De commissaris is niet van plan nog langer te wachten. Z’n manschappen worden ongeduldig. Na de schminkbeurt zijn ze gereed om ten strijde te trekken en het democratisch verkozen gezag in ere te herstellen. Of het nu kinderen zijn of volwassenen maakt niets uit. Bevel is bevel…
De vervangende regisseur heeft horen zeggen dat er kans is dat er een bom geplaatst is. Het gerucht verspreidt zich als een lopend vuurtje. En zoals iedereen weet, gaan een bom en een lopend vuurtje niet goed samen. ’t Geeft als het ware vuurwerk. De tv-zenders pikken het nieuws op en werken zo mee aan de chaos die er ontstaat. De massa groeit stelselmatig aan. Iedereen wil op de eerste rij staan. Stel je voor, heel de school die de lucht in gaat. Van een knalfuif gesproken, zeg maar…
De ouders, van wie de helft niet weet wat hun belhamels aan het uitspoken zijn, beginnen zich nu toch wel echt ongerust te maken. Een staking is één ding, maar een bom is een ander paar mouwen. Er ontstaat twijfel. De telefoon op de crisiscel staat roodgloeiend. De premier heeft eindelijk de toelating om de zakken af te zetten.
“ We moeten er het leger bij roepen. De ontmijningsdienst. En laat verdomme heel de buurt evacueren. Geef mij de commissaris…”briest de premier. Op de achtergrond klinkt Tele-Romeo van K3. Toepasselijker kan haast niet.
“ Hallo, u spreekt met de eerste minister. Nee, niet de tweede of de derde. De eerste, zeg ik. De premier, misschien begrijpt u dat beter? Ik verneem pas uit goeie bron dat er een bom zou geplaatst zijn in de school. We proberen de ontmijningsdienst te bereiken, maar we krijgen telkens het antwoordapparaat. Met de mededeling dat er nog twintig wachtende zijn. Zeg nu zelf, er liggen toch geen twintig bommen ergens in dit godvergeten land? Ik ga er werk van maken om hier een werkgroep op te zetten. Dit kan niet door de beugel. En hou die lijn open, u staat nu onder rechtstreeks bevel van mij…”
Een bom, ook dat nog. Waarom is hij altijd de laatste om iets te vernemen? Denkt de commissaris.
“ Mannen, er ligt een bom in de school. We moeten evacueren. Willen ze niet weggaan, dan klopt ge erop los. Beter een paar blauwe plekken dan dat ze allemaal de lucht invliegen…”
Eindelijk, een beetje actie. ’t Heeft al lang genoeg geduurd.
“ Beste mensen, gelieve de straat te ontruimen. Er ligt een bom in de school.”roept de tweede in bevel door z’n megafoon.
Als er iets is wat men nooit moet doen, is roepen dat er een bom ligt. De paniek die er ontstaat is niet te overzien. De massa loopt recht vooruit, de stoottroepen worden onder de voet gelopen. De commissaris verschanst zich in de commandowagen. De reporter kruipt op het dak van de satellietwagen, maar schuift terug naar beneden. Z’n broek blijft hangen aan de antenne. Zodat heel de gemeenschap kan zien dat hij een boxershort draagt met bloemetjes. En jarretelles. Ook een manier om zich te outen, denken de mensen thuis…
©GoNo
donderdag 15 maart 2012
dinsdag 13 maart 2012
De Jeugd van Tegenwoordig en Daarna…5
Patrick Schietecatte zoekt een uitweg, deels om z’n leiderschap bevestigd te zien, deels om het vertrouwen dat in hem gesteld wordt niet te beschamen. De regisseur, die zich helemaal niet gegijzeld voelt, zit zich af te vragen of er geen realty-soap kan gemaakt worden over revolterende schoolgaande jeugd. Als de jeugd dan massaal kijkt, zitten ze gegarandeerd gebeiteld wat betreft de kijkcijfers. Meer kijkcijfers, meer reclame-inkomsten, die dan weer kunnen gebruikt worden om nog grotere rotzooi te produceren…
“ Patrick, we moeten eens praten…”zegt de regisseur.
“ Waarover zouden wij moeten praten? “
“ Die rebellie kan niet eeuwig duren. Je kunt je toekomst niet te grabbel gooien. Het is allemaal een beetje uit de hand aan het lopen. Ik loop met het idee rond om hierna een realtyreeks te maken. Opgenomen in jullie school of een leegstaande school, die we nieuw leven in blazen. Jullie mogen allen meedoen tegen een billijke vergoeding…”
Die billijke vergoeding is met een korreltje zout te nemen. Buiten een warme maaltijd en wat drankbonnetjes zal er niet veel van de molen vallen. Maar wat weten die snotapen van hoe de tv-wereld in elkaar zit. Hun ouders zullen al blij zijn dat ze op tv komen, iets om mee te stoefen tegenover de buren. Denkt de regisseur.
Patrick denkt koortsachtig na. Een glansrol in een soap, ’t Is niet voor iedereen weggelegd. En er dan nog voor betaald worden is helemaal de max. Maar wat zou z’n vader hiervan zeggen? Z’n zoontje als acteur? Z’n vader zag z’n zoontje al in z’n voetsporen treden, iedereen van vader op zoon was militair geworden. Dat was en is een traditie in de familie Schietecatte. ’t Is een vaste job en militairen zullen er altijd zijn..
“ Mag ik even overleggen met m’n papa?”
“ Natuurlijk, als compensatie krijgt uw vader een gratis abonnement op ons tijdschrift “ In de kijker…”. En een lidkaart die honderd jaar geldig is op de schietstand “ De Verdwaalde Kogel…”. Voor heel het gezin. Zeg hem dat maar…”
Intussen op de crisicel…
De anonieme stemming is zodanig anoniem dat niemand weet voor wie of wat ze gestemd hebben. De bode heeft niet begrepen dat hij de enige moest zijn die geen zak op z’n hoofd moest zetten. Iemand had hem dat toch kunnen zeggen?
De telefoon rinkelt opnieuw. Daarvoor dienen die dingen. Rinkelrinkel, rinkelrinkel. Wil er iemand die verdomde telefoon opnemen, roept de premier. De bode neemt op. Maar met een zak over je hoofd is het niet gemakkelijk om iets zinnigs te zeggen. En zeker niet als je aan ’t praten bent tegen de afstandsbediening van de televisie.
“ Hallo, hallo? U spreekt met de bode. Verdorie, die nieuwe telefoons trekken op niets. Hallo?”
De telefoon blijft maar rinkelen.
De bode denkt erover na om toch maar die zak van z’n hoofd te halen. Maar trouw aan de partijrichtlijnen, die zeggen dat er voor alles en nog wat een toelating moet gevraagd worden, twijfelt hij. Zou dit hem geen tuchtstraf opleveren? Op z’n minst een blaam en een boete van vijftig euro? Wat is de procedure ook alweer? Een aanvraag indienen op twaalf exemplaren en ondertekenen met “ gelezen en goedgekeurd..”. Maar dit is een noodsituatie. Daar gelden andere regels voor. Hij zoekt z’n geheugen af. Gevonden! Artikel 1 zegt dat men eerst moet bellen met de partijsecretaris. Die zal dan contact opnemen met de administratie. Die op hun beurt de partijvoorzitter contacteren. Die dan de partijraad bijeen zal roepen om de eventuele toelating door te geven aan de partijsecretaris. Waarna die zal bevestigen dat de aanvraag ingediend moet worden op twaalf exemplaren. Zonder te vergeten “ gelezen en goedgekeurd…”aan toe te voegen.
Het probleem van de zak is opgelost. Maar eerst moet de bode de telefoon zien te vinden…
©GoNo
“ Patrick, we moeten eens praten…”zegt de regisseur.
“ Waarover zouden wij moeten praten? “
“ Die rebellie kan niet eeuwig duren. Je kunt je toekomst niet te grabbel gooien. Het is allemaal een beetje uit de hand aan het lopen. Ik loop met het idee rond om hierna een realtyreeks te maken. Opgenomen in jullie school of een leegstaande school, die we nieuw leven in blazen. Jullie mogen allen meedoen tegen een billijke vergoeding…”
Die billijke vergoeding is met een korreltje zout te nemen. Buiten een warme maaltijd en wat drankbonnetjes zal er niet veel van de molen vallen. Maar wat weten die snotapen van hoe de tv-wereld in elkaar zit. Hun ouders zullen al blij zijn dat ze op tv komen, iets om mee te stoefen tegenover de buren. Denkt de regisseur.
Patrick denkt koortsachtig na. Een glansrol in een soap, ’t Is niet voor iedereen weggelegd. En er dan nog voor betaald worden is helemaal de max. Maar wat zou z’n vader hiervan zeggen? Z’n zoontje als acteur? Z’n vader zag z’n zoontje al in z’n voetsporen treden, iedereen van vader op zoon was militair geworden. Dat was en is een traditie in de familie Schietecatte. ’t Is een vaste job en militairen zullen er altijd zijn..
“ Mag ik even overleggen met m’n papa?”
“ Natuurlijk, als compensatie krijgt uw vader een gratis abonnement op ons tijdschrift “ In de kijker…”. En een lidkaart die honderd jaar geldig is op de schietstand “ De Verdwaalde Kogel…”. Voor heel het gezin. Zeg hem dat maar…”
Intussen op de crisicel…
De anonieme stemming is zodanig anoniem dat niemand weet voor wie of wat ze gestemd hebben. De bode heeft niet begrepen dat hij de enige moest zijn die geen zak op z’n hoofd moest zetten. Iemand had hem dat toch kunnen zeggen?
De telefoon rinkelt opnieuw. Daarvoor dienen die dingen. Rinkelrinkel, rinkelrinkel. Wil er iemand die verdomde telefoon opnemen, roept de premier. De bode neemt op. Maar met een zak over je hoofd is het niet gemakkelijk om iets zinnigs te zeggen. En zeker niet als je aan ’t praten bent tegen de afstandsbediening van de televisie.
“ Hallo, hallo? U spreekt met de bode. Verdorie, die nieuwe telefoons trekken op niets. Hallo?”
De telefoon blijft maar rinkelen.
De bode denkt erover na om toch maar die zak van z’n hoofd te halen. Maar trouw aan de partijrichtlijnen, die zeggen dat er voor alles en nog wat een toelating moet gevraagd worden, twijfelt hij. Zou dit hem geen tuchtstraf opleveren? Op z’n minst een blaam en een boete van vijftig euro? Wat is de procedure ook alweer? Een aanvraag indienen op twaalf exemplaren en ondertekenen met “ gelezen en goedgekeurd..”. Maar dit is een noodsituatie. Daar gelden andere regels voor. Hij zoekt z’n geheugen af. Gevonden! Artikel 1 zegt dat men eerst moet bellen met de partijsecretaris. Die zal dan contact opnemen met de administratie. Die op hun beurt de partijvoorzitter contacteren. Die dan de partijraad bijeen zal roepen om de eventuele toelating door te geven aan de partijsecretaris. Waarna die zal bevestigen dat de aanvraag ingediend moet worden op twaalf exemplaren. Zonder te vergeten “ gelezen en goedgekeurd…”aan toe te voegen.
Het probleem van de zak is opgelost. Maar eerst moet de bode de telefoon zien te vinden…
©GoNo
maandag 12 maart 2012
’t Leven zoals het is…
M’n leven is als de golven der zee
nu eens kabbelend, dan weer stormachtig
soms dobber ik gewoon maar mee
blij van gemoed, dan weer neerslachtig
soms ik val al eens in ‘t water
klamp mij dan vast aan de schuimende koppen
de ontnuchtering komt dan later
ik heb me voor de zoveelste keer laten foppen
zo gaat m’n leven surfend op de baren
voortgestuwd door een onzichtbare kracht
ik kan het zinloze ervan niet verklaren
ik word gestuurd door een hogere macht
ooit zal ik aankomen in een verre veilige haven
waar ik mij rustig tegen de kaaimuren zal schuren
de levenden zullen zich aan m’n schoonheid laven
kijkend naar de ondergaande zon in d’ avonduren…
©GoNo
nu eens kabbelend, dan weer stormachtig
soms dobber ik gewoon maar mee
blij van gemoed, dan weer neerslachtig
soms ik val al eens in ‘t water
klamp mij dan vast aan de schuimende koppen
de ontnuchtering komt dan later
ik heb me voor de zoveelste keer laten foppen
zo gaat m’n leven surfend op de baren
voortgestuwd door een onzichtbare kracht
ik kan het zinloze ervan niet verklaren
ik word gestuurd door een hogere macht
ooit zal ik aankomen in een verre veilige haven
waar ik mij rustig tegen de kaaimuren zal schuren
de levenden zullen zich aan m’n schoonheid laven
kijkend naar de ondergaande zon in d’ avonduren…
©GoNo
zondag 11 maart 2012
Verschil tussen rijkswacht & gemeentepolitie...
Een groep rijkswachtofficieren heeft als taak de hoogte te meten van een vlaggenmast.
Zij begeven zich dus naar de mast met ladders en lintmeters.
Een voor een vallen ze, of van de ladder, of laten de lintmeter vallen...
Een goede oude wijkagent komt toevallig langs en ziet wat er gaande is.
Hij trekt de mast uit de grond, legt hem plat, en meet dus die mast. Hij geeft de maten aan die officieren en gaat weg.
Nadat de wijkagent vertrokken is draait een rijkswachtofficier zich al lachend om naar de anderen:
- Dat is nu ene van de gemeentepolitie zie !!!
- Wij vragen de hoogte en hij geeft ons de lengte !!!
Met dank aan Theo & Jenny
Zij begeven zich dus naar de mast met ladders en lintmeters.
Een voor een vallen ze, of van de ladder, of laten de lintmeter vallen...
Een goede oude wijkagent komt toevallig langs en ziet wat er gaande is.
Hij trekt de mast uit de grond, legt hem plat, en meet dus die mast. Hij geeft de maten aan die officieren en gaat weg.
Nadat de wijkagent vertrokken is draait een rijkswachtofficier zich al lachend om naar de anderen:
- Dat is nu ene van de gemeentepolitie zie !!!
- Wij vragen de hoogte en hij geeft ons de lengte !!!
Met dank aan Theo & Jenny
zaterdag 10 maart 2012
De Jeugd van Tegenwoordig en Daarna…4
Intussen in de school…
Patrick Schiettecatte heeft zich opgeworpen tot onbetwistbare leider van de revolterende jeugd. Z’n vader, een militaire instructeur, heeft er bij hem de fijne kneepjes van het bevelvoeren als het ware met de paplepel ingegoten. Het is het “ moment de gloire “, zowel voor Patrick als voor z’n vader. Die alles met argusogen volgt in de kazerne. Als ze overgaan tot geweld, zal hij persoonlijk met een tank het ganse parlement in de prak schieten. Zegt hij. Z’n naam alle eer aandoende…
“ We moeten een strategisch plan ontwikkelen, in geval de politie alsnog hier binnen valt. Als ze met traangas schieten wordt het huilen met de pet op…”zegt Patrick.
“ Kunnen we geen verstoppertje spelen in de kelders?”vraagt Jantje, die een beetje simpel van geest is.
“ Ja, dat kunnen we en zakdoekje leggen misschien ook of Antoinette-wie-heeft-de-bal. Of ze omver knikkeren? Lijkt me ook een geweldig idee, hé Jantje?”antwoordt Patrick meesmuilend.
Jantje voelt dat alle ogen op hem gericht zijn. ’t Is altijd hetzelfde. Als hij eens aandraaft met een goed idee, wordt het direct afgeschoten. Jantje voelt de onweerstaanbare drang om te gaan plassen en om over te lopen naar de vijand. In die volgorde. Maar moet eerst nog zien buiten te geraken. Misschien moet hij een briefje maken en naar beneden gooien? Dat doosje kleurkrijtjes zouden perfect dienst kunnen doen. Jantje trekt zich terug, onopvallend. Wat niet zo moeilijk is, gezien hij straal genegeerd wordt. Hij schrijft in hanepoten een briefje…
“ Help, ik word gegijzelt, ik ben Jantje Vanachteren, ben acht jaar en wil niet huillen. Van traangras krijg ik een alergische reactie. M’n papa is alkolieker en m’n mama is matrassentester bij Ikea…” Dat er fouten instaan kan hem niet schelen, ’t is toch allemaal gelogen. Als het maar dramatisch klinkt, denkt hij.
Het raam staat op een kier, niemand ziet hoe Jantje het doosje krijtjes naar beneden werpt. Die in een stoffige krijtwolk hun laatste adem uitblazen…
De commissaris leest eindelijk de tekst op het papiertje voor. Een zucht gaat door de menigte. Ocharme, die jongen. De buren hadden altijd wel gedacht dat het niet pluis was in dat huishouden. Verdomme, ze moesten die vader opknopen aan de hoogste boom op ’t plein. Spijtig dat er alleen maar struiken staan. Iemand opknopen aan een struik is geen goed idee. ’t Is nogal laag- bij- de -gronds. Na de ontknoping van deze toch wel spannende zaak, zullen ze eens een hartig woordje met die ouders praten. En Jantje moet opgenomen worden in een liefdevolle familie. Dat manneke heeft recht op een gelukkige jeugd.
De ouders vallen uit de lucht, letterlijk en figuurlijk. Ze hebben juist hun honderdste parachutesprong gemaakt. Wat hen een mooie oorkonde opleverde. Iets waar hun Jantje fier kan op zijn. Papa is testpiloot en mama werkt op de administratie van een firma die parachutes maakt. Hun leven zal een compleet andere wending nemen. Maar daar zijn ze zich nog niet van bewust.
De commissaris begint nu toch sterk te twijfelen over de aanpak van deze zaak. Er gaan hier onschuldige slachtoffers vallen, denkt hij…
Intussen op de crisiscel…
“ Laten we door middel van anonieme handopsteking, stemmen over het gebruik van geweld en traangas…”zegt de premier, die zoals Pilatus z’n handen in onschuld wil wassen…” m’n secretaresse zal iedereen een papieren zak geven, u trekt die over het hoofd, zodat u volledig anoniem kunt stemmen…”
De papieren zakken worden rondgedeeld. Iedereen doet wat van hem of haar gevraagd wordt.
“ Is iedereen klaar? Dan kan er nu gestemd worden. Zij die voor het gebruik van geweld zijn steken de rechterhand omhoog…”
Er klopt iets niet, het idee is voortreffelijk, doch de uitvoering laat een beetje te wensen over. De voltallige crisiscel, met inbegrip van de bode, zit in zak en as.
“ Wie heeft er het licht uitgedaan?” roept er iemand. Duidelijk een geval van claustrofobie, denkt de minister van Onderwijs. Z’n balzak en de zak op z’n hoofd zijn niet van die aard om z’n moraal wat op te krikken. Silvia begint er haar baas van te verdenken een echte rotzak te zijn. Vrouwelijk logica manifesteert zich op de meest onmogelijke tijden hé? Ik moet opslag vragen, wat ze ook onmiddellijk doet. Haar baas kan haar toch niet zien, de stier bij de horens vatten terwijl het ijzer nog warm is…
“ Is de stemming afgelopen? Dan gaan we nu de stemmen tellen…”
Fout, totaal fout. Er schijnt iets misgelopen te zijn. De premier begint zich ernstig zorgen te maken over de intellectuele capaciteiten van de crisiscel. Misschien moet er eens een werkgroep opgericht worden om dat te onderzoeken. Er zijn nog politiekers genoeg die op een zijspoor beland zijn. Ons kent ons hé? Maar eerst uitzoeken waar het fout gelopen is…
©GoNo
Patrick Schiettecatte heeft zich opgeworpen tot onbetwistbare leider van de revolterende jeugd. Z’n vader, een militaire instructeur, heeft er bij hem de fijne kneepjes van het bevelvoeren als het ware met de paplepel ingegoten. Het is het “ moment de gloire “, zowel voor Patrick als voor z’n vader. Die alles met argusogen volgt in de kazerne. Als ze overgaan tot geweld, zal hij persoonlijk met een tank het ganse parlement in de prak schieten. Zegt hij. Z’n naam alle eer aandoende…
“ We moeten een strategisch plan ontwikkelen, in geval de politie alsnog hier binnen valt. Als ze met traangas schieten wordt het huilen met de pet op…”zegt Patrick.
“ Kunnen we geen verstoppertje spelen in de kelders?”vraagt Jantje, die een beetje simpel van geest is.
“ Ja, dat kunnen we en zakdoekje leggen misschien ook of Antoinette-wie-heeft-de-bal. Of ze omver knikkeren? Lijkt me ook een geweldig idee, hé Jantje?”antwoordt Patrick meesmuilend.
Jantje voelt dat alle ogen op hem gericht zijn. ’t Is altijd hetzelfde. Als hij eens aandraaft met een goed idee, wordt het direct afgeschoten. Jantje voelt de onweerstaanbare drang om te gaan plassen en om over te lopen naar de vijand. In die volgorde. Maar moet eerst nog zien buiten te geraken. Misschien moet hij een briefje maken en naar beneden gooien? Dat doosje kleurkrijtjes zouden perfect dienst kunnen doen. Jantje trekt zich terug, onopvallend. Wat niet zo moeilijk is, gezien hij straal genegeerd wordt. Hij schrijft in hanepoten een briefje…
“ Help, ik word gegijzelt, ik ben Jantje Vanachteren, ben acht jaar en wil niet huillen. Van traangras krijg ik een alergische reactie. M’n papa is alkolieker en m’n mama is matrassentester bij Ikea…” Dat er fouten instaan kan hem niet schelen, ’t is toch allemaal gelogen. Als het maar dramatisch klinkt, denkt hij.
Het raam staat op een kier, niemand ziet hoe Jantje het doosje krijtjes naar beneden werpt. Die in een stoffige krijtwolk hun laatste adem uitblazen…
De commissaris leest eindelijk de tekst op het papiertje voor. Een zucht gaat door de menigte. Ocharme, die jongen. De buren hadden altijd wel gedacht dat het niet pluis was in dat huishouden. Verdomme, ze moesten die vader opknopen aan de hoogste boom op ’t plein. Spijtig dat er alleen maar struiken staan. Iemand opknopen aan een struik is geen goed idee. ’t Is nogal laag- bij- de -gronds. Na de ontknoping van deze toch wel spannende zaak, zullen ze eens een hartig woordje met die ouders praten. En Jantje moet opgenomen worden in een liefdevolle familie. Dat manneke heeft recht op een gelukkige jeugd.
De ouders vallen uit de lucht, letterlijk en figuurlijk. Ze hebben juist hun honderdste parachutesprong gemaakt. Wat hen een mooie oorkonde opleverde. Iets waar hun Jantje fier kan op zijn. Papa is testpiloot en mama werkt op de administratie van een firma die parachutes maakt. Hun leven zal een compleet andere wending nemen. Maar daar zijn ze zich nog niet van bewust.
De commissaris begint nu toch sterk te twijfelen over de aanpak van deze zaak. Er gaan hier onschuldige slachtoffers vallen, denkt hij…
Intussen op de crisiscel…
“ Laten we door middel van anonieme handopsteking, stemmen over het gebruik van geweld en traangas…”zegt de premier, die zoals Pilatus z’n handen in onschuld wil wassen…” m’n secretaresse zal iedereen een papieren zak geven, u trekt die over het hoofd, zodat u volledig anoniem kunt stemmen…”
De papieren zakken worden rondgedeeld. Iedereen doet wat van hem of haar gevraagd wordt.
“ Is iedereen klaar? Dan kan er nu gestemd worden. Zij die voor het gebruik van geweld zijn steken de rechterhand omhoog…”
Er klopt iets niet, het idee is voortreffelijk, doch de uitvoering laat een beetje te wensen over. De voltallige crisiscel, met inbegrip van de bode, zit in zak en as.
“ Wie heeft er het licht uitgedaan?” roept er iemand. Duidelijk een geval van claustrofobie, denkt de minister van Onderwijs. Z’n balzak en de zak op z’n hoofd zijn niet van die aard om z’n moraal wat op te krikken. Silvia begint er haar baas van te verdenken een echte rotzak te zijn. Vrouwelijk logica manifesteert zich op de meest onmogelijke tijden hé? Ik moet opslag vragen, wat ze ook onmiddellijk doet. Haar baas kan haar toch niet zien, de stier bij de horens vatten terwijl het ijzer nog warm is…
“ Is de stemming afgelopen? Dan gaan we nu de stemmen tellen…”
Fout, totaal fout. Er schijnt iets misgelopen te zijn. De premier begint zich ernstig zorgen te maken over de intellectuele capaciteiten van de crisiscel. Misschien moet er eens een werkgroep opgericht worden om dat te onderzoeken. Er zijn nog politiekers genoeg die op een zijspoor beland zijn. Ons kent ons hé? Maar eerst uitzoeken waar het fout gelopen is…
©GoNo
donderdag 8 maart 2012
De Jeugd van Tegenwoordig en Daarna 3
“ Gaat ge nu eindelijk vertellen wat de eisen zijn van die kinderen? We moeten nog een reportage maken over de aambeien van de koning…of zijn het de aardbeien van de koning? Die vijf minuten respijt zijn ondertussen al uitgelopen tot meer dan een uur. Zendtijd kost geld hé?”zegt de grote baas van de commerciële zender op kwade toon.
De commissaris kijkt boos op. Wat denk dat baasje wel? Hem voor schut zetten terwijl de halve wereld aan het kijken is?
“ Sla die man in de boeien, obstructie van het voeren van een onderzoek naar de vermeende terroristische prakijken van de jeugd van tegenwoordig en daarna…”zegt hij in één adem.
‘ Ik beroep mij op de persvrijheid, de vrije meningsuiting en nog wat artikelen uit de grondwet, die ik nog moet verzinnen…”maakt de baas zich dik.
“ Jaja, daar gaan we weer. Altijd hetzelfde liedje. En toevallig kent ge nog de grote baas van justitie ook zeker? Of de koning persoonlijk? Iemand die reportages maakt over het welzijn van lijf en leden van de koninklijke familie, moet zeker op een goed blaadje staan hé? Afvoeren die man, in ’t slechtste geval betaalt de belastingbetaler wel z’n onrechtmatige hechtenis. Sieg Heil, sorry, grapje…”. De vader van de commissaris had nog voor de Duitse bezetter gewerkt, eveneens als commissaris…
De stoottroepen omsingelen de baas van CZ 1 ( commerciële zender 1). Maar dat had u al begrepen, veronderstel ik. De baas is niet van plan zich zomaar in de boeien te laten slaan.
“ De eerste die aan m’n lijf komt, sla ik tot moes met de kijkcijfers. Alles wordt gefilmd en rechtstreeks uitgezonden. En voor ge me arresteert moet ge eerst bij de schminkster langs gaan. Anders komt ge niet mooi in beeld hé?”
Da’s ook waar, denken de zwaarbewapende agenten. Eerst de wetten van het televisiemaken volgen, daarna kunnen we hem nog altijd buiten beeld in elkaar rammen. Vierenvijftig man staan aan te schuiven voor de caravan van de schminkster. Eentje is er niet bij omdat hij een accute aanval van diarree heeft. Na het eten van een broodje met pindakaas. Een wraakactie van een Nederlander die ooit geklist werd, terwijl hij stond wild te plassen tegen de Onze- Lieve- Vrouwekathedraal. Maar dit terzijde…
Intussen op de crisiscel…
De crisisstaf is nog druk in de weer om een compromis te vinden. Wat zou er op dat briefje staan? En mag dit zomaar uitgezonden worden? Zal dat briefje geen schade toebrengen aan het imago van het land. In tijden van economische crisis is het oppassen geblazen. De investeerders in schoolbenodigheden zouden wel eens weg kunnen blijven. Of hun fabrieken naar de lageloonlanden verplaatsen. Nee, er moet een informatiestop komen. Het belang van de natie staat op het spel.
De premier is nu ook binnengekomen. De bode roept dat het stil moet zijn, de premier wil een woordje zeggen…
“ Ik ga, zoals de bode zo voortreffelijk uitdrukte, een woordje zeggen…Welk woordje dat weet ik nog niet. En met welke letter het zal beginnen al helemaal niet…”
’t Is muisstil in de conferentiezaal. Men kan op de gezichten lezen dat iedereen op dat “ woordje” zit te denken. De secretaresse van de premier heeft hem een blad. Er staat iets op, een leeg blad zou compleet onnozel zijn hé?
“ Het woordje begint met een “L”…”
Nu wordt het toch wel spannend. ’t Kan vanalles zijn. Er zijn zoveel woorden die beginnen met een “L”. De premier besluit om de aanwezigen niet langer in spanning te laten. Hij moet nog naar een reportage over de aambeien van de koning. Of waren het de aardbeien?
“ Lullen, is het woordje…”zegt de premier.
De minister van Onderwijs voelt zich betrapt. Heeft de premier gezien dat Silvia z’n lul aan ’t strelen is? Hij duwt de hand van Silvia weg en ritst z’n gulp dicht. Ietske te vlug, want z’n balzak zit tussen de rits. Wat hem een hartverscheurende kreet ontlokt.
“ Meneer de minister van Onderwijs, ge moet dat niet persoonlijk opnemen hé? Ik bedoelde dat jullie hier allemaal zitten te lullen terwijl de natie in rep en roer staat…”probeert de premier het gemoed van de minister van Onderwijs te bedaren.
’t Is schoon spreken, maar z’n balzak zit muurvast. Silvia probeert de sluiting naar beneden te trekken, maar de pijn wordt nog heviger. Er begint bloed te stromen. Hoe moet ik hier zonder kleer-en huidscheuren uitkomen, vraagt de minister zich af. Probeer het nog eens, maar wat zachter en rustiger, sist hij Silvia toe. Goede heelmeesters maken stinkende wonden of zoiets, fluistert Silvia in het oor van haar baas.
“ Laten we over gaan tot de orde van de dag. De vraag die we ons moeten stellen is de volgende. Mogen wij in ’t belang van de natie geweld gebruiken? De vraag stellen is ze beantwoorden. Als premier zeg ik volmondig ja. Als vader daarentegen zeg ik, ook volmondig, nee. Maar wat primeert, is de vraag. Het eerste of het tweede?”besluit de premier.
Ja, wat primeert? Het eerste of het tweede?
©GoNo
De commissaris kijkt boos op. Wat denk dat baasje wel? Hem voor schut zetten terwijl de halve wereld aan het kijken is?
“ Sla die man in de boeien, obstructie van het voeren van een onderzoek naar de vermeende terroristische prakijken van de jeugd van tegenwoordig en daarna…”zegt hij in één adem.
‘ Ik beroep mij op de persvrijheid, de vrije meningsuiting en nog wat artikelen uit de grondwet, die ik nog moet verzinnen…”maakt de baas zich dik.
“ Jaja, daar gaan we weer. Altijd hetzelfde liedje. En toevallig kent ge nog de grote baas van justitie ook zeker? Of de koning persoonlijk? Iemand die reportages maakt over het welzijn van lijf en leden van de koninklijke familie, moet zeker op een goed blaadje staan hé? Afvoeren die man, in ’t slechtste geval betaalt de belastingbetaler wel z’n onrechtmatige hechtenis. Sieg Heil, sorry, grapje…”. De vader van de commissaris had nog voor de Duitse bezetter gewerkt, eveneens als commissaris…
De stoottroepen omsingelen de baas van CZ 1 ( commerciële zender 1). Maar dat had u al begrepen, veronderstel ik. De baas is niet van plan zich zomaar in de boeien te laten slaan.
“ De eerste die aan m’n lijf komt, sla ik tot moes met de kijkcijfers. Alles wordt gefilmd en rechtstreeks uitgezonden. En voor ge me arresteert moet ge eerst bij de schminkster langs gaan. Anders komt ge niet mooi in beeld hé?”
Da’s ook waar, denken de zwaarbewapende agenten. Eerst de wetten van het televisiemaken volgen, daarna kunnen we hem nog altijd buiten beeld in elkaar rammen. Vierenvijftig man staan aan te schuiven voor de caravan van de schminkster. Eentje is er niet bij omdat hij een accute aanval van diarree heeft. Na het eten van een broodje met pindakaas. Een wraakactie van een Nederlander die ooit geklist werd, terwijl hij stond wild te plassen tegen de Onze- Lieve- Vrouwekathedraal. Maar dit terzijde…
Intussen op de crisiscel…
De crisisstaf is nog druk in de weer om een compromis te vinden. Wat zou er op dat briefje staan? En mag dit zomaar uitgezonden worden? Zal dat briefje geen schade toebrengen aan het imago van het land. In tijden van economische crisis is het oppassen geblazen. De investeerders in schoolbenodigheden zouden wel eens weg kunnen blijven. Of hun fabrieken naar de lageloonlanden verplaatsen. Nee, er moet een informatiestop komen. Het belang van de natie staat op het spel.
De premier is nu ook binnengekomen. De bode roept dat het stil moet zijn, de premier wil een woordje zeggen…
“ Ik ga, zoals de bode zo voortreffelijk uitdrukte, een woordje zeggen…Welk woordje dat weet ik nog niet. En met welke letter het zal beginnen al helemaal niet…”
’t Is muisstil in de conferentiezaal. Men kan op de gezichten lezen dat iedereen op dat “ woordje” zit te denken. De secretaresse van de premier heeft hem een blad. Er staat iets op, een leeg blad zou compleet onnozel zijn hé?
“ Het woordje begint met een “L”…”
Nu wordt het toch wel spannend. ’t Kan vanalles zijn. Er zijn zoveel woorden die beginnen met een “L”. De premier besluit om de aanwezigen niet langer in spanning te laten. Hij moet nog naar een reportage over de aambeien van de koning. Of waren het de aardbeien?
“ Lullen, is het woordje…”zegt de premier.
De minister van Onderwijs voelt zich betrapt. Heeft de premier gezien dat Silvia z’n lul aan ’t strelen is? Hij duwt de hand van Silvia weg en ritst z’n gulp dicht. Ietske te vlug, want z’n balzak zit tussen de rits. Wat hem een hartverscheurende kreet ontlokt.
“ Meneer de minister van Onderwijs, ge moet dat niet persoonlijk opnemen hé? Ik bedoelde dat jullie hier allemaal zitten te lullen terwijl de natie in rep en roer staat…”probeert de premier het gemoed van de minister van Onderwijs te bedaren.
’t Is schoon spreken, maar z’n balzak zit muurvast. Silvia probeert de sluiting naar beneden te trekken, maar de pijn wordt nog heviger. Er begint bloed te stromen. Hoe moet ik hier zonder kleer-en huidscheuren uitkomen, vraagt de minister zich af. Probeer het nog eens, maar wat zachter en rustiger, sist hij Silvia toe. Goede heelmeesters maken stinkende wonden of zoiets, fluistert Silvia in het oor van haar baas.
“ Laten we over gaan tot de orde van de dag. De vraag die we ons moeten stellen is de volgende. Mogen wij in ’t belang van de natie geweld gebruiken? De vraag stellen is ze beantwoorden. Als premier zeg ik volmondig ja. Als vader daarentegen zeg ik, ook volmondig, nee. Maar wat primeert, is de vraag. Het eerste of het tweede?”besluit de premier.
Ja, wat primeert? Het eerste of het tweede?
©GoNo
woensdag 7 maart 2012
Broodje Gezond
Ik druk m’n geweten de kop in
ben het beu naar z’n stem te luisteren
’t heeft nog weinig of geen zin
dat hij in m’n oor staat te fluisteren
dat ik m’n arme buitenlandse medemensen
die zitten te bedelen met hun dikke pensen
medeleven moet betonen met wat centen geven
zodat ze ook een menswaardig bestaan leven
ik geef ze voortaan een paar broodjes gezond
’t is goed voor de conditie, hun buikje is al zo rond
’t is verdomme crisis, ‘k moet ook gaan lijnen
maar ik heb geen Mercedes om te verdwijnen
kijk, daar zit een arme moeder van zes kinderen
zes kindjes zonder eten staat erop ’t papier in ‘t groot
voor één keer zal m’n geweten mij niet hinderen
ik ga naar de bakker en geef haar een volledig brood
ze kijkt me met vlammende zwarte ogen aan
gooit het nog warme brood naar m’n hooofd
money, sist ze, alsof ik een moord heb begaan
m’n medeleven is op slag en stoot gedoofd
zo zie je maar, hoe armoede-schijn kan bedriegen
m’n geweten hoeft me niet langer voor te liegen
ze kunnen de pot op met hun gejammer en geklaag
ik eet wel alleen m’n broodje gezond op vandaag…
©GoNo
ben het beu naar z’n stem te luisteren
’t heeft nog weinig of geen zin
dat hij in m’n oor staat te fluisteren
dat ik m’n arme buitenlandse medemensen
die zitten te bedelen met hun dikke pensen
medeleven moet betonen met wat centen geven
zodat ze ook een menswaardig bestaan leven
ik geef ze voortaan een paar broodjes gezond
’t is goed voor de conditie, hun buikje is al zo rond
’t is verdomme crisis, ‘k moet ook gaan lijnen
maar ik heb geen Mercedes om te verdwijnen
kijk, daar zit een arme moeder van zes kinderen
zes kindjes zonder eten staat erop ’t papier in ‘t groot
voor één keer zal m’n geweten mij niet hinderen
ik ga naar de bakker en geef haar een volledig brood
ze kijkt me met vlammende zwarte ogen aan
gooit het nog warme brood naar m’n hooofd
money, sist ze, alsof ik een moord heb begaan
m’n medeleven is op slag en stoot gedoofd
zo zie je maar, hoe armoede-schijn kan bedriegen
m’n geweten hoeft me niet langer voor te liegen
ze kunnen de pot op met hun gejammer en geklaag
ik eet wel alleen m’n broodje gezond op vandaag…
©GoNo
Abonneren op:
Berichten (Atom)