers kunnen. Een regering, afgestraft door de kiezers, zit rustig verder aan te modderen. Alsof er nooit verkiezingen geweest zijn…
Mistroostig wordt hij van al die toestanden. Kan het nog gekker? Of wordt hij stilletjesaan zelf gek? De wereld wordt geregeerd door een stelletje gekken, is z’n besluit. En ’t zal er niet op verbeteren. De postbode brengt hem z’n dagelijkse portie rekeningen. Éen rekening springt in het oog. Het bedrag te betalen om van de internetdiensten gebruik te mogen maken, is een slag in z’n gezicht. Driehonderdvijftig euro voor 3.5 gb te downloaden. Da’s honderd euro per gigabyte. Welke gek kan dit betalen? Zijn ze nu helemaal gek geworden?

©GoNo

Het geheim van Hotel “ Temps Perdu” 2

2011-07-17T23:21:00.000+02:00

Judith, die op aanraden van enkele vrienden, naar dit hotel gekomen was, was niet de vrouw die zich snel van haar stuk liet brengen. Ze kende de verhalen door opzoekingen te doen via het internet. Een spookhotel? Maak dat de katten wijs hé? Eerst zien en dan geloven, zei de H.Thomas. maar hoe meer ze verklaringen zocht, hoe meer ze twijfelde. Niet alles kon toch fake zijn? Foto’s kan men manipuleren, filmpjes kon men zodanig in elkaar flansen dat men het onderscheid tussen echt en fictie niet meer zag. ’t Was een beetje zoals met vliegende schotels. Believers en non-believers…

Judith is een week hier en heeft nog geen spook of geest gezien. ’s Avonds gaat ze naar het dorpscafé en hoort de verhalen die de ronde doen. Over een zwartgeklede dame, die op bepaalde nachten ronddwaalt door het huis. Meestal bij volle maan. Wat een cliché, denkt ze. Maar ze houdt haar gedachten netjes voor zich. De dorpsbewoners vertellen maar al te graag hun eigen verhaal, desnoods met een schepje er boven op. Zo ook op deze pijpenstelenregende avond. Het kost haar ettelijke karafjes rode wijn van ’t huis, om toch maar meer te weten komen over die rondspokende dame.
Camille Boursin, niets te maken met de befaamde smeuïge kaas, weet er schijnbaar alles van. Hij is de autoriteit op ’t gebied van verschijningen. Beweert bij hoog en laag dat hij net als Bernadette Soubirou de H.Maagd gezien heeft. Op een zomeravond in augustus.
Camille was op die bewuste avond naar z’n vriend Jacques, de schapenhoeder, geweest. Jacques woonde afgelegen in een aftandse boerderijtje. Geerfd van z’n ouders. Jacques is een natuurmens, altijd geweest. Dat z’n boerderijtje er uitziet als ruine, overwoekerd door onkruid, kan hem geen barst schelen. Je zou het niet zeggen, maar Jacques heeft geld genoeg. Verkoopt al jaren schapen aan de allochtone bevolking in de grote steden. Door mond- aan- mondreclame heeft hij al lang z’n schaapjes op ’t droge. Hij telt geen schaapjes meer om in slaap te geraken, overdaad kan soms schapen, pardon, schaden. Na ettelijke flessen zelfgebrouwen rode wijn, wordt het stilletjesaan tijd om op te krassen. Camille is lichtjes aangeschoten, als hij de terugweg naar huis neemt. Aan de tweesprong gekomen, met tussenin het kapelletje me de Moeder Gods, wordt hij overvallen door de plotse drang om z’n overvolle blaas te ledigen. Tegen het muurtje. Terwijl hij, al fluitend, staat te wateren hoort hij een stem. Een vrouwenstem. Miljaarde, denkt hij, is dat nu een moment om mij te storen, vraagt hij zich af met z’n bezopen kop. Hij kijkt schichtig om zich heen, plast -en passant- op z’n broekspijpen. Zit er een vrouw in de bosjes? ’t Moet weer eens lukken, net nu hij met z’n klokkenspel in z’n hand staat. Droomt hij? Of is het de drank? Camille, Camille…Hij heeft het duidelijk gehoord. Iemand roept z’n naam. ’t Komt van de voorkant van ’t kapelletje. Camille begeeft zich naar de voorkant. En daar, omgeven door een blauwachtig licht, ziet hij een vrouw staan van bovenaardse schoonheid. De Maagd Maria. In al haar goddelijke glorie. Heeft ze iets gezegd, vragen de omstaanders in ’t café. Jawel. Wat dan? Mag ik niet zeggen, is z’n antwoord. Er komt een dag dat ik alles mag zeggen. De dorpsbewoners weten niet wat ze moeten denken. Hij vertelt het verhaal met zoveel gloed dat ze het wel moeten geloven. Camille draagt een geheim met zich mee en hij weet alleen het fijne ervan. Het tweede verhaal gaat over de zwarte dame. En deze keer had hij niet gedronken, zegt hij met veel nadruk. Judith spitst haar oren. Dit verhaal wil ze horen. Ze bestelt nog een karaf wijn van ’t huis. Straffe wijn om u tegen te zeggen. Wijn die de tongen losmaakt…

©GoNo

Het Geheim van Hotel “ Temps Perdu”

2011-07-12T09:31:00.002+02:00

Midden in de nacht schoot ze wakker. Ze baadde in het zweet en haar hart ging als een razende te keer. Ze knipperde met haar ogen, probeerde zich aan te passen aan de schemering die in de kamer hing. Ze zag nu duidelijk de contouren van een vrouw die zich aftekende in het weinige licht dat in de kamer viel. Droomde ze of was het realiteit? Ze wist het niet meer. De vrouw of wat het ook moge wezen, zweefde letterlijk in de lucht. Een hand wenkte haar, vroeg als het ware om haar te volgen. Judith kneep eventjes in haar arm. Ze was wakker. Geesten bestaan niet, er moest een andere verklaring zijn. Te zwaar getafeld, teveel landelijke wijn gedronken? Ze deed haar ogen terug dicht in de hoop van dat eng gevoel verlost te worden. Hoorde nu duidelijk zachtjes haar naam roepen. “ Judith, Judith…”
Geesten of spoken bestaan niet, zei ze hardop. Ze probeerde nogmaals een rationele verklaring aan het voorval te geven, maar vond er geen. Was het een kwade of een goede geest? Schijnbaar een goede, gezien het feit dat er feitelijk niets gebeurde…
Het pittoresk dorpje had maar één hotelletje. Een oud herenhuis dat betere tijden gekend had. Rechtover het kleine middeleeuwse kerkje. In de nis, boven de eikenhouten deur, prijkte een plaasteren Madonna. Ze zag er als nieuw uit. Wat geweldig opviel bij het in verval verkerende herenhuis. Het dorpsplein ademde rust en vrede uit. Het monument voor de gesneuvelden van beide wereldoorlogen was omgeven met bloemenperkjes. Ieder gezin hier had wel iemand verloren in die verdomde oorlogen…
De bijgelovige dorpelingen meden het als de pest. Iedereen had wel z’n eigen verhaal over de vrouw die ronddoolde in het huis. Ze kwam uit het niets en verdween in het niets. De nieuwe eigenaar, een stadsmens, hechtte weinig geloof aan al die verhalen. Praatjes voor de vaak. Van de nood een deugd makende, prees hij z’n hotelletje aan als Spookhuis. Het leverde hem misprijzen op van de overige bewoners van ’t dorp. Maar de weinige toeristen die op zoek waren naar iets aparts genoten ervan. Slapen in een spookhuis en geesten zien, da’s pas iets om een kick van te krijgen. Sommigen beweerden dat ze een vrouw in de gangen hadden zien dwalen. Een vrouw, gekleed in in het zwart. Een jonge vrouw nog. Anderen hadden vreemde geluiden gehoord in de eetzaal. Geluiden alsof de eetzaal vol zat met mensen. Wat helemaal niet kon, gezien zij de enigen waren die er op dat moment verbleven. En zo had iedere kostganger z’n eigen verhaal. Een deur die open en dicht ging. Zonder dat er spoortje wind te bespeuren viel. De staanklok die dertien slagen liet horen om middernacht. Kledij, dat netjes opgehangen, ’s anderendaags op de grond lag. Schilderijen die plots allemaal scheef hingen. Er was maar één verklaring voor. Het spookte in dat huis…

©GoNo

Doop van Zita

2011-07-11T12:52:00.001+02:00

Bompa zo fier als een gieter, is zojuist verkozen tot peter van Zita. 't Zal maar je kind wezen die zoiets meemaakt !!

Cathy & Frankie

2011-07-10T00:21:00.000+02:00

Het raakte z’n kouwe kleren niet. Ze mochten zeggen wat ze wilden, hij geloofde er geen fluit van. Nee, duizendmaal nee, over z’n teerbeminde toekomstige vrouwtje moesten ze zwijgen. Die roddels horen thuis in één of ander roddelblaadje van bedenkelijk allooi. Dat zei hij ook toen z’n vrienden er hem attent op maakten dat z’n Cathy wel veel aandacht schonk de laatste tijd aan een vroegere schoolvriend. Hij verdacht hen van een zekere jaloersheid. Hij was toch maar lekker gaan lopen met de mooiste uit de klas. Blonde Cathy, de vamp van het godvergeten boerendorp, ergens gelegen tussen de plooien van het Heuvelland. Een dorp waar nooit iets gebeurde, waar het enige vermaak bestond uit ganzenrijden en kleiduifschieten. Eénmaal per jaar had je de wijding van de boerensteden, met nadien de Grote Prijs Cyriel Vermeiren. Beker geschonken door de plaatselijke brouwerij. Vierentwintig rondjes rond de kerk en zijstraatjes. Het podium gemaakt van opééngestapelde bierkratten stond uitnodigend te wachten op de toekomstige vedette, die er van zou dromen de Tour de France met ongemene grote voorsprong te winnen. Cyriel Vermeiren was een legende. De man kon zo rap rijden met de fiets, dat hij bij het rondjes rijden rond de kerk z’n eigen meerdere malen dubbelde. Of het waar was, laat ik in het midden. Maar de oorlog brak uit en gezien z’n status van hardrijder werd Cyriel ingedeeld bij de cyclisten. Een bataljon die op de fiets ten strijde trok tegen de Duitse tankdivisies. De tankcommandant wreef eventjes in z’n ogen toen hij die soldaten op hun fiets met rinkelende bellen zag afkomen. Eén obus was genoeg om van dat bataljon een schroothoop te maken. Cyriel had geluk, kon een valpartij voorkomen door z’n behendigheid. Waarna hij pardoes onder een tank terechtkwam die de hoek omdraaide. De tank voelde niets, Cyriel Vermeiren zou deze keer andere bloemen krijgen. En ieder jaar op het dorpskerkhof een pot chrysanten met Allerheiligen. Plus een grote prijs naar hem genoemd…
De kermis was in volle gang en Cathy liet zich de bewonderende blikken van de aanwezige boerenzonen welgevallen. Ze was, zoals ieder jaar, het bloemenmeisje die de beker en de bijbehorende bloemen aan de overwinnaar moest schenken. Ze stond, nonchalant, met haar roodgeverfde lippen een sigaretje te roken. Haar hele lichaam straalde energie uit, tomeloze passie die menige boerenzoon het hoofd op hol zou doen slaan. Ze wist het en genoot ervan. Frankie bleef staan aan het schietkraam. Zou hij die grote teddybeer niet voor haar schieten? Nee dus, hij zag zich niet het marktplein oversteken met zo’n pluche geval. Wat zouden z’n vrienden wel zeggen hé? Z’n vrienden wisten wel beter. Cathy had niet voor niets de bijnaam “ matras “. De liggende stand was als het ware haar tweede natuur. Een eigenschap die ze cultiveerde al sedert ze veertien was. Op de boerenbuiten kenden ze er ook wat van. “t Lag ook een beetje aan de zuivere lucht die men hier inademde. De seizoenen ruiken er anders dan in de stad…
Frankie zag de vroegere schoolvriend van Cathy op z’n Honda Silverwing al van verre aankomen. Hij moet met z’n poten van m’n lief blijven. Maar Cathy heeft andere gedachten, laat haar schare jonge aanbidders staan waar ze staan. Rept zich naar de jonge, in zwart lederen pak gestoken kerel. Kust hem vol overgave op z’n mond. Er breekt iets bij Frankie. Hij baant zich een weg door het publiek, in z’n hand houdt hij een groot slagersmes…

©GoNo

Tussen hemel & aarde

2011-07-07T09:27:00.001+02:00

Ze zouden geschiedenis schrijven. Geboekstaafd staan in de annalen van de vaderlandse geschiedenis als revolutionairen, het leek hen wel wat. Vereerd worden als martelaren voor de goede zaak, de familie zou er wel bij varen. Het doel heiligt de middelen, zo spiegelde men hen voor. Voor de knaap lagen de maagden in het verschiet, voor het meisje was er niets…
Zestien jaar, dolverliefd op elkaar en samen de dood ingaan. Groter kan de liefde niet zijn. Het meisje had eerst haar twijfels. Stel dat er niets is na de dood. Is het dan niet beter om van hier van het leven te genieten? Ze vroeg het aan haar grote liefde. Die wimpelde haar vraag af met enkele koranspreuken. Niets tegen in te brengen, het stond zwart op wit in het heilig boek. Dus was het juist, aan de woorden van de profeet wordt niet getwijfeld. Laat staan dat er van enige discussie kan sprake zijn…
Ze stappen beiden op de wachtpost af. Gedragen zich als verliefde jonge mensen. De wachtpost moet denken aan z’n vrouw en kind. Hoe lang is het al geleden dat hij thuis was? Twee maanden? Of langer?
Nog enkel meters te gaan. Halt, blijven staan, roept de wachter hen toe. Al lachend en spelend naderen ze hem. Verliefde kinderen horen alleen zichzelf, bedenkt hij zich. De andere wachtposten aan de controlepost bekijken het tafereeltje met wantrouwen in hun ogen. De wachtpost richt z’n machinegeweer op de tieners. Ik roep nog één keer “ halt” en dan schiet ik. Halt, stoppen, nu onmiddellijk…
Laat ze door, roept de bevelhebber, ik ken ze. ’t Zijn vrienden. De wachtpost volgt de bevelen op en laat ze de controlepost passeren. De tieners kijken elkaar in de ogen. Verliefde ogen. De jongen voelt de ontsteking in z’n hand, het meisje ook. De wachtposten zijn hervallen in het vervelende van niets te doen te hebben. Schenken geen aandacht meer aan de tieners. Allah is groot roepen ze beiden en drukken gelijktijdig de ontsteking in. Allah is inderdaad groot en Mohammed is z’n profeet…

Twee verliefde tieners. Twee foto’s aan een muur. De families treuren niet, hun kinderen zijn nu bij Allah. De jongen zal z’n maagden krijgen, het meisje niets…De wachtposten zijn weggevaagd door de explosie. Eéntje ligt te huilen en te roepen op z’n moeder. Z’n beide benen zijn aan flarden, ’t is kwestie van enkele uren voor hij ook de weg naar het Koninrijk Gods zal begaan. De enige Blauwhelm met katholieke achtergrond ligt tussen z’n moslim-wapenbroeders te sterven. In de dood is iedereen gelijk. Hij zal z’n vrouw en kind niet terug zien. Maar als troost mag hij aan de rechterkant van God zitten. Z’n plaatsje is nu al gereserveerd.
Allah staat naast God aan de poort van de hemel hen op te wachten.
“ Wees welkom hier…”spreken ze als uit één mond.
“ Gij zult niet doden, wat wij het leven geschonken hebben, zult gij niet doden. Wij en alleen wij beschikken over leven en dood…”
De tieners staan er beteuterd bij. Op enige afstand staat de duivel in z’n baard te wrijven. De commercie draait goed de laatste tijd. Die snotneuzen kan men ook alles wijsmaken. In naam van de goden is alles mogelijk.

Een ambulance komt met loeiende sirene aangereden. De soldaat met de verbrijzelde benen wordt op het nippertje gered. Een lange revalidatie wacht hem. Leren lopen zonder benen, maar eerst in een rolstoel. Hij is een held, zeggen de generaals. Komt in aanmerking voor het Erekruis met Zilveren Loof. Z’n vrouw en kind mogen fier zijn op hem. Fier? Er zit een oude man in een rolstoel, zonder benen. Met nog een gans leven te gaan. We zoeken wel een plaatsje voor hem, een beetje administratief werk kan hij nog wel aan. Je ziet, mevrouwtje, het leger zorgt voor z’n soldaten hé?
Twee jaren is het geleden, ’t lijkt wel een eeuwigheid. De man staat in militaire tenue, beladen met eretekens. Op een stoel. Rond z’n hals ligt een zelfgemaakte strop. Z’n krukken liggen als geweerlopen op de grond. ’t Heeft hem moeite gekost om op de stoel te geraken. Niet nadenken, doen, gewoonweg doen. Maar wat met vrouw en kind die hij achterlaat? Er is geen oplossing voor z’n probleem. Hij ziet de dag waarop die fatale aanslag plaats vond, aan z’n ogen voorbij flitsen. Nee, zo wil ik niet verder leven. M’n vrouw en kind hebben recht op een goede huisvader. Het leger zal wel voor hen zorgen.
Hij springt, het enige wat men hoort is een korte knak. Alsof er een tak breekt.
Aan de hemelpoort staan Allah en God broederlijk naast elkaar.
“ Gij zult u niet van het leven benemen. Wij beslissen over leven en dood…”klinkt het als uit één mond.
De duivel staat verderop te wachten. De zaken draaien goed de laatste tijd…

©GoNo

Oh wat een dag !

2011-06-25T10:58:00.002+02:00

Wat een dag
je zult het maar beleven
’t was de dag van m’n leven…

ik zag haar in ’t café
vroeg: “ ga je mee?”
ze had prachtige borsten, ongezien en ongekend
verdomme, bij nader toezien bleek het een vent

wat een dag
je zult het maar beleven
’t was de dag van m’n leven…

‘k was op slag nuchter
ben weggeslopen heel schuchter
naar de volgende kroeg
van janetten heb ik meer dan genoeg

wat een dag
je zult het maar beleven
’t was de dag van m’n leven…

’s morgensvroeg
kom ik uit de kroeg
opgepakt door een stel agenten
’t kost me weeral veel centen

wat een dag
je zult het maar beleven
’t was de dag van m’n leven…

de rechter sprong uit z’n vel
veroordeelde me tot twee dagen cel
omdat ik haar zei:” je bent een schat…
‘k krijg van jou een stijve lat…”

wat een dag
je zult het maar beleven
’t was de dag van m’n leven…

‘k hield beter m’n grote bek dicht
in zo’n piepkleine cel is er weinig licht
en terwijl ik dit alles schrijf
kak ik de darmen uit m’n lijf…

wat een dag
je zult het maar beleven
’t was de dag van m’n leven…

©GoNo

Bezoekers toegelaten…

2011-06-24T09:27:00.000+02:00

Mijn zus, uit het verre Wondelgem, is op bezoek geweest. ’t Is de eerste keer dat ze naar het landelijke Aartselaar kwam. Waarschijnlijk ook de laatste keer. ’t Moet zijn dat de lucht hier pakken beter is dan in Wondelgem. Van de drie uren dat ze hier was, heeft ze twee uren haar longen uit haar lijf gehoest. Ze moet een beetje meer de propere lucht van Aartselaar en omstreken opsnuiven. Haar getergde longen zullen er wel bij varen. Voor de rest is ze gezond van lijf en leden...
’t Kan ook zijn dat haren nieuwe aanwinst er voor iets tussen zit. Ze maakt vorderingen, moet ik eerlijk toegeven. Ze loopt nu al met een fotootje van haar geliefde op zak. Ik kan me voorstellen dat ze op de terugweg naar Wondelgem, tegen dat fotootje praat. Zo van: “ Lieveke, ‘k ben naar m’n broer geweest, maar ‘k heb weinig of niets losgelaten over jou, want anders schrijft diene clodo weer een totaal uit de lucht gegrepen verhaaltje over mij…’k heb dat al eens meegemaakt met diene vent die met z’n biefstukken op mijne hof zat…”
‘k Zou niet durven hé? Ik vroeg haar wat achtergrondinformatie, kwestie van mij een beeld te kunnen vormen en mij in te kunnen leven in wat het moet zijn om als vlinders in de buik van m’n zusje door het leven te moeten gaan. Het enige dat ik te weten ben gekomen is dat hij ergens in de Sahara gezeten heeft. Misschien als stofzuigerverkoper? Met al dat stof moet dat een goudmijn zijn hé? Ze hebben elkaar leren kennen in een nudistenkamp, sorry, een Natuurpunt. Een mens moet de natuur z’n gang laten gaan, zeg ik altijd. Niets is natuurlijker dan verliefd worden op een natuurmens. En zeg nu eerlijk, tegen de groene omstreken van Maldegem kan de Sahara niet op. Zelfs al loopt het daar vol met kamelen en dromedarissen. Ze zullen hem daar missen want hij verstond de taal van die dieren, sprak ze ook geregeld. Kende, bij wijze van spreken iedere bult. Heeft ze ook allemaal een Vlaamse naam gegeven. Kwestie van de band met z’n thuisfront enigszins te onderhouden. Ge moet het maar doen hé?
Voor de rest hebben we over koetjes en kalfjes gepraat. Wat geheel toepasselijk was, gezien de landelijke atmosfeer waar we deel van uitmaakten. M’n andere zus gaat een cruise maken. Naar ’t schijnt, maar de zon schijnt ook als ’t niet regent, zou ze een geldinzameling aan ’t doen zijn. Om de kosten wat te drukken. Ik wil haar graag helpen en heb al een benefietvoorstelling aangevraagd bij ene Eddy Wally. ’t Is alleen maar spijtig dat The Voice of Europe een beetje aan Alzheimer lijdt. Kan zich met de beste wil ter wereld niet herinneren wie ik ben. Als ik zeg dat het voor een goed doel is en die mensen al heel hun leven hevige fans zijn, valt hij als het ware uit de lucht. Dat heb ge als ge al tweeduizend keer uit een vliegmachien gesprongen bent om uw lief te zien hé? Wat mij terugbrengt tot bij m’n zus uit het verre Wondelgem. Misschien een suggestie om elkaar de liefde te verklaren. Samen uit een vliegmachien springen, recht boven het Natuurpunt. Met het risico op een bende Nederlanders terecht te komen, die gezamenlijk staan wild te plassen om de eventuele droogte die op komst is een toegevoegde waarde te geven.
Maar allé, ik dwaal af en hoop dat ze eindelijk het geluk mag vinden. Met of zonder biefstukken…

©GoNo

Monster zonder waarde…

2011-06-22T15:34:00.000+02:00

Eenzaam wandelend op de dijk
loopt hij nergens naar toe
de zee kent hem nog van vroeger
toen hij meedeinde op hun golven
te oud om nog te varen
te jong om weg te kwijnen in ’t zeemanshuis
de meeuwen zijn z’n vrienden
al eeuwen zo lijkt het wel
maar hier en nu stopt het spel

bij dageraad spoelt z’n lijk aan
de zee geeft hem terug aan moeder aarde
een opgeblazen monster zonder waarde…

©GoNo

Hof-fe-lijk tafereeltje…

2011-06-21T22:10:00.000+02:00

’s Avonds op een tuinstoel in de hof. De wind is eindelijk gaan liggen en de avondzon doet een schuchtere poging om door de wolken te breken. Ik geniet van de stilte, met op de achtergrond het gekwetter van allerlei gevogelte van diverse pluimage. Over wat zouden ze het hebben, vraag ik mij af.
Is meneer Ekster gisteren te laat thuis gekomen? Is juffrouw Koolmeesje weer op de versiertoer? Zijn meneer en mevrouw Schijtduif aan het overleggen op wie ze hun volgende lading duivenstront gaan deponeren? De uit de kluiten gewassen merels trekken zich niets aan, met hun veren komen ze ruimschoots toe. Ze bekvechten constant, ’t lijken wel politiekers. Een ordinaire straatmus wil een kruimeltje meepikken. Eerst op afstand blijven, hup, hup, met korte pasjes naar het perkje waar ik wat broodkruimels gestrooid heb. Dat moet het hofje worden van Kyra, m’n kleindochter. Bij gebrek aan compost en teelaarde liggen de werken eventjes stil. Het bouwverlof is vroeg begonnen, zullen we maar zeggen…
De huiskatten liggen op de loer. ’t Wordt spannend. Slagen ze erin om enkele roekeloze vogels de strot af te bijten? Of komen ze te laat om op tijd te komen? Ik laat de natuur z’n gang gaan. Hun instinct ook. God moet maar ingrijpen. Wat Hij ook doet. Katten zijn rare dieren, ze geven nooit op. Een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog, denken ze. Dag vogels, dag katten. Geen bloedbad vandaag. ’t Zou niet de eerste en ook niet de laatste keer zijn dat ik een doodgebeten vogeltje in de garage vind. Ik vind het altijd zo triestig. Ik kan me voorstellen dat de familie Koolmeesje zit te wachten tot papa thuis komt met het avondeten. Mama Koolmeesje bekt haar kroost toe dat ze geduld moeten hebben. Papa kennende, zal hij waarschijnlijk blijven plakken zijn bij boer Corneel, die z’n akker aan ’t omploegen is. De maaltijden liggen er voor ’t grijpen. Haar kroost kwettert er op los, deels van de honger, deels uit verveling. Maar papa laat een verweesde vrouw en kindjes achter. Gesneuveld in een kattenmuil. En nog zo jong hé? Zal nooit geen bompa worden. ’t Leven kan soms hard zijn, zowel voor mens als dier..
De avondzon gaat slapen, is bijna vergeten dat ze de maan nog moet aansteken. ’t Is maar een halve maan, ze doen daarboven schijnbaar ook aan energiebesparing. Nu is het echt stil, Gizmo heeft een relatie met m’n been. Hij kronkelt en schuurt tegen m’n been. Ik verdenk hem van homofiele neigingen. Pracht van een zwarte kater, wil voortdurend gestreeld worden. Vraagt aandacht op zijn manier. Ik weet wat het is om nooit gestreeld te zijn geweest. Nooit geen aai over m’n bolleke. Daarom aai ik hem tot ik er genoeg van heb. Niet overdrijven is de boodschap. Ook een kat moet z’n plaats kennen hé?
’s Morgens sta ik op, wil de buitenlucht opsnuiven. De dauw op het gras voelen tussen m’n blote tenen. In de garage ligt een klein vogeltje met gebroken nekje. Soms haat ik katten…

©GoNo

Er zal een dag komen…

2011-06-20T13:35:00.002+02:00

In 2002 wordt er overgeschakeld van Belgische franken naar euro’s. Dit gaat gepaard met, zoals gewoonlijk, met veel media-aandacht en de nodige ronkende verklaringen van allerhande politiekers. Europa zou door de eenheid van munt sterker worden, de economie zou een boost krijgen. Kortom, we zouden er allemaal beter van worden.
Anno 2011, bijna tien jaar later, is er van al die mooie woorden niet veel van in huis gekomen. Het leven is helemaal niet goedkoper geworden. De prijzen swingen de pan uit. Had men vroeger voor pakweg duizend oude Belgische frankskes bijna een vol winkelkarretje, dan heeft men nu voor vijfentwintig euro nog geen vijfde van vroeger. Wat kan een mens tegenwoordig nog kopen voor vijfentwintig euro? Driemaal niets. Zelfs al gaat men naar een goedkope winkelketen. De burger zou profijt hebben van de eenmaking? De euro diende om in alle lidstaten ongeveer dezelfde prijs te hanteren. Niets is minder waar. Alles wordt steeds maar duurder. Komt door de olieprijzen, zeggen ze. Moet je mij eens vertellen hoe het komt dat als de olieprijzen dalen, de prijzen in de winkels niet dalen? Slechte aardappelenoogst, de aardappelen worden duurder, de frieten dus ook. Goede oogst? Frieten worden niet goedkoper. Het kan alleen goedkoper als er een crisis in de landbouw optreed. Of bij de telers van komkommers. Dan staan ze te smeken om toch maar hun producten te kopen. Plots dalen de prijzen. Er zijn zelfs politiekers die op tv een komkommer opeten. Om te bewijzen dat er niets aan de hand is. Doet mij een beetje denken aan een premier die een kippenboutje oppeuzelde tijdens de dioxynecrisis. Met achter de schermen twee dokters en evenveel verpleegsters, je weet maar nooit hé? Terwijl bij het uitbreken van die crisis de meeste kippen al verwerkt en verkocht waren. Ik heb kip blijven eten, als ik dan toch dood moest gaan wist ik tenminste van wat. Het enige probleem dat ik eraan overgehouden heb, is dat ik constant met een ei in m’n broek zit. En af en toe kakel ik als de kippen. Maar dat is al fel verbeterd, moet ik eerlijkheidshalve en waarheidsgetrouw toegeven. Wist je dat ze hier in België hele vrachtladingen komkommers afgezet hebben bij de nonnen en paters? Gratis voor nikske. Niet om op te eten, welteverstaan. Die nonnen en paters lopen er nu gelukzalig bij. Waar een crisis allemaal niet goed voor kan zijn hé?
Volgens mijn bescheiden mening is het een uit de hand gelopen experiment. De verkeerde bacteriën op die komkommers losgelaten. In plaats van die schimmels op te vreten, vreten ze de mensen op. We zijn goed bezig om verder gans de natuur naar de kloten te helpen. Zuiver uit winstbejag, niets meer en niets minder. En de bevolking zag dat het goed was, liet begaan en hield verder z’n mond. Tot op een dag, er niets meer groeide en bloeide…

©GoNo

Bompa weet het ook niet meer…of juist wel?

2011-06-19T08:39:00.001+02:00

Probeer maar eens altijd vriendelijk en beleefd te blijven tegen je kleinkind van drie jaar. Ik probeer met handen en voeten uit te leggen dat ze moet delen met mij. Het lukt me nog steeds niet. Als ze een zakje chips krijgt, is het pas nadat ze onder haar voeten krijgt van m’n dochter, dat ze schoorvoetend één klein chipje naar mij brengt. Het toppunt is dat het chipje dan nog eerst in haar mond gezeten heeft. Waarschijnlijk gaat ze ervan uit dat ik bijna geen tanden meer heb en nogal moeilijk kan kauwen. Als dat geen liefde is, weet ik het ook niet meer…
Soms krijg ik kop noch staart aan m’n kleinkind. De ene dag is ze poeslief, de andere dag is ze dwarsliggend en balorig om tegen de muren van op te lopen. Ze is zodanig gewoon geraakt om bediend te worden op haar wenken door haar ouders, dat ze het verschil niet meer weet tussen kind-zijn en volwassene. De omgekeerde wereld in kwadraat. Zegt de mama het zo, zegt de papa het anders. Waarvan ze gretig gebruik maakt, hoe zou jezelf zijn hé? Ze is een kei in het uitspelen van haar ouders tegen elkaar. De jonge dame van drie en een half jaar moet ’s morgens bediend worden alsof ze een prinses is. Chocomelk moet geserveerd worden op de zetel want de juffrouw kijkt naar Disneyland. Beker wordt gebracht, kindje drinkt het op en roept dan dat het leeg is. Waarna één van beide ouders, hangt ervan af wie er van dienst is, de lege beker moet komen halen. Wat ook gebeurt. Ze moet alleen nog leren vingerknippen, maar dat komt nog.
Ik kan me niet moeien met de opvoeding van m’n kleinkind, maar er is geen enkele wet die me voorschrijft dat ik mee moet draaien in deze mallemolen. Haar commando’s tellen niet voor bompa’s. hoe kwaad ze ook soms mag zijn op mij, ’t is niet haar willeke dat telt. Voor mijn part zou ik haar geliefde chocomelk op de tafel zetten en dat ze het zelf komt halen. Haar benen zijn jonger dan de mijne. Komt ze het niet halen, tant pis, lijdt ze maar dorst. Gedaan met dat gezever van ik wil dit, ik wil dat…
Staat het je niet aan, leg er uwen kop bij neer. Simpelder kan haast niet. Een weekje volhouden en je zou versteld staan van de resultaten. Wilt ze niet eten, geen probleem. Bord weg en gedaan met eten. Nu wordt het bordje tien keer weggenomen en tien keer teruggezet. Om onnozel van te worden. Resultaat? Kyra wint keer op keer. Ik heb het al lang opgegeven om de stand bij te houden. Verbiedt je haar iets, mag je er gif op innemen dat ze het zeker zal doen. Grensverleggend, steeds maar weer..
Alle dagen is er wel een reden om haar keel open te zetten. Meestal als ze haar zin niet krijgt. Ligt het aan de ouders? In zekere zin wel. Niet altijd, maar toch. Een vader die ’s morgens aan de ontbijttafel meer aandacht heeft voor een computerspelletje dan voor z’n dochtertje, is vragen om troubles. Aan tafel wordt eerst gegeten, nadien kun je nog spelletjes genoeg spelen. ’t Is niet verwonderlijk dat m’n kleinkind met tegenzin eet. Het eigenaardige is dat als ik erbij kom zitten en er een spelletje van maak, ze wel haar broodje naar binnen speelt. Wat anders drie kwartier duurt wordt afgehaspelt in amper een kwartier. Blijkbaar kan het bij mij wel. Een kind van drie en een half moet geen beslissingen nemen, daar dienen de ouders voor. Schaf dat voortdurend voor de tv zitten af, tv zou een beloning moeten zijn, een gunst omdat ze haar best gedaan heeft. Niet om haar koest te houden. Of omdat de juffrouw het wilt. Stel een limiet in. Van dat uur tot dat uur. Is de tijd verstreken, gedaan met de poppenkast. Er is speelgoed genoeg om zich bezig te houden. Maar misschien ben ik ouderwets hé? Misschien moeten de kleine kinderen altijd gelijk krijgen, zodat ze later constant tegen een muur lopen. Met alle gevolgen vandien. Waarbij de ouders zich later zullen afvragen wat ze in godsnaam verkeerd gedaan hebben, ze zijn toch zo goed geweest voor hun kind?
Goed zijn voor een kind is hen ook leren wat goed of slecht is. Wat juist of verkeerd is. Goed zijn houdt niet in dat men ten allen tijden moet springen en toegeven. Goed zijn voor een kind is hen een houvast geven, een lijn trekken en zeggen : “ tot daar en niet verder…”

©GoNo

Positief nieuws..

2011-06-17T08:06:00.000+02:00

De dokter kijkt hem met doordringende ogen aan. De man, een dertiger, voelt zich ongemakkelijk, voelt de bui al hangen. Z’n ogen zijn gefixeerd op het lijvig verslag dat voor de dokter ligt. Een analyse van drie dagen doorgedreven testen in het Akademisch Ziekenhuis. ’t Was allemaal begonnen met een gevoel van constante vermoeidheid, gebrek aan eetlust en het zich niet meer kunnen concentreren. Z’n huisdokter schreef het toe aan stress op het werk. Wat meer rustpauzes inlassen, geen werk meer meenemen naar huis en een paar peppilletjes zouden hem er terug bovenop moeten helpen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Z’n dokter kende z’n baas niet, na de maandelijkse evaluatie stond hij al met één been buiten op het bedrijf. Het dreigement van: “ we kunnen uw job aan een pas-afgestudeerde geven…” liet weinig aan de verbeelding over.
De dokter laat de stilte doorwegen, is er zich van bewust dat de man recht over hem, zich zit af te vragen wat voor ziekte hij wel kan hebben. Hij zal nog aardig verschieten, bedenkt hij zich.
“ Dokter, zijn dit de uitslagen van het laboratorium?”vraagt de dertiger, wijzend naar de bundel papieren.
“ Inderdaad, meneer Verstiegelen, inderdaad…”
Aan de toon te horen voorspelt het niet veel goeds. Hoort hij daar geen zweem van sarcasme?
“ Ik mag hopen dat het positief nieuws is?”probeert de patient de dokter er toe te bewegen een tipje van de sluier op te lichten.
“ ’t Is inderdaad positief nieuws, m’n beste, ge moogt gerust zijn…”
Oef, een zucht van opluchting ontsnapt aan de mond van de jonge man. Als ze weten wat er scheelt kan hij met de nodige medicatie terug een normaal leven leiden. Toch nog een lichtpuntje in z’n bestaan.
“ Wat mankeer ik, dokter?”
“ Wilt ge het echt weten? Misschien is het wel slecht nieuws?”
“ U zei toch dat het positief nieuws is?”
“ Tja, ’t is maar hoe je het bekijkt hé?”
“ Dokter, goed of slecht nieuws, zeg me in godsnaam welke ziekte ik heb?”

De man staat verweesd buiten te bekomen van het nieuws dat hij zojuist te horen kreeg. Tweeëndertig , in de fleur van z’n leven, geconfronteerd met de enige ziekte waar hij nooit rekening mee wilde houden. Het kon hem niet overkomen, hij nam al jaren z’n voorzorgen. Had al jaren een relatie met een man die twintig jaar ouder is. Een echte vaderfiguur, die z’n vader waarmee hij al geruime tijd in de clinch lag, verving. Die hem telkens opvangt als hij het niet meer ziet zitten. ’t Was dus inderdaad positief nieuws, in de letterlijke betekenis en zin van het woord. Hij haatte de dokter, hij haatte de rest van de wereld en bovenal haatte hij zichzelve. Waarom moet dit uitgerekend hem overkomen?

’t Is vlug gegaan, geen enkele remedie sloeg aan bij hem. Hij liep rond als een levende zombie. Na een jaar op ziekenverlof werd hij ontslagen, met inachtneming van de wettelijke bepalingen. Wat kon het hem nog schelen? Driehonderdzesenvijftig vrienden op facebook, waarvan er welgeteld drie zijn komen opdagen op z’n begrafenis. Z’n ouders lopen gebroken achter de kist. Z’n vader heeft spijt dat hij het nooit kunnen goedmaken heeft met z’n enige zoon. Maar een homofiele zoon en een macho-vader gaan niet goed tesamen…
Vandaag staat er in de krant te lezen dat er een doorbraak is in de bestrijding van aids. Voor velen zal de remedie te laat komen, voor velen zal ze waarschijnlijk onbetaalbaar zijn. Of juist wel betaalbaar, maar dan met hun leven…

©GoNo

HUMO

2011-06-16T19:49:00.001+02:00

Gebakken lucht…

2011-06-13T08:14:00.001+02:00

Zolang ze de macht in handen hebben, zijn ze zo gezond als een visje in helder water. Valt het niet op als verdreven zijn en opgepakt, ze plots allemaal doodziek zijn? De ene heeft verscheidene hartinfarcten achter de rug, de andere is verlamd langs ene kant. De andere kant kon nog juist een handtekening zetten onder een doodvonnis. Geloof het of niet, ze hebben allemaal gehandeld in naam van het volk en in het belang van het voortbestaan der natie. De miljoenen en miljarden die ze achterovergeslagen hebben, hebben een aardige stuiver opgebracht aan intresten voor de buitenlandse banken. Ze zullen de laatste zijn om met het vingertje te wijzen. De rekeningen worden bevroren tot nader order, maar bevroren of niet, het brengt op hé?
Neem nu de Republique Democratique du Congo, kortweg RDC. Hun regering, een bijéénraapsel van vrijheidsstrijders, verguisd en uitgekafferd door ons klein landje die het niet kunnen verkroppen dat hun wingewest plots in handen viel van die onderontwikkelde negers. Nog niet zo heel lang geleden was er een rel omdat een prinselijke hoogheid op eigen houtje een reisje maakte naar dat verguisde land. Zonder de regering van lopende zaken op de hoogte te brengen. Koning wil z’n prinselijke zoon voorlopig niet meer op het paleis zien. Tenzij aan het achterpoortje van de uit de kluiten gewassen tuin. Samen met de bakker, de postbode en de wijnleverancier staat de prins aan te schuiven om z’n koninklijke papa te kunnen spreken. Er was sprake, in bepaalde kringen, om het koningshuis op te doeken en heel het koninklijk zootje aan de dijk te zetten. Paniek alom. Maar na een bescheiden rondvraag bij de burgers van dit apenlandje, mag zijne koninklijke hoogheid op de troon blijven zitten. En de kroonprins zal hem opvolgen. Tegen een billijke vergoeding.
Onze uittredende minister van Buitenlandse Zaken is al een week de plooien aan het glad strijken in RDC. Met verkiezingen in het Afrikaans land in aantocht, zal onze minister er op toe kijken dat alles volgens de democratische regels verloopt. Prachtig toch? Ware het niet dat we zelf al een jaar zonder regering zitten, ik zou er nog kunnen om lachen. Hoe geloofwaardig zijn die paljassen? We zouden ze stuk voor stuk voor ’t gerecht moeten brengen wegens het niet naleven van de wetten van het Belgische volk. Wegens het constant in gevaar brengen van onze economie en onze welvaart. Korte metten mee maken, alle verworven en overbetaalde privileges afnemen, hun parlementaire wedde op een aanvaardbaar niveau brengen. Gedaan met de vetbetaalde postjes in allerlei beheerraden, een verkozene des volks heeft een full-time job als hij of zij het land goed wil besturen…
We zouden nog dagen kunnen doorgaan met het opsommen van alles wat er hier misloopt. Maar de politieke kaste rekent erop dat wij kort van geheugen zijn. Dat wij telkens opnieuw in hun loze beloftes blijven geloven. Misschien hebben ze wel gelijk, om te ademen hebben we lucht nodig en wij inhalleren met volle teugen hun gebakken lucht…

©GoNo